حرکت صنعت هوانوردی بر لبه تکنولوژی و استانداردهای بین المللی
صنعت هوانوردی ذاتا بر لبه تکنولوژی و استانداردهای بین المللی حرکت می کند و کوچک ترین خطا در آن، بازخوردی فوری و جهانی دارد.
خلیل الله معمارزاده: جهان در سال ۲۰۲۶ دیگر آن نقشه ساده شمال و جنوب نیست؛ ما با واقعیت تکه تکه شدن نظم جهانی و ظهور بلوک های قدرت جدیدی روبرو هستیم که در خاورمیانه شکلی از سنت گرایی اقتدارگرا و گاه آمیخته با جاه طلبی های تکنولوژیک به خود گرفته است. در این میان، ایران در نقطه ای حساس ایستاده که ادامه مسیر با فرمان های کهنه مدیریتی، نه تنها پرهزینه، بلکه خطرناک است. مسئله امروز ما دیگر انتخاب بین انقلاب های ویرانگر یا جمود ساختاری نیست؛ هنر استراتژیک در این است که چگونه می توان بدون فروریختن سقف، ستون ها را نوسازی کرد. کلید این قفل، در درک عمیق صنعت هوانوردی نه به عنوان یک ابزار حمل و نقل، بلکه به عنوان «پیشران توسعه و مدل آزمایشگاهی حکمرانی» نهفته است.
صنعت هوانوردی ذاتاً بر لبه تکنولوژی و استانداردهای بین المللی حرکت می کند و کوچک ترین خطا در آن، بازخوردی فوری و جهانی دارد؛ دقیقاً به همین دلیل، این صنعت بهترین بستر برای کشف مدل های بهینه توسعه اقتضایی است. اگر بتوانیم در این "اکوسیستم بسته اما متصل به جهان"، مدل مدیریتی را از چنبره نگاه های امنیتی و شعارزدگی خارج کرده و به منطق اقتصادی و فنی بازگردانیم، الگویی کم هزینه برای تسری به سایر ارکان کشور یافته ایم. این یعنی اصلاحات ساختاری بدون خونریزی سیاسی؛ یعنی حفظ ساختار کلی اما تزریق کارآمدی به رگ های آن. اما این تغییر ریل، با ژنرال های خسته و درگیر در تله های روانی و رجزخوانی های بی پشتوانه ممکن نیست. ما نیازمند یک جابجایی بی سر و صدا اما قاطع در بدنه نخبگانی هستیم؛ میدان دادن به نسل جدیدی که زبان تعامل با جهان و الگوریتم های پیچیده تصمیم گیری را می فهمد و امنیت را نه در بستن درها، بلکه در "توسعه اتصالات" می بیند.
خطر اصلی اینجاست که این پنجره فرصت تا ابد باز نمی ماند. اگر درک این ضرورت در سطح وزیر یا مدیرکل باقی بماند، در بوروکراسی فرسوده گم خواهد شد. این تغییر پارادایم باید مستقیماً توسط بالاترین مقام اجرایی کشور فهم و هدایت شود. اگر امروز که هنوز زیرساخت ها رمقی دارند، صنعت هوانوردی را به عنوان لوکوموتیو توسعه ملی و نماد بازگشت عقلانیت به حکمرانی درنیابیم، فردا با هزینه هایی غیرقابل کنترل و انزوایی تحمیلی روبرو خواهیم شد که هیچ استراتژیست امنیتی قادر به رفع آن نخواهد بود. زمان برای تصمیم های بزرگ و جراحی های دقیق، به سرعت در حال اتمام است.
