◄ تحلیل آمار تلفات ترافیکی تهران در نیمه نخست ۱۴۰۵؛ چرا شهر برای آسیب پذیرترین کاربران طراحی نشده است؟
براساس آمار پلیس راهور، ۸۴ درصد تلفات ترافیکی تهران متعلق به موتورسواران و عابران پیاده است. کارشناسان معتقدند این بحران ناشی از نقص های سیستمی و طراحی نادرست معابر بوده و نیازمند جایگزینی رویکرد ایمنی سیستماتیک به جای جریمه است.
بر اساس آمارهای منتشر شده از سوی پلیس راهور در نیمه نخست سال ۱۴۰۵، توزیع تلفات ترافیکی در پایتخت نشان دهنده یک چالش ساختاری در سیستم حمل ونقل است. گزارش های رسمی حاکی از آن است که ۸۴ درصد از تلفات ترافیکی تهران مربوط به دو گروه «موتورسواران» و «عابران پیاده» است که این موضوع، ضرورت بازنگری در مهندسی شهری را برجسته می کند.
به گزارش تین نیوز، کانال رهیافت در یادداشتی به تحلیل این آمار پرداخته که بر اساس این تحلیل آمارهای منتشر شده از سوی پلیس راهور نشان می دهد که از مجموع تلفات ترافیکی پایتخت در ۶ ماه نخست سال جاری، ۴۸ درصد مربوط به موتورسواران و ۳۶ درصد متعلق به عابران پیاده است. این واقعیت تلخ نشان می دهد که شهر تهران بیش از آنکه برای کاربران آسیب پذیر طراحی شده باشد، با چالش های ایمنی جدی روبرو است.
کارشناسان در تحلیل این وضعیت معتقدند که نباید به تقصیر فردی و بی احتیاطی رانندگان اکتفا کرد؛ بلکه از نگاه مهندسی ترافیک، این تمرکز تلفات در گروه های خاص، نشان دهنده نقص های سیستمی است. سه عامل اصلی در این بحران شناسایی شده اند:
۱. کمبود سیستم حمل و نقل عمومی: نبود زیرساخت های کافی برای جابجایی شهری، کاربران را به سمت استفاده از موتورسیکلت سوق داده است.
۲. عدم جداسازی مسیرها: عدم وجود معابر اختصاصی و جداسازی حرکتی در تقاطع ها، عابران پیاده را مستقیماً در معرض خطر ترافیک سواره قرار می دهد.
۳. طراحی غیرقابل بخشوده جاده ها (Unforgiving Road Design): طراحی زیرساخت هایی که کوچک ترین خطای انسانی را با جان کاربر پاسخ می دهند.
برای مقابله با این بحران، کارشناسان حوزه مدیریت شهری بر لزوم پیاده سازی مدل های ایمنی پیش گیرانه تاکید دارند.
این مدل ها شامل توسعه ناوگان حمل و نقل عمومی با محوریت کاهش وابستگی به موتورسیکلت، ایجاد مسیرهای اختصاصی برای دوچرخه سواران و پیاده روهای ایمن در تقاطع های پرتردد است.
همچنین، استفاده از تکنولوژی های هوشمند نظارتی و هوش مصنوعی در مدیریت ترافیک می تواند با پیش بینی نقاط حادثه خیز، سطح ایمنی را به طرز چشمگیری ارتقا دهد. علاوه بر این، اصلاح استانداردهای طراحی هندسی معابر و استفاده از تجهیزات کاهش سرعت در مناطق مسکونی، از جمله اقدامات کلیدی در کاهش تلفات عابران پیاده است.
توجه به این زیرساخت ها، نه تنها نرخ تصادفات را کاهش می دهد، بلکه کیفیت زندگی شهری و پایداری سیستم حمل ونقل را نیز تضمین می کند.
در نهایت، تحلیلگران تأکید می کنند که برای کاهش نرخ مرگ و میر در جاده ها و معابر شهری، باید رویکرد «ایمنی سیستماتیک» جایگزین سیاست های مبتنی بر «جریمه و پلیس» شود. اولویت اصلی در مهندسی شهری باید حفاظت از ۸۴ درصد کاربران آسیب پذیر باشد.
