◄ فضای سبز؛ زیرساخت حیاتی حمل و نقل پایدار و بقای شهرها / لزوم توقف نگاه خودرو محور به درختان شهر
کارشناسان مدیریت شهری معتقدند: حفظ درختان و فضای سبز، ضامن توسعه حمل و نقل پاک و پیاده محور است. رویکردهای خودرو محور و تخریب بوستان ها، کیفیت زندگی شهروندان را تهدید کرده و نیازمند بازنگری فوری در برنامه ریزی های شهری است.
کارشناسان مدیریت شهری با تاکید بر نقش راهبردی فضای سبز شهری، حفظ درختان و بوستان ها را یکی از الزامات توسعه حمل و نقل پایدار و مقابله با بحران های زیست محیطی می دانند.
به گزارش تین نیوز، کانال رهیافت در یادداشتی با بیان این که فضای سبز شهری تنها عنصری برای زیباسازی محیط و ایجاد فضاهای تفریحی نیست، بلکه بخشی از زیرساخت حیاتی حمل ونقل پایدار به شمار می رود، نوشت: درختان سایه انداز و مسیرهای سبز می توانند شرایط پیاده روی و دوچرخه سواری را بهبود بخشند و شهروندان را به استفاده بیشتر از شیوه های غیرموتوری سفر تشویق کنند.
در این یادداشت تأکید شده است که رویکردهای سنتی و خودرو محور در مدیریت شهری همچنان یکی از تهدیدهای فضای سبز محسوب می شوند. در چنین نگرشی، درختان و فضاهای سبز گاهی به عنوان موانعی برای ترافیک یا ظرفیت هایی برای توسعه معابر و ساخت و ساز در نظر گرفته می شوند؛ رویکردی که می تواند به تخریب پوشش گیاهی و کاهش کیفیت محیط شهری منجر شود.
توسعه معابر با هدف تسهیل تردد خودروها، در صورتی که با حذف درختان و محدود کردن فضای پیاده روها همراه باشد، کیفیت زندگی شهروندان را کاهش دهد و زمینه گسترش سفرهای خودرومحور را فراهم می کند.
این در حالی است که بحران های زیست محیطی از جمله کمبود منابع آبی، خشکسالی های متوالی و گسترش آفات، سلامت فضای سبز شهری را با تهدید مواجه کرده اند.
بر اساس این یادداشت، بوستان های جنگلی بزرگی مانند چیتگر و دیگر فضاهای سبز تهران نیز با چالش های اکولوژیک روبه رو هستند؛ شرایطی که ضرورت توجه جدی تر به حفاظت، نگهداری و مدیریت پایدار این سرمایه های طبیعی را افزایش می دهد.
از بین رفتن فضای سبز شهری تنها به معنای کاهش زیبایی بصری شهر نیست، بلکه پیامدهای گسترده ای برای سلامت عمومی، ایمنی تردد و کیفیت حمل و نقل شهری دارد.
کاهش سایه اندازی درختان موجب تشدید پدیده جزایر گرمایی شهری شده و شرایط حرکت عابران پیاده و دوچرخه سواران را دشوارتر می کند. در نتیجه، تمایل شهروندان به استفاده از شیوه های حمل و نقل غیرموتوری نیز کاهش می یابد.
در مقابل، خیابان های برخوردار از پوشش گیاهی مناسب و مسیرهای پیاده روی ایمن و خنک، ظرفیت بیشتری برای تشویق شهروندان به پیاده روی، دوچرخه سواری و استفاده از حمل و نقل عمومی دارند.
این یادداشتنشان می دهد بازنگری در نگاه مدیریت شهری به فضای سبز ضروری است و درختان و بوستان ها نباید به عنوان موانعی برای توسعه معابر تلقی شوند، بلکه باید جایگاه آن ها در برنامه ریزی حمل و نقل، طراحی خیابان ها و سیاست های توسعه شهری مورد توجه قرار گیرد.
حفاظت از درختان، مدیریت منابع آب، مقابله با آفات و توسعه مسیرهای پیاده محور و دوچرخه محور در ارتقای کیفیت زندگی شهری و افزایش پایداری حمل و نقل نقش مؤثری دارد و فضای سبز بخشی جدایی ناپذیر از زیرساخت شهری است؛ زیرساختی که حفاظت از آن نه تنها برای محیط زیست، بلکه برای سلامت شهروندان، ایمنی عابران پیاده و آینده حمل و نقل پایدار ضروری است.
