◄ تنها راه آهن سریع السیر آمریکا، خط NEC/ بررسی فنی و آماری شلوغ‌ ترین مسیر ریلی آمریکای شمالی

اطلس راه آهن سریع السیر 2023 اتحادیه بین المللی راه آهن ها (UIC) در 206 صفحه، آمار شبکه در حال بهره برداری، درحال ساخت و برنامه ریزی شده را برای همه کشورها منتشر کرده و بر اساس آن تنها خط سریع السیر آمریکا (صفحه 175) به طول 735 کیلومتر، با عنوان  NEC بین بوستون، نیویورک و واشنگتن با سرعت 240 کیلومتر بر ساعت، در سال 2000 آغاز به کار نموده است. (برای سال 2040 خط سریع السیر جدیدی با سرعت 350 کیلومتر بر ساعت برای همین مسیر پیش بینی شده است، NEC Future) 

در صفحه 178 گزارش، ولتاژ خط بالاسری سه نوع 12، 12.5 و 25 کیلوولت، حداکثر فراز این مسیر 18.5 در هزار، کل سیستم تحت پوشش PTC، دو تعمیرگاه بین فیلادلفیا و واشنگتن، و مراکز کنترل CTC در سه ایستگاه بوستون، نیویورک و ویلمینگتون.

سه تونل مسیر در صفحه 179 مشخص شده و طولانی ترین آنها 4075 متر و طویل ترین پل هم 4945 متر و سرعت متوسط مسیر که در 1999 (قبل از HSR) فقط 91 کیلومتر برساعت بود در سال 2022 به 113 کیلومتر در ساعت افزایش یافته است.      

(تعریف راه آهن سریع السیر UIC: 1- خطوط بالاتر از سرعت 250 کیلومتربرساعت، 2- خطوط ارتقا یافته باسرعت بالاتر از  200)

ناوگان سال 2000 توسط آلستوم و بمباردیر 20 قطار آسلا (Acela) 6 واگنه با دو لکوموتیو (پوش-پول) 566 تنی با طول 203 متر، توان 9200 کیلووات، سرعت 241 و ظرفیت 304 نفر تامین گردید و در سال 2021 تا 2022 ناوگان جدید آسلا II (28 رام) با 10 واگن بوژی مشترک و تیلتینگ، توان 7 مگاوات، طول 212 و سرعت عملیاتی 257 (حداکثر 300) و ظرفیت 512 نفر.

قابل ذکر اینکه در 1993 یک قطار تیلتینگ X2000 سوئد با اصلاحاتی چندماه در این مسیر بصورت آزمایشی تردد می نمود و در همین سال یک قطار ICE1 آلمان نیز با دو لکوموتیو و 6 واگن میانی با قابلیت سرعت 280 برای آزمایش به آمریکا اعزام شد.      

راه آهن سریع السیر Northeast Corridor شلوغ ترین و مهم ترین کریدور ریلی آمریکای شمالی است. ساخت این خط به صورت تدریجی و توسط شرکت های خصوصی مختلف از سال ۱۸۳4 احداث و نهایتاً در سال ۱۹۱۷ به پایان رسید. عملیات برقی سازی آن نیز بین سال های ۱۹۰۵ تا ۱۹۳۸ انجام شد. پس از ورشکستگی شرکت های راه آهن خصوصی، شرکت راه آهن ملی Amtrak در سال ۱۹۷۶ مالکیت آن را به دست گرفت و از همان سال با الهام از ژاپن، پروژه های گسترده ای برای نوسازی و افزایش سرعت آن آغاز و در نهایت در دسامبر ۲۰۰۰، قطارهای سریع السیر اسیلا اکسپرس (Acela Express) در این مسیر به بهره برداری رسیدند.

زمان سیر (در مسیر 735 کیلومتری): حدود ۶ ساعت و 3۰ دقیقه (سریع ترین حالت) با متوسط سرعت 113 کیلومتربرساعت. 

این خط ۷۳۵ کیلومتری شهرهای بوستون، پراویدنس، نیوهیون، نیویورک، فیلادلفیا، بالتیمور و واشنگتن را به یکدیگر متصل نموده و درطول مسیر، ۱۰۸ ایستگاه فعال وجوددارد که ۳۰ ایستگاه متعلق به Amtrak و مابقی مربوط به قطارهای حومه ای است.

تعداد خطوط این مسیر پرتقاضا حداقل 2 و در برخی شهرهای پرجمعیت برای تردد مستقل قطارهای حومه ... افزایش مییابد.

تعداد مسافر Amtrak در این محور در 2025 به 15 میلیون و با وجود سهم 14% این مسیر از جابجایی مسافران در 2003، این سهم در سال 2010 به 6% (80% خودرو سواری، 8% اتوبوس و 5% هواپیما) و سهم Amtrak از مسافران ریلی و هوایی بین بوستون نیویورک از 20% در سال 2001 به 54% و در بین نیویورک واشنگتن به 75% افزایش یافته است (نیویورک وسط مسیر).

در سال ۲۰۱۳، پنج ایستگاه پرمسافر مسیر به ترتیب نیویورک با حدود 7 میلیون، واشنگتن  با بیش از 4 میلیون، فیلادلفیا با بیش از 3 میلیون، بوستون با بیش از 1 میلیون و بالتیمور با نزدیک به ۱ میلیون مسافر بوده اند. علاوه برAcela، سرویس های دیگری مانند Northeast Regional  نیز در این مسیر تردد و روزانه به طور میانگین ۱۵۰ قطارAmtrak  در آن حرکت می کند.

اگرچه حداکثر سرعت طراحی شده مسیر ۲۴۰ کیلومتر بر ساعت است، اما باید توجه داشت که این سرعت در تمامی طول مسیر قابل دستیابی نیست که سرعت متوسط پایین یک نشانه آن است. به دلیل قدمت ۱۸۰ ساله مسیر، در نقاطی که شعاع قوس ها پایین است یا در حومه شهرهای قدیمی که تراکم عبور و مرور بالاست، و نیز در تونلهای قدیمی با سطح مقطع پایین، سرعت قطار کاهش می یابد. قطارها تنها بین نیویورک و بوستون و بخش هایی در نیوجرسی امکان رسیدن به این سرعت را دارند.