◄ هپکو؛ تقاطع غریب «دارایی های عظیم»، «منازعات خرد» و «ایثار خاموش»

نزدیک به 6 ماه به عنوان مشاور سرپرست سابق، در بطن یکی از استراتژیک ترین و در عین حال مظلوم ترین مجموعه های صنعتی کشور، یعنی «گروه صنعتی هپکو» حضور داشتم. در این مدت، تماشای نزدیک این فضا، چهار تصویر بسیار شاخص و تأمل برانگیز را در ذهن من ثبت کرد که حالا با پایان همکاری و با فراغ بال، می توانم بی پرده درباره شان بنویسم.

۱. دارایی های حیف و میل شده ای که زیر غبار گم شده اند

نخستین و شگفت انگیزترین واقعیت، ظرفیت های بی نظیر و انباشته سخت افزاری، نرم افزاری و به ویژه «مغزافزاری» موجود در هپکو بود. پتانسیلی که اگر در مسیری درست قرار می گرفت، می توانست موتور محرک بخش بزرگی از صنعت کشور باشد؛ اما افسوس که این سرمایه ملی، زیر غبار سنگین نبردهای فرساینده بازیگرانی که گاه گویی سهمی از عرق ملی نبرده اند، به حاشیه رانده شده است.

۲. جنگِ بقا بر سر رقمی ناچیز

دومین نکته، تماشای ماراتن و نبرد بی امان همان بازیگران برای تصاحب حداکثر منافع و حقوقی ظاهرا در حدود ۱۳۰ میلیون تومان بود! طنز تلخ ماجرا آنجاست که این رقم، در مقیاس هزینه های جاری زندگی و شاید حتی پول توجیبی فرزندان برخی از همین افراد، ناچیز به نظر می رسد؛ اما برای تصاحب کرسی ها و منافع آن، چه انرژی ها که هدر نمی رود.

۳. بی دفاع ترین ذینفعان؛ سهامداران خرد

سومین تصویر دردناک، وضعیت بیش از ۴۰ درصد سهامدار خرد این شرکت است. مردمی که هیچ نقشی در این بازی های قدرت و مناقشات ندارند، اما تمام دارایی شان به گروگان گرفته شده و توسط ساختار و سازمانی ناتوان، روزبه روز کم ارزش تر و بی مقدارتر می شود. صدای این بخش عظیم از ذینفعان، سال هاست که در هیاهوی تصمیم گیرندگان گم شده است.

۴. روشنایی در تاریکی؛ ایثارگران واقعی هپکو

و اما چهارمین و مهم ترین ملاحظه؛ در میان بروکراسی ناصالح و احیانا فاسد که میدان را از دغدغه مندان واقعی ربوده است، انسان هایی شریف، پاکدست و جان برکف حضور دارند که در قالب «شورای کارگری»، تنهایی و بی مهابا برای بقا و تعالی هپکو می جنگند. کسانی که دل در گروی این خاک و کارخانه دارند، اما بروکراسی بیمار اجازه میدان داری به آن ها نمی دهد.

خدا اجرشان دهد که در روزگار رخوت و بی عملی، با دست های خالی از آبروی صنعت کشور دفاع می کنند.امیدوارم روزی خرد جمعی و شایسته سالاری، جایگزین این بازی های فرساینده شود.

* اکبر ابراهیمی - تحلیل گر کسب و کار