◄ خلاصه مقاله بهینه سازی گردش لوکوموتیو در راه آهن داکین / تجربه موفق افزایش ۲۰ درصدی بهره وری خط
عباس قربانعلی بیک با تحلیل مقاله کنفرانس IHHA عنوان کرد: راه آهن داکین چین با نوسازی ناوگان HXD، تغییر الگوی کشش و تفکیک خدمات زمینی، موفق به کاهش زمان سرویس، افزایش ظرفیت حمل زغال سنگ و بهینه سازی چشمگیر گردش لوکوموتیوها شده است.
خلاصه مقاله بهینه سازی گردش لوکوموتیو در راه آهن داکین (داتونگ-شین هوانگ دائو) که در نهمین کنفرانس بین المللی حمل ونقل سنگین ریلی در چین (IHHA=International Heavy Haul Conference) در سال ۲۰۰۹ ارائه شده است. توسط آقایان GAO, ZHU, ZHANG از راه آهن تای یوان و دپو لوکوموتیو هودونگ (Optimization of Locomotive Routing on Daqin Railway).
مقاله در آغاز اهمیت راه آهن داکین را با طول ۶۵۳ کیلومتر توضیح می دهد؛ خطی که حدود یک هفتم کل حمل و نقل زغال سنگ کشور چین را بر عهده دارد. پس از طرح راهبرد «افزایش حجم ترافیک خط داکین» از سوی وزارت راه آهن چین در سال ۲۰۰۳، مجموعه ای از اقدامات برای استفاده حداکثری از ظرفیت و افزایش بهره وری انجام شد؛ از جمله ارتقای تجهیزات خط، نوسازی تجهیزات فنی و یکپارچه سازی منابع. در نتیجه، حجم ترافیک رشد سریعی یافت و حتی رشد سالانه ۵۰ میلیون تن را تجربه کرد.
مقاله با تأکید بر ویژگی های قطارهای سنگین داکین، موضوعاتی مانند ترافیک، کاربرد لوکوموتیو، سرویس و تعمیر، بهینه سازی گردش را بررسی و پیشنهادهایی برای کاهش تعارض بین افزایش حجم ترافیک و استفاده از تجهیزات و نیروی انسانی ارائه می دهد.
بخش دوم مقاله ضرورت بهینه سازی گردش لوکوموتیو را در چهار محور توضیح می دهد. نخست، هم راستایی با تغییر سازمان دهی ترافیک: از سپتامبر ۲۰۰۳ الگوی «یکپارچگی جمع آوری، توزیع و حمل» اجرا شد و ۴۴ نقطه بارگیری برای قطارهای ۱۰ و ۲۰ هزار تنی و ۸ نقطه بارگیری برای قطارهای ۲۰ هزار تنی ساخته شد؛ همچنین تخلیه بدون جداسازی لوکوموتیو، و استفاده از TDCS و CTC انجام شد. دوم، هم راستایی با تغییر شیوه کشش: پیش از ژوئیه ۲۰۰۳ قطارهای ۵ و ۶ هزار تنی با لوکوموتیوهای ساخت داخلی SS کشیده می شدند، اما پس از آزمایش ها، در اوت ۲۰۰۳ لوکوموتیو برقی AC با توان بالا DJ به صورت دو لوکوموتیو، قطار ۱۰ هزار تنی را با سیستم دو شیفت و یک راننده به حرکت درآورد.
در مارس ۲۰۰۶ قطار ترکیبی ۲۰ هزار تنی با آرایش ۱+۲+۱ و در اوت ۲۰۰۷ لوکوموتیو HXD با آرایش ۱+۱ به کار رفت. سوم، هم راستایی با ارتقای تجهیزات ایستگاه ها و محوطه ها: داکین دارای بلاکهای طولانی، پل ها و تونل های فراوان و شیب های تند است و نیازمند ارتقای خط، پل، علائم، ناوگان و تغذیه برق بود. ایستگاه هودونگ به ۶ خط با طول بیش از ۲۸۰۰ متر توسعه یافت و دپوهای سرویس و تعمیر افزایش ظرفیت یافتند. چهارم، اصلاح نظام شیفت خدمه: برخی قطارها با الگوی «مسیر طولانی، گردش قطار و تعویض خدمه» سازگار شد.
بخش سوم، فرایند بهینه سازی و جدول زمانی تغییرات ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸ را ارائه می کند. در این دوره، لوکوموتیوها از SS4 و DJ1 به HXD رسیدند و شیوه های کشش از دو لوکوموتیو به ۱+۲+۱ و ۱+۱ ارتقا یافت.
مقاله برای قطارهای ۲۰ هزار تنی مسیر گردشی با دپوی هودونگ، سرویس کامل پس از ۳۱۰۰ کیلومتر و اقامت خدمه در لیوکون و دونگ گانگ را توضیح می دهد؛ برای قطارهای ۱۰ هزارتنی مسیر نیمه گردشی با HXD و سرویس پس از ۳۱۰۰ کیلومتر؛ برای قطارهای ترکیبی ۱۰ هزارتنی با SS4 و حداکثر مسافت ۱۵۰۰ کیلومتر و جداسازی «خدمات زمینی» از «کار خدمه قطار» برای کاهش زمان سرویس اجرا شد.
بخش چهارم دستاوردها را نشان می دهد: سیر یکسره لوکوموتیو SS4 از ۶۲۰ کیلومتر به ۱۵۰۰ کیلومتر و برای HXD به ۳۱۰۰ کیلومتر رسید؛ پوشش سیستم «دو شیفت و یک راننده» تغییر کرد و زمان توقف لوکوموتیو حدود ۳ ساعت کاهش یافت و نزدیک به ۱۰۰ خدمه صرفه جویی شد. جداسازی خدمات زمینی، زمان خدمات کمکی و سرویس را به ترتیب ۴۵ و ۲۵ دقیقه کاهش داد و بهره وری خط را ۲۰% افزایش داد. فواصل تعمیر دوره ای SS4 از ۳۰ هزار به ۴۰ تا ۶۰ هزارکیلومتر افزایش یافت و موارد تعمیرات یک سوم و تعمیرات سبک ۲۰% کاهش یافت، برای HXD نیز نظام تعمیر نیم سال، سالانه و دوسالانه شکل گرفت.
بخش پنجم مشکلات باقی مانده را برمی شمارد: ناهماهنگی مدل لوکوموتیوها؛ و ناکافی بودن توان سرویس در نقاط برگشت.
بخش ششم پیشنهادهایی ارائه می کند: اتصال کامل نیروی انسانی و لوکوموتیو برای قطارهای ۲۰ هزار تنی، اجرای دو شیفت و یک راننده برای قطارهای ترکیبی ۱۰ هزار تنی، ساخت مراکز خدمات سریع و بهبود توان خدمات و آزمون همه دپوهای برگشت.
بررسی تجربیات افزایش بهره وری لوکوموتیو ...، در این راه آهن دوخطه برقی با بالاترین ظرفیت برای الگوبرداری بسیار مفید است.
