◄ پیشنهاد واردات مستقیم خودروی تاکسی از مناطق آزاد برای حل بحران ناوگان فرسوده

وقتی مسافر در ترمینال شهر، نگاهی به صف طولانی تاکسی های بین شهری می اندازد، با نگرانی از راننده می پرسد: «آیا به سلامت به مقصد می رسیم؟» و راننده ای که خجالت زده از فرسودگی مرکب زیر پایش، با صدایی لرزان می گوید: «ان شاءالله به سلامت…». این دیالوگ تکراری، تلخ ترین واقعیت جاده های ماست؛ جاده هایی که دهه هاست زیر چرخ های سمند و پژویی می چرخد که در بازارهای جهانی به تاریخ پیوسته اند.

جفای بزرگ در حق مردم نجیب

به گزارش سرویس جاده ای تین نیوز،  مردمی که در سخت ترین شرایط اقتصادی، پای آرمان هایشان ایستاده اند، امروز در ناوگان عمومی حمل ونقل جاده ای، با یک بی عدالتی عیان روبرو هستند. خودروهای ایمن و لوکس، سهم قشری خاص است و «توده مردم»، سهمشان از سفرهای بین شهری، خودروهایی است که ایمنی شان با استانداردهای روز فاصله دارد و هزینه ی نگهداری شان کمر راننده را شکسته است. آیا وقت آن نرسیده است که این شکاف، با «عدالت در حمل ونقل» پر شود؟

مناطق آزاد؛ دروازه ای که قفل مانده است

ظرفیت قانونی مناطق آزاد، یک گنج معطل مانده است. معافیت های گمرکی و مالیاتی، زیرساخت های بندری و دسترسی به کریدورهای لجستیک؛ همه این ها مهیاست تا خودروهای باکیفیت جهانی، بدون واسطه و بدون بازی های دلالی، به ناوگان تاکسیرانی کشور تزریق شود.

سوال اینجاست: اگر خودروی لوکس برای مصرف شخصی می تواند از این مبادی وارد شود، چرا «خودروی استاندارد برای خدمت به مردم» نباید مسیرش از مناطق آزاد بگذرد؟ با یک دستور جسورانه و حذف بروکراسی های دست وپاگیر، می توان هزاران تاکسی مدرن را جایگزین ناوگان فرسوده کرد.

مطالبه ای فراتر از لوکس گرایی

ورود تاکسی های باکیفیت، یک خواسته لوکس نیست؛ یک «حق الناس» است. راننده ای که ۳۰ سال عمرش را در جاده ها برای جابه جایی مسافر می گذارد، باید پشت فرمان خودرویی بنشیند که ایمنی اش جان او و مسافرش را تضمین کند. مردم هم نشان داده اند که حاضرند برای امنیت و رفاه، کرایه ای منطقی بپردازند، اما دیگر حاضر نیستند «سمند و پژو» را به عنوان تنها گزینه برای سفر بپذیرند.

نقشه راه برای تحول؛ ورود نهادهای اقتصادی

امروز برای عبور از این بن بست، نیاز به ورود مقتدرانه دستگاه های اقتصادی است؛ از استانداری های قدرتمند مانند گیلان گرفته تا سازمان راهداری. باید دست دلالان و «راننده نماها» کوتاه شود و خودروها مستقیم به دست تاکسیران واقعی برسد.

پیشنهاد روشن است: به صورت نمونه، ۱۰۰ دستگاه خودروی باکیفیت روز جهان، با تسهیلات ویژه و اقساط پایین وارد شود. با سهمیه سوخت حمایتی و نظارت مستقیم، این خودروها را در اختیار رانندگانی بگذارید که سال ها در این جاده ها موی سپید کرده اند.

سخن آخر؛ وقت تصمیم گیری است

اکنون توپ در زمین سازمان راهداری و مسئولان مناطق آزاد است. ادامه وضع موجود، یعنی نادیده گرفتن حق مسلم مردم و ادامه بازی با جان شهروندان. خدمت به این مردم نجیب، در حرف نیست؛ در تصمیم هایی است که چهره جاده ها را تغییر دهد. زمان آن رسیده که خجالت راننده از مسافر، با ورود تاکسی هایی در شأن ایرانیان، برای همیشه از جاده های کشور پاک شود.