پاداش ۱۵ هزار دلاری برای اسقاط کشنده های بالای ۵۰ سال؛ برنامه جدید سازمان راهداری برای نوسازی ناوگان
عمر متوسط کشنده های ایران به ۱۸ سال رسیده و تداوم تجارت زمینی نیازمند سیاستی فراتر از مشوق های مقطعی است. بر این اساس برنامه حذف کشنده های بالای ۵۰ سال با پرداخت ۱۵ هزار دلار پاداش نقدی و اسقاط ۴ هزار دستگاه در سال، در دستور کار قرار گرفت.
بر اساس آخرین آمار سازمان راهداری، میانگین عمر کشنده های فعال کشور به ۱۷ تا ۱۸ سال رسیده است؛ موضوعی که با افزایش اهمیت تجارت زمینی، ضرورت نوسازی ناوگان جاده ای را دوچندان کرده است.
به گزارش تین نیوز به نقل از مهر، مهدی قلی زاده، مدیر توسعه و نوسازی ناوگان سازمان راهداری، با اشاره به چالش های موجود در حوزه نوسازی ناوگان، گفت: تغییر نرخ بنزین می تواند مردم را دوباره به سمت حمل ونقل عمومی سوق دهد، اما تأمین زیرساخت های این بخش زمان بر است و باید از سال ها قبل برای آن برنامه ریزی می شد.
وی افزود: دولت در یک سال و نیم گذشته با شرایط بحرانی و محدودیت های مختلف مواجه بوده و بسیاری از برنامه های بلندمدت امکان اجرا پیدا نکرده اند. در چنین شرایطی، چالش اصلی کشور منابع درآمدی و ارزی است و همه نیازهای وارداتی از یک سبد ارزی تأمین می شود؛ بنابراین تخصیص منابع باید بر اساس اولویت های کشور انجام گیرد.
قلی زاده درباره وضعیت سنی ناوگان حمل و نقل جاده ای نیز بیان کرد: متوسط عمر کشنده ها حدود ۱۷ تا ۱۸ سال است. اگرچه این رقم با توجه به سن فرسودگی ۲۵ ساله در نگاه نخست قابل قبول به نظر می رسد، اما تعداد زیادی کشنده با عمر بسیار بالا در ناوگان وجود دارد که میانگین سنی را افزایش داده اند.
قلی زاده از ظرفیت نوسازی سالانه چهار هزار کشنده خبر داد و گفت: سال گذشته چهار هزار دستگاه در سامانه نوسازی ثبت شد و این ظرفیت قابلیت افزایش دارد، اما فعال شدن سامانه و تأمین ارز، شرط اجرای آن است.
وی همچنین از برنامه حذف کشنده های بالای ۵۰ سال با پرداخت پاداش نقدی خبر داد و خاطرنشان کرد: بر اساس پیشنهاد مطرح شده، علاوه بر گواهی اسقاط، مبلغی معادل ۱۵ هزار دلار از محل صرفه جویی سوخت به مالک ناوگان فرسوده پرداخت می شود تا این خودروها از چرخه حمل و نقل خارج شوند.
در مجموع، چالش ناوگان فرسوده را نمی توان با اتکا به یک سیاست مقطعی حل کرد. تجارت جاده ای در شرایط کنونی بیش از گذشته به ستون فقرات جابه جایی کالا تبدیل شده و هرگونه اختلال در ظرفیت آن می تواند آثار خود را در هزینه حمل، قیمت کالا و استمرار تجارت نشان دهد. از این رو، فعال سازی ظرفیت نوسازی چهار هزار دستگاهی، تأمین پایدار منابع ارزی، تسریع در اسقاط کشنده های بسیار قدیمی و استفاده از مشوق هایی می تواند بخشی از فشار موجود بر ناوگان را کاهش دهد؛ مشروط بر آنکه نوسازی از یک برنامه محدود به یک سیاست پایدار و مستمر برای حفظ امنیت زنجیره تأمین کشور تبدیل شود.
