◄ پارک رایگان در حاشیه خیابان؛ حقی شهروندی یا عاملی برای تشدید ترافیک شهری؟

مدیریت هوشمند پارک حاشیه ای و دریافت هزینه متناسب با میزان استفاده از فضای عمومی، یکی از راهکارهای کاهش ترافیک شهری، جلوگیری از اشغال بلندمدت معابر و افزایش عدالت در دسترسی به فضاهای پارک است؛ موضوعی که به باور کارشناسان، نیازمند تغییر نگاه شهروندان و مدیران شهری به مفهوم پارک رایگان در خیابان هاست.

به گزارش تین نیوز، کانال رهیافت در یادداشتی با انتقاد از تلقی رایگان بودن پارک حاشیه ای به عنوان یک حق بدیهی شهروندی، بر ضرورت مدیریت اقتصادی و هوشمند فضای پارک در معابر شهری تأکید کرده است.

در این یادداشت آمده است: «در فرهنگ شهرنشینی ما، حق پارک رایگان در حاشیه معبر یک مطالبه بدیهی تلقی می شود؛ در حالی که از نظر اقتصاد حمل ونقل، حاشیه معبر ارزشمندترین فضای عمومی شهر است که نباید با بهای ناچیز یا رایگان در اختیار نگهداری انفعالی خودرو قرار گیرد.»

رهیافت در ادامه به دو پیامد مهم پارک رایگان و کم هزینه اشاره کرده و نوشته است: «وقتی حق توقف در معبر اصلی رایگان یا بسیار ناچیز باشد، دو پدیده مخرب رخ می دهد.»

نخستین پیامد، ترافیک چرخشی یا جست و جوی جای پارک است. بر اساس این یادداشت، «نزدیک به ۳۰ درصد از خودروهایی که در معابر محلی و تجاری تهران می چرخند، صرفاً در جست و جوی یک جای پارک رایگان هستند»؛ موضوعی که به افزایش ترافیک و آلودگی هوا منجر می شود.

دومین مسئله، اشغال بلندمدت فضای عمومی است. به اعتقاد رهیافت، توقف طولانی مدت یک خودرو در حاشیه خیابان، امکان استفاده سایر شهروندان از این فضای محدود را کاهش می دهد.

این کانال، مدیریت حاشیه معبر (Curb Management) را راهکاری برای حل این مشکلات دانسته و ابزارهایی مانند پارکومترهای هوشمند و تعرفه گذاری شناور را پیشنهاد کرده است.

واقعیت آن است که پارک حاشیه ای رایگان، لزوماً به معنای حمایت از شهروندان نیست؛ زیرا هزینه واقعی آن از طریق افزایش ترافیک، اتلاف زمان، آلودگی هوا و کاهش دسترسی عمومی پرداخت می شود.

مدیریت هوشمند پارک حاشیه ای باید با هدف افزایش گردش جای پارک، شفافیت درآمدها و توزیع عادلانه فضای شهری اجرا شود؛ چراکه خیابان ها و معابر متعلق به همه شهروندان هستند، نه محل پارک دائمی خودروهای شخصی.