از «مدیریتِ پارک» تا «آزادسازیِ فضا»؛ عبور از رویکردِ پارکینگ محور

خبر ساماندهی پارک حاشیه ای، اقدامی برایِ نظم دادن به وضع موجود است؛ اما در تجارب موفق جهانی، این طرح ها «گام اول» برای بازپس گیریِ خیابان محسوب می شوند. در شهرهای پیشرو، دیدگاه نسبت به «پارک حاشیه ای» در حالِ تغییر بنیادین است.

چرا شهرهای پیشرو پارک حاشیه ای را جایگزین می کنند؟

به گزارش تین نیوز، خیابان، گران قیمت ترین فضایِ عمومیِ شهر است. اختصاص دادنِ این فضایِ ارزشمند به «توقفِ طولانی مدتِ خودرو»، از منظر «اقتصادِ مهندسیِ شهری»، بهینه ترین استفاده نیست. وقتی یک فضای حاشیه ای به پارکینگ تبدیل می شود، عملاً آن قطعه و یک خط از خیابان از «شریانِ شهر» و از چرخه  کارایی خارج شده است.

خیابان، متعلق به جریانِ انسانی است، نه توقف ماشینی

شهرهایی که به دنبالِ «زیست پذیری» هستند، پس از مرحله یِ «ساماندهی» و «قیمت گذاری هوشمند»، به سمتِ جایگزینی تدریجیِ پارک های حاشیه ای حرکت می کنند تا این فضاها را به نفع شهروندان به شکل های زیر بازتخصیص دهند:

۱. تعریض پیاده روها: تبدیل حاشیه به فضایِ مکث و تعامل اجتماعی.

۲. شریان های سبز و دوچرخه: جایگزینیِ خودروهای ساکن با مسیرهایِ اختصاصیِ میکروموبیلیتی که جریانِ حرکت را جایگزین توقف ماشین می کند.

۳. تغییر اولویت هندسی: وقتی فضایِ پارک حاشیه ای حذف شود، ظرفیتِ جدیدی برای طراحیِ انسان محور ایجاد می شود که آلودگی صوتی و بصری را کاهش و ایمنی تردد را افزایش می دهد.