◄ هیدروژن جایگزین کامل خودروهای بنزینی نیست، اما آینده حمل و نقل سنگین را متحول می کند
جهان در حال گذار از «پارادایم سوخت فسیلی» به «پارادایم انرژی پاک» است، اما جالب اینجاست که این مسیر تنها یک جاده نیست.
سید علیرضا حسینی لاهیجی کارشناس حمل و نقل با اشاره به روند جهانی گذار از سوخت های فسیلی به انرژی های پاک گفت: واقعیت این است که جهان در حال گذار از «پارادایم سوخت فسیلی» به «پارادایم انرژی پاک» است، اما جالب اینجاست که این مسیر تنها یک جاده نیست.
به گزارش تین نیوز، وی افزود: در حال حاضر، یک جنگ سرد بین دو تکنولوژی بزرگ در جریان است، باتری های الکتریکی (BEV) و سلول های سوختی هیدروژنی (FCEV).
حسینی لاهیجی در تشریح مزیت های فناوری هیدروژن در جمع متخصصان حنل و نقل در شبکه های اجتماعی، گفت: هیدروژن در برخی جنبه ها برتری مطلق بر باتری های لیتیومی دارد.
وی تاکید کرد: بزرگ ترین ضعف خودروهای برقی، زمان طولانی شارژ است. خودروی هیدروژنی می تواند در ۳ تا ۵ دقیقه سوخت گیری شود، دقیقاً مشابه خودروهای بنزینی. این موضوع به معنای حذف «اضطراب برد» (Range Anxiety) برای سفرهای طولانی است.
حسینی لاهیجی گفت: باتری ها بسیار سنگین هستند. برای اینکه یک کامیون سنگین یا یک اتوبوس بتواند مسافت زیادی را با باتری طی کند، باید حجم عظیمی از باتری حمل کند که وزن مفید بار را کاهش می دهد. اما هیدروژن بسیار سبک است و چگالی انرژی بالایی دارد، بنابراین برای حمل ونقل سنگین (Heavy-Duty)، هیدروژن برنده مطلق است.
این کارشناس ادامه داد: عملکرد باتری ها در سرمای شدید، مانند زمستان های روسیه و شمال اروپا، به شدت افت می کند، اما سلول های سوختی هیدروژنی در دماهای بسیار پایین عملکرد پایدارتری دارند.
حسینی لاهیجی با اشاره به چالش های پیش روی فناوری هیدروژن گفت: این فناوری با دو مانع بزرگ روبه روست که طراحی و مهندسی را به چالش می کشد. چالش اصلی، نبود پمپ های هیدروژنی است. ساخت یک جایگاه سوخت هیدروژنی بسیار گران تر و پیچیده تر از یک ایستگاه شارژ برق است. تا زمانی که شبکه توزیع هیدروژن همگانی نشود، خودروی هیدروژنی یک کالای لوکس و کم کاربرد خواهد بود.
وی ادامه داد: برای تولید هیدروژن، ابتدا باید برق مصرف شود تا آب الکترولیز شود، سپس هیدروژن فشرده و حمل شود و در نهایت دوباره در خودرو به الکتریسیته تبدیل شود. در هر مرحله از این زنجیره، بخشی از انرژی از دست می رود. در حالی که در خودروی برقی، برق مستقیماً وارد باتری می شود. بنابراین هیدروژن از نظر بهره وری کل سیستم در حال حاضر از باتری عقب تر است.
حسینی لاهیجی همچنین معتقد است آینده انرژی در بخش حمل و نقل، یک دوگانه انرژی خواهد بود و نه یک جایگزین واحد.
وی گفت: در بخش خودروهای سواری شهری، باتری های الکتریکی (BEV) همچنان گزینه اصلی خواهند بود، زیرا مسیرهای کوتاه، امکان شارژ در منزل و هزینه پایین تر، آنها را برای زندگی روزمره مناسب تر می کند.
او افزود: اما در حوزه لجستیک و حمل ونقل سنگین، قلمرو پادشاهی هیدروژن (FCEV) خواهد بود. کامیون های بین شهری، کشتی ها، هواپیماها و قطارها به دلیل نیاز به قدرت بالا و وزن کمتر، به سمت استفاده از هیدروژن حرکت خواهند کرد.
حسینی لاهیجی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به تأثیر این فناوری بر طراحی صنعتی خودروها اظهار کرد: از منظر طراحی صنعتی (Industrial Design)، انتقال به هیدروژن به معنای تغییر در زبان طراحی خودرو است. در خودروهای برقی، تمرکز بر مدیریت گرمای باتری و فضای شارژ است، اما در خودروهای هیدروژنی، چالش اصلی مدیریت مخازن فشار بسیار بالا (High-Pressure Tanks) خواهد بود.
وی تاکید کرد: این مخازن باید در ساختار بدنه خودرو جای بگیرند و در عین حال بالاترین سطح ایمنی را تأمین کنند. این مسئله طراحان را ناگزیر می کند راهکارهای جدیدی برای توزیع وزن و ایمنی ساختاری ارائه دهند که می تواند به شکل گیری فرم های کاملاً جدید در صنعت خودرو منجر شود.
حسینی لاهیجی خاطرنشان کرد: هیدروژن جایگزین تمام خودروهای بنزینی نیست، بلکه جایگزین بخش های حیاتی و سنگین دنیای حمل ونقل است، بخش هایی که بدون آنها گذار به انرژی سبز هرگز کامل نخواهد شد.
وی گفت: مراکز طراحی و تحقیقاتی جهان همچنان در حال کار و تلاش برای دستیابی به گزینه ای بهینه و پایدار جهت استفاده همگانی هستند و به زودی شاهد خبرهای خوبی در این حوزه خواهیم بود.
