درسی از خیابان آکسفورد لندن؛ پیاده راه سازی، پایان مسیر نیست؛ آغاز آن است

کانال رهیافت نوشت: تصویر بیانگر صبحی آرام در خیابان آکسفورد لندن است. دیگر خبری از صف اتوبوس ها، صدای بوق ها و دود اگزوز نیست. خیابان عریض تر شده، هوا پاک تر است و عابران با آرامش بیشتری قدم می زنند. اما چند دقیقه بعد، سؤال مهم تری مطرح می شود: حالا چرا باید اینجا بمانیم؟

ویترین بسیاری از مغازه ها خاموش است. واحدهای تجاری خالی اند. خیابانی که روزی قلب تپنده خرید لندن بود، دیگر آن شور و سرزندگی گذشته را ندارد. گردشگران از آن عبور می کنند، اما کمتر کسی دلیلی برای ماندن پیدا می کند.

این همان نقطه ای است که یک درس مهم در برنامه ریزی شهری آشکار می شود: پیاده راه سازی، پایان مسیر نیست؛ آغاز آن است.

اگر قرار باشد خیابانی فقط خودروها را حذف کند، اما نتواند مردم را دعوت به توقف، تعامل و تجربه فضا کند، تنها از یک کریدور خودرویی به یک کریدور پیاده تبدیل شده است.

آنچه یک خیابان را به مقصدی شهری تبدیل می کند، چیزهای دیگری است؛ حضور کافه ها و فروشگاه های فعال، رویدادهای فرهنگی و اجتماعی، فضاهای نشستن، سایه درختان، مبلمان شهری و طراحی ای که انسان را در مرکز توجه قرار دهد.

در رهیافت معتقدیم موفقیت یک خیابان را نمی توان تنها با کاهش تعداد خودروها سنجید؛ بلکه باید دید چند نفر تصمیم می گیرند در آن بمانند، با یکدیگر تعامل کنند و دوباره به آن بازگردند.

زیرا تفاوت واقعی میان یک مسیر عبور و یک مقصد شهری، نه در حذف خودروها، بلکه در خلق فضایی است که ارزش ماندن داشته باشد.