شبی که می خواستند نوار شمالی ایران را قفل کنند !

شامگاه ۱۶ اسفند ۱۴۰۴، درست یک هفته پس از آغاز تجاوز نظامی دشمن آمریکایی - صهیونیستی به خاک کشورمان، صدای چند انفجار مهیب، تهران و البرز را لرزاند.

دقایقی بعد، دودِ غلیظ و سیاهی سرتاسر پایتخت را گرفت.  دشمن، انبارهای سوخت و مراکز حمل و نقل بنزین را هدف قرار داده بود.  شدت فاجعه به گونه ای  بود که صبح روز شنبه مردم برای دیدن مسیر  مانند نیمه شب چراغ های ماشینشان را روشن کرده بودند. 

در این اقدام تجاوزکارانه، چند تن از رانندگان و زحمت کشانِ شریف بخش حمل و نقل بنزین به شهادت رسیدند. آدم هایی از جنس همین مردم صبور و شریف که یک عمر برای درآوردن خرج خانواده زحمت کشیده بودند و آن شب هم مشغول خدمت رسانی به هم میهنانشان بودند و در آتش تجاوز دشمن سوختند. 

در آن ساعات بحرانی، دکتر عارف در تماس های تلفنی متوالی با مهندس عظیمی فر (مدیرعامل شرکت ملی پالایش و پخش)، گزارش های لحظه به لحظه را دریافت می کرد و دستورات فوری جهت کنترل میدانی بحران صادر می شد.

در نگاه اول، خیلی ها فکر می کردند هدف دشمن فقط فلج کردن پایتخت، ایجاد بحران بنزین و ایجاد رعب و وحشت در تهران است. اما حالا که چند ماه از آن شب تلخ گذشته، وقتش رسیده بخش های قابل انتشاری از «اصل ماجرا» را روایت کنم؛ روایتی که در بازدید همان روزهای معاون اول رئیس جمهور از شرکت ملی پالایش و پخش فرآورده های نفتی از سوی کارشناسان، مهندسان و مدیران مطرح شد. 

پشت پرده چه بود؟

دشمن فقط تهران را ندیده بود. بر اساس آخرین تحلیل ها و گزارش های تخصصی، نقشه اصلی آمریکا و اسرائیل، «قطع کامل شریان سوخت رسانی به نوار شمالی کشور» بود. 

در ایام جنگ، میلیون ها خانواده از سراسر ایران و از جمله تهران به استان های شمالی پناه برده یا در آنجا ساکن شده بودند. سناریوی کثیف دشمن این بود: اگر بنزین به شمال نرسد، میلیون ها ایرانی گرفتار می شوند؛ نه راهِ برگشت به شهرهایشان را دارند و نه ماشینی پیدا می شود که کالاهای اساسی و غذایی را به شمال ببرد. یک قفلِ کاملِ زیستی! یعنی هم نبود سوخت و هم قطع شریان غذایی؛ فلج کردن معیشت و شاید از بین رفتن زندگی انسان های بی دفاع با هدف ایجاد نارضایتی در مردم.

اما دشمن یک چیز را در محاسباتش ندیده بود: «پای مردی خاموشِ بدنه اجرایی کشور».

در همان ساعاتی که خنکای شمال و بوی کباب در جنگل ها خبر از آرامش مسافران می داد و مردم بی خبر از ابعاد نقشه شوم دشمن در سواحل خزر مشغول استراحت بودند، در پشت درهای دولت و زیر آتش دشمن، حماسه ای برپا بود.

با تدابیر مدیران ارشد دولت و مدیران پالایش و پخش، حدود ۴۰۰۰ تکنسین، کارگر و راننده شریف، در یک جهاد ۴۸ ساعته و شبانه روزی، زیر سایه تهدیدات و حملات دشمن دست به کار شدند؛ در مناطقی صعب العبور و سرد.

البته خیلی ها می گفتند به لحاظ فنی امکان جبران خسارت و انتقال سوخت وجود ندارد، اما مدیران و تکنسین ها قول می دادند هر طور که شده راهی پیدا می کنند و بنزین را به مردم می رسانند. زیر سایه همت مهندسان و مدیران و کارگران، سامانه توزیع بنزین، ننفس دوباره گرفت و سوخت درست سر وقت و پیش از آنکه پمپ بنزینی خالی شود، به جایگاه های نوار شمالی رسید! 

امروز با گذشت چند ماه از آن جنایت، مردم هنوز اطلاع ندارند که دشمن چه نقشه شومی برای زندگی شان کشیده بود؛ چون در عین بزرگی بحران ها، دولت اراده کرده بود آرامش از زندگی مردم زدوده نشود و مردم مضطرب نشوند. 

نقشه شوم دشمن برای قفل کردن زندگی میلیون ها ایرانی در عرض ۴۸ ساعت فروپاشید و صهیونیست ها در بهت ماندند. مردم حتی لحظه ای حس نکردند چه خطری از بیخ گوش کشور و جان مردم گذشته است.

 قهرمانان واقعی این قصه، همان ۴۰۰۰ تکنسین و کارگر گمنامی بودند که آبروی کشور و آرامش هم میهنانشان را خریدند. اگر روزی ملاحظات امنیتی کنار برود، از همین ۴۸ ساعت التهاب و غیرت، می شود ده ها فیلم سینماییِ حماسی و پرکشش ساخت.

* عباس پازوکی معاون ارتباطات و اطلاع رسانی دفتر معاون اول رئیس جمهور