◄ سه حسرت خانم وزیر و حسرت چهارم وزارت راه و شهرسازی

به گزارش ایرنا، خانم دکتر صادق در یادداشتی سه حسرت خود را از عروج رهبر شهید انقلاب بدین شرح بیان داشتند (14050415): «به عنوان یکی از اعضای کابینه که حضورم در رأس زیربنایی ترین وزارتخانه دولت را مرهون اعتماد خاصه ایشان به «یک زن» و تأکید مکررشان به «تخصص» و «تعهد» فارغ از جنسیت افراد می ‎دانم؛ سه حسرت به دلم ماند که ای کاش در حیات ایشان رقم می ‎خورد.

 اول: از اسفند سال ۱۳۸۱ که ایشان به چابهار سفری داشتند؛ بارها در مورد اهمیت راه آهن چابهار-زاهدان در دولت‎های مختلف تأکید نمودند که حاکی از نگاه استراتژیک ایشان به این کریدور ریلی به عنوان بخشی از کریدور شمال-جنوب بود. سال ها برای تکمیل حلقه‎ های مفقوده کریدور شرق غرب و شمال جنوب متناسب با فرامین و رهنمودهای ایشان بر اهمیت لجستیک و ظرفیت ‎های حمل و نقل کالا و مسافر در گذر از ایران اسلامی تلاش شد. دولت چهاردهم با توجه به تعهدی که به اجرای منویات مقام معظم رهبری داشت، در این زمینه تلاش مضاعفی نمود. شخص رئیس جمهوری برای تأمین منابع مالی اتمام این قطعه از کریدور در جنوبی‎ترین نقطه ایران که آب‎ های آزاد و بنادر کشور را به همسایگان شمالی و سپس اروپا متصل خواهد کرد؛ بسیار کوشید و نتیجه آن شد که با گذشت بیش از ۲۰ سال از چشم اندازی که رهبری تصویر نموده بودند، این رویا محقق شد ...، آرزو داشتم رهبر شهید، در حیات بودند و به چشم خود می دیدند که این آرزو در دولت «وفاق ملی» ... محقق شده است. 

 دوم: اقشار مختلفی در ایام مختلف سال به شوق دیدار و وصال حضرت آقا نائل می آمدند. فرهنگیان، پرستاران، ورزشکاران، هنرمندان، کشاورزان و... . از سال گذشته که شاهد چندین حماسه آفرینی رانندگان در دفاع از کیان ایران عزیز بودیم، به عنوان وزیر ... بسیار راغب بودم که بنا به اصرار مکرر رانندگان، دیداری هم میان آنان با رهبر شهید برگزار شود که متأسفانه نشد.

 سوم: جناب آقای دکتر پزشکیان همواره محبت داشتند و در گزارشات ادواری به مقام رهبری، از اقدامات وزارت راه وشهرسازی نیز سخن می گفتند. اما حسرت این به دلم ماند که یک بار شخصا در جمع همکارانم در دیدار با ایشان از تلاش های مجدانه این دولت و پیگیری‎ های مستمر شخص رئیس جمهوری برای عدالت فضایی و محرومیت زدایی به ویژه در استان هایی همچون خوزستان و سیستان و بلوچستان، بگویم. از تلاش ‎های همکارانم برای ساخت و تجهیز راه‎ های روستایی، مسکن محرومین ... که بالاخره «شد».»

اما حسرت چهارم پس از 20 سال از مصوبه دولت در خراسان رضوی (فروردین 1385) برای وزارت راه و شهرسازی است که با وجود حمایت و تاکید مکرر رهبر شهید انقلاب بر اولویت راه آهن از جمله در سیاست های کلی نظام در بخش حمل و نقل (13791220) مبنی بر ایجاد نظام جامع حمل و نقل و تنظیم سهم هر زیربخش با اولویت حمل ونقل ریلی که مبین یکی از راهبردهای رهبر شهید در مورد راه آهن بوده (تین 318899)، سهم کنونی راه آهن در جابجایی بار و مسافر نشان دهنده توجه ناکافی به رهنمودهای ایشان است، حتی با تصویب قانون مدیریت سوخت در سال 1386 و تعیین سهم مشخص 30 درصد برای بار و 18 درصد برای مسافر (تا 1390)، متاسفانه با عدم تحقق  اهداف، همچنان شاهد تکرار این اهداف در برنامه های توسعه پنج ساله هستیم. خسارت سالانه ناشی از این تاخیر 20 هزار کشته و 400 هزار مجروح در تصادفات جاده ای و یارانه سنگین برای واردات سوخت ... است.

یکی از دلایل عدم توفیق راه آهن در تحقق این اهداف را می توان در غفلت از انتخاب صحیح پروژه پیشران دانست (مانند تمرکز بر تکمیل خطوط 2 و 5 مترو تهران در 1376 که آثارش بر تسهیل جابجایی و کاهش مصرف سوخت و اتلاف وقت را آشکار نمود). 

پروژه پیشران راه آهن در پاسخ رهبر شهید به رئیس جمهور شهید (نامه 14020928) در مورد برقی کردن راه آهن تهران مشهد تبیین شده که علاوه بر کاهش هزینه سرمایه گذاری و نگهداری ناوگان کشنده از سوی دولت، اعتماد مردم و مسئولان به راه آهن را می توانست محقق نماید و وابستگی راه آهن به لوکوموتیوهای دیزلی را بیش از 80 درصد کاهش می داد، بهره وری واگن های مسافری را بیش از 100 درصد می افزود و ظرفیت خط را در هر دو بخش مسافری و باری به ویژه برای ترانزیت (حتی قطارهای حومه) را می توانست چند برابر نماید.

یکی از دلایل عدم توفیق دو دهه اخیر، امید به تامین مالی خارجی این پروژه بوده در حالی که خسارت ملی تاخیر بالاتر بوده است.

برای کاهش حسرت چهارم، علاوه بر آسیب شناسی، باید هرچه سریع تر برقی نمودن یکی از خطوط به عنوان پیشران را آغاز نمود.