|
کد خبر
۸۴۹۶۹
کپی شد
توسعه دریامحور، ضرورت اقتصاد مقاومتی
تین نیوز | داشتن سواحل و دسترسی به دریا و آب های آزاد، از پتانسیلهای استراتژیكی است كه كشورهای ساحلی را از امتیازهای گسترده سیاسی،نظامی وبه ویژه اقتصادی بهرهمند می كند.
ایران نیزازنمونه نوادر كشورهایی است كه هم درشمال وهم درجنوب دارای مرزهای آبی و سواحل گسترده می باشد. میزان سواحل ایران۵هزار و ۷۸۹ كیلومتر است كه درحدود ۴ هزار و ۹۰۰ كیلومتر درجنوب و ۸۸۹ كیلومتر درشمال كشورگسترده شده است. با توجه به تامین ۳۰ درصدی انرژی جهان و قرارگرفتن مرزهای آبی ایران درحساس ترین و پررفت و آمدترین مناطق خلیج فارس و دریای عمان، موقعیتی فوق استراتژیك به ایران اعطا كرده است.
متاسفانه دربسیاری از موارد ما نتوانسته ایم بهره كافی را ازاین پتانسیلهای ارزشمند ببریم و درمقابل شاهدیم كه برخی كشورهای همسایه كه كل مساحتشان به اندازه مرزهای آبی ما نیست، آنچنان از دریا بهره برده اند كه خود را تبدیل به قطبی در اقتصاد و گردشگری جهان تبدیل كرده اند.در عوض ماهم شاهدیم كه هرروزه میزان مهاجرت مردم ساحل نشین كشور به پایتخت و مراكزاستانها رو به افزایش است.
این درحالی است كه دریاها و سواحل پتانسیل فوق العادهای در روند اجرای اقتصاد مقاومتی دارند و میتوانند بخش بزرگی از اهداف اقتصادی كشور را محقق سازند. به طوری كه علاوه بر ایجاد درآمد زایی، ارز آوری، ایجاد اشتغال، تامین نیازهای ساكنان بومی، و بسیاری از موارد اقتصادی دیگر، به حفظ و ثبات بافت جمعیتی شهرهای ساحلی نیز قوام بخشند.
به جز چند شهر ساحلی در شمال و جنوب، در سایر شهرهای ساحلی كشور روند مهاجرت جمعیت در وضعیت نامناسبی قرار گرفته است، از این رو باید با برنامهریزی و ارائه یك سری مشوق این روند را معكوس كنیم. تحقق این هدف نیازمند برنامه ریزی و داشتن نگاه توسعه محور ازسوی مراكزتصمیم گیرنده واجرایی است.
تسری معافیتهای مناطق آزاد به بنادر و سواحل كشور، مهمترین معیاری است كه موجب تقویت كسب و كار و انگیزه مردم بومی برای ادامه زندگی درسواحل خواهدشد. دغدغه مردم سواحل كشور امرار معاش اقتصادی است و اكثرآنها به خاطر عدم داشتن كارو درآمد كافی مجبور به ترك سكونتگاه خود می شوند. این درحالی است كه به جز نفت، پتانسیلهای فراوانی اقتصادی دیگری در دل دریا نهفته است كه می تواند جایگاه و درآمد اقتصادی كشور را متحول كند، و ماهیت اقتصاد مقاومتی را در ارتقای وضعیت زندگی جامعه آشكار سازد.
گردشگری و مسافرتهای دریایی نیز از جمله برنامههای پردرآمدی است كه میتواند در این مسیر اجرای سیاستهای اقتصاد مقاومتی به مسئولان كمك كند. اگرنگاهی به كشورهای ساحلی همجوار همچون امارات متحده داشته باشیم، متوجه می شویم كه مقامات این كشور چگونه توانستهاند با بهره گیری از پتانسیلهای دریا و حتی بیابانهای ساحلی خود گردشگران منطقهای و غربی را به خود جلب كنند و ازاین طریق انگیزههای سرمایه گذاری خارجی را برای صاحبان سرمایه به وجود آورند.
بحث حمل و نقل دریایی و درآمد اسكلهها و بندرهای تجاری از دیگر مزیت هایی است كه میتوان از آن به عنوان عوامل اشتغال زایی و حتی مهاجرت معكوس استفاده كرد. متاسفانه ایران با چند هزاركیلومتر ساحل تنها ۱۴ بندر تجاری دارد كه از این میان تنها دو بندر امام خمینی(ره) وشهید رجایی بار مبادلات بزرگ تجاری ایران با جهان را به دوش میكشند. این درحالی است كه امارات با سرمایه گذاری دراین زمینه ، تنها با بندر مكانیزه دبی توانسته است گوی رقابت را ازما برباید.
همچنین با توجه به عبور سالانه حدود ۱۰ هزار شناور از تنگه هرمز، بحث بانكرینگ(سوخت رسانی دریایی) یكی از صنایعی است كه میتواند ارزآوری قابل توجهی برای اقتصاد كشور به همراه داشته باشد كه نیازمند حمایت های دولت از بخش خصوصی است.
سرمایه گذاری در عرصه صنایع كشتی سازی از جمله موارد دیگری است كه میتواند برای مردم ساحل نشین كشورمان اشتغالزا باشد. گستردگی سواحل درجنوب و اشراف برگذرگاه های پرتردد، فرصت بسیارمناسبی است تا ایران را به عنوان قطبی در این صنعت تبدیل نماید. همچنین اجرای برنامههای زیرساختی درحوزه گردشگری و در دستوركار قراردادن عملیاتهای پژوهشی برای بهرهگیری از تمامی پتانسیلهای سطحی و زیرسطحی آبهای سرزمینی، میتواند عقب ماندگیهای منطقهای نسبت به همسایگان و اتكا به درآمدهای نفتی را تاحد قابل توجهی كاهش دهند.
اگر نگاهمان به دریا صرفاً متوجه نفت باشد و به دیگر پتانسیلها و مزایای دریا توجه نداشته باشیم، قادر به كنترل مهاجرت و ركود شهرهای ساحلی نخواهیم بود و امتیاز بزرگی را در اجرا وتحقق سیاستهای اقتصاد مقاومتی ازدست خواهیم داد.
متاسفانه دربسیاری از موارد ما نتوانسته ایم بهره كافی را ازاین پتانسیلهای ارزشمند ببریم و درمقابل شاهدیم كه برخی كشورهای همسایه كه كل مساحتشان به اندازه مرزهای آبی ما نیست، آنچنان از دریا بهره برده اند كه خود را تبدیل به قطبی در اقتصاد و گردشگری جهان تبدیل كرده اند.در عوض ماهم شاهدیم كه هرروزه میزان مهاجرت مردم ساحل نشین كشور به پایتخت و مراكزاستانها رو به افزایش است.
این درحالی است كه دریاها و سواحل پتانسیل فوق العادهای در روند اجرای اقتصاد مقاومتی دارند و میتوانند بخش بزرگی از اهداف اقتصادی كشور را محقق سازند. به طوری كه علاوه بر ایجاد درآمد زایی، ارز آوری، ایجاد اشتغال، تامین نیازهای ساكنان بومی، و بسیاری از موارد اقتصادی دیگر، به حفظ و ثبات بافت جمعیتی شهرهای ساحلی نیز قوام بخشند.
به جز چند شهر ساحلی در شمال و جنوب، در سایر شهرهای ساحلی كشور روند مهاجرت جمعیت در وضعیت نامناسبی قرار گرفته است، از این رو باید با برنامهریزی و ارائه یك سری مشوق این روند را معكوس كنیم. تحقق این هدف نیازمند برنامه ریزی و داشتن نگاه توسعه محور ازسوی مراكزتصمیم گیرنده واجرایی است.
تسری معافیتهای مناطق آزاد به بنادر و سواحل كشور، مهمترین معیاری است كه موجب تقویت كسب و كار و انگیزه مردم بومی برای ادامه زندگی درسواحل خواهدشد. دغدغه مردم سواحل كشور امرار معاش اقتصادی است و اكثرآنها به خاطر عدم داشتن كارو درآمد كافی مجبور به ترك سكونتگاه خود می شوند. این درحالی است كه به جز نفت، پتانسیلهای فراوانی اقتصادی دیگری در دل دریا نهفته است كه می تواند جایگاه و درآمد اقتصادی كشور را متحول كند، و ماهیت اقتصاد مقاومتی را در ارتقای وضعیت زندگی جامعه آشكار سازد.
گردشگری و مسافرتهای دریایی نیز از جمله برنامههای پردرآمدی است كه میتواند در این مسیر اجرای سیاستهای اقتصاد مقاومتی به مسئولان كمك كند. اگرنگاهی به كشورهای ساحلی همجوار همچون امارات متحده داشته باشیم، متوجه می شویم كه مقامات این كشور چگونه توانستهاند با بهره گیری از پتانسیلهای دریا و حتی بیابانهای ساحلی خود گردشگران منطقهای و غربی را به خود جلب كنند و ازاین طریق انگیزههای سرمایه گذاری خارجی را برای صاحبان سرمایه به وجود آورند.
بحث حمل و نقل دریایی و درآمد اسكلهها و بندرهای تجاری از دیگر مزیت هایی است كه میتوان از آن به عنوان عوامل اشتغال زایی و حتی مهاجرت معكوس استفاده كرد. متاسفانه ایران با چند هزاركیلومتر ساحل تنها ۱۴ بندر تجاری دارد كه از این میان تنها دو بندر امام خمینی(ره) وشهید رجایی بار مبادلات بزرگ تجاری ایران با جهان را به دوش میكشند. این درحالی است كه امارات با سرمایه گذاری دراین زمینه ، تنها با بندر مكانیزه دبی توانسته است گوی رقابت را ازما برباید.
همچنین با توجه به عبور سالانه حدود ۱۰ هزار شناور از تنگه هرمز، بحث بانكرینگ(سوخت رسانی دریایی) یكی از صنایعی است كه میتواند ارزآوری قابل توجهی برای اقتصاد كشور به همراه داشته باشد كه نیازمند حمایت های دولت از بخش خصوصی است.
سرمایه گذاری در عرصه صنایع كشتی سازی از جمله موارد دیگری است كه میتواند برای مردم ساحل نشین كشورمان اشتغالزا باشد. گستردگی سواحل درجنوب و اشراف برگذرگاه های پرتردد، فرصت بسیارمناسبی است تا ایران را به عنوان قطبی در این صنعت تبدیل نماید. همچنین اجرای برنامههای زیرساختی درحوزه گردشگری و در دستوركار قراردادن عملیاتهای پژوهشی برای بهرهگیری از تمامی پتانسیلهای سطحی و زیرسطحی آبهای سرزمینی، میتواند عقب ماندگیهای منطقهای نسبت به همسایگان و اتكا به درآمدهای نفتی را تاحد قابل توجهی كاهش دهند.
اگر نگاهمان به دریا صرفاً متوجه نفت باشد و به دیگر پتانسیلها و مزایای دریا توجه نداشته باشیم، قادر به كنترل مهاجرت و ركود شهرهای ساحلی نخواهیم بود و امتیاز بزرگی را در اجرا وتحقق سیاستهای اقتصاد مقاومتی ازدست خواهیم داد.