◄ چالش های قیمت گذاری، تخفیف و قرارداد در صنعت تعمیرات واگن
فعالان صنعت تعمیر و نگهداری واگن در نشست اخیر خود، نسبت به عدم شفافیت در شرح خدمات قراردادها و ناعادلانه بودن شاخص «نفر-ساعت» در فهرست بهای ابلاغی هشدار دادند.
فعالان صنعت تعمیر و نگهداری واگن در نشست اخیر خود، نسبت به عدم شفافیت در شرح خدمات قراردادها و ناعادلانه بودن شاخص «نفر-ساعت» در فهرست بهای ابلاغی هشدار دادند.
به گزارش سرویس ریلی تین نیوز، به گفته این کارشناسان، اختلاف فاحش میان نیروی انسانی واقعی مورد نیاز و اعداد مصوب کارفرما، در کنار افزایش سرسام آور قیمت قطعات مصرفی و اجاره بهای سنگین کارخانجات، حاشیه سود این بخش استراتژیک از اقتصاد ترابری را به شدت تهدید کرده و راه را برای ورود غیرتخصصی سرمایه گذاران جدید هموار ساخته است.
چالش نیروی انسانی؛ شکاف ۱۴ نفره میان واقعیت و مصوبه
یکی از محوری ترین مباحث مطرح شده در این نشست، نحوه محاسبه «نفر-ساعت» برای تعمیرات اساسی واگن ها بود. پیمانکاران معتقدند در حالی که برای تعمیر اساسی ۵۰ دستگاه واگن به حداقل ۵۵ نفر نیروی متخصص در بخش های فنی، انبارداری و اداری نیاز است، کارفرما این عدد را بر مبنای ۳۶ نفر محاسبه و پرداخت می کند. این اختلاف ۱۴ نفره عملاً شرکت ها را در «باتلاق مالی» فرو برده و تمرکز بر ارتقای کیفیت و آموزش را از اولویت خارج کرده است.
ابهام در شرح خدمات؛ فاکتورهایی که تایید نمی شوند
اعضای انجمن با انتقاد از نبود دستورالعمل مشخص برای مبالغ تعیین شده (مانند ردیف ۳۴ میلیون تومانی تعمیرات اساسی)، بر ضرورت پیوست «شرح خدمات» به جداول قیمت تاکید کردند. بر اساس اظهارات حاضران، بسیاری از خدمات ارائه شده مانند اندازه گیری دیسک چرخ یا تعویض قطعات زیر سایز ۲۰ (پیچ، مهره و واشر)، با وجود هزینه های چند میلیون تومانی، در فهرست بها دیده نشده و توسط کارفرما از صورت وضعیت ها خط می خورند. این موضوع باعث شده تا پیمانکاران خواستار خروج این قطعات از فهرست و محاسبه مجدد آن ها بر اساس قیمت های روز بازار شوند.
اجاره بهای میلیاردی و تهدید رقابت غیرسازنده
در بخش دیگری از این نشست، موضوع مزایده اجاره کارخانجات تعمیراتی (مانند زنجان و تبریز) مطرح شد. شرکت کنندگان نسبت به قیمت های کارشناسی غیرواقعی (بالغ بر ۱.۱ میلیارد تومان) که منجر به افزایش هزینه سربار ۳۰ میلیون تومانی به ازای هر واگن می شود، اعتراض کردند. همچنین هشدار داده شد که برخی سرمایه گذاران بدون داشتن تجهیزات و ماشین آلات، تنها با تکیه بر حمایت های خاص (نظیر صندوق بازنشستگی)، وارد این حوزه شده اند که این امر می تواند منجر به توقف طولانی مدت سایت های تعمیراتی و خروج متخصصان قدیمی از این صنعت شود.
پیشنهاد تغییر مدل قراردادی؛ از «فرایند-محور» به «پکیج محور»
به عنوان راهکار خروج از وضعیت فعلی، پیشنهاد شد مدل قراردادها از حالت خرد (فرایند به فرایند) به صورت پکیج های کلی (Flat Rate) تغییر یابد. برای مثال، تعیین یک عدد ثابت (مانند ۱۶۰ میلیون تومان) برای تعمیر هر واگن با احتساب کسر هزینه های ضایعات، می تواند بخش بزرگی از اختلافات مالی میان پیمانکار و ناظر را برطرف کند. همچنین، تقویت جایگاه نظارتی انجمن صنایع ریلی در تعیین صلاحیت شرکت ها و تدوین فهرست بهای واحد، به عنوان گامی ضروری برای بازگرداندن اقتدار به این صنف شناخته شد.