|
کد خبر
۱۲۶۹۲۳
کپی شد
مقصر آسیبرسانی به هواپیماهای نو کیست؟
تیننیوز| در یادداشتی به قلم فرنوش جهرمی در روزنامه گسترش تجارت میخوانیم: در روزهای گذشته اخباری مبنی بر آسیب رساندن برخی مسافران به سامانهIFE یا همان مانیتورهای هواپیماهای تازه وارد به ایران، در فضای مجازی منتشر شد. گرچه هنوز تصاویر قابل استنادی برای اثبات این اتفاق منتشر نشده، اما شاید بسیاری از ما، هنگام خواندن این خبر، شروع به سرزنش خاطیان کردهایم؛ آهی کشیده و به حال آنها افسوس خوردهایم.
ولی آیا به راستی تمام تقصیر بر گردن آنهاست؟ آیا نمیتوان جلوی وقوع دوباره این اتفاق را گرفت؟
چالش آسیب رساندن به آثار و وسایل عمومی از جمله وسایل نقلیه از سوی برخی افراد، در بسیاری از جوامع شایع است و به آن «وندالیسم» گفته میشود. انگیزه اصلی وندالها، خالی کردن خشم از اجحافی است که گمان میکنند جامعه در حق آنها روا داشته و اغلب بین نوجوانان رواج دارد. تربیت اجتماعی متفاوت و اختلاف طبقاتی از عمده دلایل بروز وندالیسم است.
راهکارهای مختلفی برای مواجهه با وندالیسم وجود دارد. یکی از راهکارهای اساسی در حوزه کنترل اجتماعی، پیشگیری است. در زمینه وندالیسم این پیشگیری میتواند در ۳ مرحله پیش از تخریبگری هنگام وقوع وندالیسم و پس از آن انجام شود.
کشور ما متشکل از مردمی با اقشار و فرهنگهای مختلف است. توانمندی و رفتارهای اجتماعی آنها باتوجه به دسترسی آنها به منابعی همچون اطلاعات، ارتباطات، آموزشها و نیازهای اولیه زندگی متفاوت است.
ازسوی دیگر یکی از نیازهای بسیار مهم هنگام وارد کردن فناوریهای جدید به هر جامعهای، فرهنگسازی برای استفاده صحیح از آن فناوری است. این فرهنگسازی به اندازه وارد کردن فناوری اهمیت دارد، چراکه ضامن بقا و طول عمر آن خواهد بود. با در نظر گرفتن این حقیقت و کاربری در نظر گرفته شده برای هواپیماهای جدید و امکان سفر اقشار مختلف جامعه با آنها، آیا پیش از آنکه این هواپیماها وارد کشور شوند برای فرهنگسازی در این زمینه اقدامی شده است؟!
شرکتهای هواپیمایی به عنوان متولیان ایجاد فرهنگ صحیح، میتوانند با آسیبشناسی دقیق و بهرهگیری از متخصصان اجتماعی و فرهنگی، آموزشهای لازم را برای استفاده درست از فناوری جدید و تاکید بر اهمیت حفظ این سرمایه ملی به مردم ارائه دهند. باتوجهبه میانگین عمر بالای ناوگان هوایی کشورمان و تاکیدهای اخیر سازمانهای بینالمللی بر افزایش استاندارد هواپیماها مطابق با قوانین محیطزیستی که نیاز به استفاده از هواپیماهای مدرنتر و جوانتر را در برخواهد داشت، ضرورت این فرهنگسازی و بهرهمندی از آن بهزودی شامل بیشتر شرکتهای هواپیمایی کشورمان خواهد شد.
بکارگیری هواپیماهای نو و مدرن در پروازها برای پیشرفت مملکت لازم است، زیرا یکی از عوامل اصلی جذب گردشگر و همچنین تبدیل شدن به هاب هوایی منطقه است، اما کافی نیست! حال که پس از سالها درهای نوسازی ناوگان هوایی کشور باز شده، حفظ این هواپیماها و استفاده درست از آنها نیز لازم است.
از سوی دیگر شاید بهتر باشد به جای ایجاد خشم در برخی مردم با دادن اطلاعات غیرتخصصی در صنعت هوایی همچون «مرجوعی بودن هواپیماها، » متوجه این موضوع باشیم که جهان نمیایستد تا ما تصمیم بگیریم به خودمان بیاییم! کارهای عقب افتاده زیادی برای انجام دادن داریم و هر مانعی که از جانب خودمان ایجاد شود، بیش از سنگ اندازی و تلاشهای کشورهای بیگانه، ما را از رشد اقتصادی دور میکند.
با استفاده از ابزارهای فراگیر و کمهزینه همچون رسانههای اجتماعی فضای مجازی و همچنین امکانات تعبیه شده در فرودگاهها، میتوان با تهیه بستههای آموزشی گوناگون اهمیت حفظ هواپیماها بهعنوان سرمایههای ملی را به فرهنگهای مختلف آموزش داد تا با بال و پر گرفتن صنعت حملونقل هوایی کشور در منطقه و جهان، تکیه خود را از درآمدهای نفتی برداشته و مانند کشورهای نفتخیز همسایه، از درآمدهای بالای این صنعت بهرهمند شویم.
شاید راحتترین کار سرزنش و ابراز تاسف به حال کسانی باشد که به هواپیماها آسیب میرسانند، اما به نظر میرسد منصفانهترین راه این نباشد که عدهای را به دلیل ندانستن شماتت و نقش خود را به عنوان عضوی موثر در این جامعه در کاهش آسیبهای اجتماعی فراموش کنیم.
فرنوش جهرمی - کارشناس هوانوردی
ولی آیا به راستی تمام تقصیر بر گردن آنهاست؟ آیا نمیتوان جلوی وقوع دوباره این اتفاق را گرفت؟
چالش آسیب رساندن به آثار و وسایل عمومی از جمله وسایل نقلیه از سوی برخی افراد، در بسیاری از جوامع شایع است و به آن «وندالیسم» گفته میشود. انگیزه اصلی وندالها، خالی کردن خشم از اجحافی است که گمان میکنند جامعه در حق آنها روا داشته و اغلب بین نوجوانان رواج دارد. تربیت اجتماعی متفاوت و اختلاف طبقاتی از عمده دلایل بروز وندالیسم است.
راهکارهای مختلفی برای مواجهه با وندالیسم وجود دارد. یکی از راهکارهای اساسی در حوزه کنترل اجتماعی، پیشگیری است. در زمینه وندالیسم این پیشگیری میتواند در ۳ مرحله پیش از تخریبگری هنگام وقوع وندالیسم و پس از آن انجام شود.
کشور ما متشکل از مردمی با اقشار و فرهنگهای مختلف است. توانمندی و رفتارهای اجتماعی آنها باتوجه به دسترسی آنها به منابعی همچون اطلاعات، ارتباطات، آموزشها و نیازهای اولیه زندگی متفاوت است.
ازسوی دیگر یکی از نیازهای بسیار مهم هنگام وارد کردن فناوریهای جدید به هر جامعهای، فرهنگسازی برای استفاده صحیح از آن فناوری است. این فرهنگسازی به اندازه وارد کردن فناوری اهمیت دارد، چراکه ضامن بقا و طول عمر آن خواهد بود. با در نظر گرفتن این حقیقت و کاربری در نظر گرفته شده برای هواپیماهای جدید و امکان سفر اقشار مختلف جامعه با آنها، آیا پیش از آنکه این هواپیماها وارد کشور شوند برای فرهنگسازی در این زمینه اقدامی شده است؟!
شرکتهای هواپیمایی به عنوان متولیان ایجاد فرهنگ صحیح، میتوانند با آسیبشناسی دقیق و بهرهگیری از متخصصان اجتماعی و فرهنگی، آموزشهای لازم را برای استفاده درست از فناوری جدید و تاکید بر اهمیت حفظ این سرمایه ملی به مردم ارائه دهند. باتوجهبه میانگین عمر بالای ناوگان هوایی کشورمان و تاکیدهای اخیر سازمانهای بینالمللی بر افزایش استاندارد هواپیماها مطابق با قوانین محیطزیستی که نیاز به استفاده از هواپیماهای مدرنتر و جوانتر را در برخواهد داشت، ضرورت این فرهنگسازی و بهرهمندی از آن بهزودی شامل بیشتر شرکتهای هواپیمایی کشورمان خواهد شد.
بکارگیری هواپیماهای نو و مدرن در پروازها برای پیشرفت مملکت لازم است، زیرا یکی از عوامل اصلی جذب گردشگر و همچنین تبدیل شدن به هاب هوایی منطقه است، اما کافی نیست! حال که پس از سالها درهای نوسازی ناوگان هوایی کشور باز شده، حفظ این هواپیماها و استفاده درست از آنها نیز لازم است.
از سوی دیگر شاید بهتر باشد به جای ایجاد خشم در برخی مردم با دادن اطلاعات غیرتخصصی در صنعت هوایی همچون «مرجوعی بودن هواپیماها، » متوجه این موضوع باشیم که جهان نمیایستد تا ما تصمیم بگیریم به خودمان بیاییم! کارهای عقب افتاده زیادی برای انجام دادن داریم و هر مانعی که از جانب خودمان ایجاد شود، بیش از سنگ اندازی و تلاشهای کشورهای بیگانه، ما را از رشد اقتصادی دور میکند.
با استفاده از ابزارهای فراگیر و کمهزینه همچون رسانههای اجتماعی فضای مجازی و همچنین امکانات تعبیه شده در فرودگاهها، میتوان با تهیه بستههای آموزشی گوناگون اهمیت حفظ هواپیماها بهعنوان سرمایههای ملی را به فرهنگهای مختلف آموزش داد تا با بال و پر گرفتن صنعت حملونقل هوایی کشور در منطقه و جهان، تکیه خود را از درآمدهای نفتی برداشته و مانند کشورهای نفتخیز همسایه، از درآمدهای بالای این صنعت بهرهمند شویم.
شاید راحتترین کار سرزنش و ابراز تاسف به حال کسانی باشد که به هواپیماها آسیب میرسانند، اما به نظر میرسد منصفانهترین راه این نباشد که عدهای را به دلیل ندانستن شماتت و نقش خود را به عنوان عضوی موثر در این جامعه در کاهش آسیبهای اجتماعی فراموش کنیم.
فرنوش جهرمی - کارشناس هوانوردی