تشکلهای حمل و نقل و دولت
وبلاگ تین نیوز، حمزه علی بخشی | در كشورهای توسعه یافته، انواع تشكلهای سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی هر كدام به سهم خود نقش موثری در توسعه همهجانبه كشور خود ایفا میکنند. در كشور ما متأسفانه به لحاظ عدم وجود تشكلهای كارا و اثربخش، تقریباً هیچ نقشی در توسعه كشور برای آنان نمیتوان تصور كرد و اغلب قوانین و مقرات در پشت درهای بسته و بدون عنایت به نقطه نظرات آنان تدوین میشود.
این در حالی است كه تشكلهای حمل و نقل با وجود توسعه كمی و كیفی و حضور در همه استانهای كشور، سهم زیادی در اداره امور جامعه دارند. از یك سو خواستههای منطقی اعضای خود را به مدیران اجرایی كشور انتقال میدهند تا مسئولین قوانین و مقررات اثرگذار را منطقیتر تدوین نمایند و از سوی دیگر اطلاعات لازم را جمعآوری و در اختیار اعضای خود قرار داده تا اعضا با آگاهی كافی ادامه مسیر دهند. بنابراین مهمترین اقدام در این شرایط، حضور پر قدرت و توانمند تشكلهای صنفی و تخصصی موثر و فراگیر در كشور است كه بتوان با ایجاد كارگروههای تخصصی برای بحث و بررسی و تدوین مقررات
مناسب و حمایتی و حذف مقررات غیرضرور، شرایط مطلوبتری را برای انجام فعالیتها فراهم آورد.
در حال حاضر لازم است ظرفیتهای بلااستفاده و یا كم بازده جامعه حمل و نقل شناسایی، موانع و مشكلات بر سر راه فعالیت آنان برطرف و زمینهسازی برای توسعه فعالیتها و مشاركتهای آنان انجام پذیرد و ساختار سازمانی ارتقای جایگاه آنان زمینهسازی برای حضور مقتدرانه در توسعه و مشاركت در سرمایهگذاریها و مدیریت و تنظیم امور حمل و نقل در كشور، بسترسازی و همراهی برای خصوصیسازی فعالیتهای جاری در اولویت قرار گیرد.
متأسفانه بعد از گذشت دو دهه از فعالیت سازمان یافته آنان در حمل و نقل كشور، هنوز رابطه تشكلها با دولت از دستگاهی به دستگاه دیگر دولتی متفاوت و اغلب سلیقهای است. این در حالی است كه تشكلها خواستار همكاری با دولت ولی به شرط استقلال خود هستند. آنان رابطه مطلوب را با ویژگیهایی نظیر همكاری و همیاری دو سویه و متقابل، اعتماد متقابل، گفتگوی منطقی، غیر ابزاری نگاه كردن و ... میدانند.
البته برای رسیدن به رابطه مطلوب باید اقدامات ذیل در سر لوحه كار قرار گیرد:
1. ایجاد شبكه اطلاعرسانی بین تشكلها و ادامه فعالیتها جهت اعتمادسازی
2. همدلی و گفتمان با دولتمردان از طریق یك سازمان هماهنگ كننده (ایجاد دبیرخانه كانونهای عالی كارگری – كارفرمایی یا دبیرخانه فدراسیون حمل و نقل)
3. تصویب قوانین و مقررات شفاف كه دقیقاً وظایف دو طرف را نسبت به یكدیگر مشخص نماید.
4. ارتباط وسیعتر و تعامل مدیران دولتی و تشكلها در برنامههای یكدیگر
5. تعیین و تدوین جایگاه تشكلهای حمل و نقل در توسعه كشور
6. برگزاری كارگاههای آموزشی، نشستهای فنی و تخصصی در جهت افزایش توانمندی تشكلها برای جلب اعتماد دولت
عمدهترین موانع در حال حاضر آگاهی پایین تشكلها در فن ارتباطات و ضعف در ایجاد آن از یك طرف و خود بزرگبینی برخی دولتمردان نسبت به جایگاه خود و عدم پذیرش خواستههای تشكلها از سوی دیگر است كه بیشترین صدمات را در این بخش وارد نموده است و این یك ضعف بزرگ است كه باید بسرعت برطرف گردد.
ضمن اینكه گسسته بودن و جزیرهای عمل كردن تشكلها، فقدان استراتژی (كجا هستند و به چه سمتی میروند)، فقر دانش تئوریك (توانمندیهای مدیریتی، مهارتی و تخصصی در موفقیت و كارآمدی تشكلها نقش تعیینكننده دارد)، و مداخله دولتمردان در كار آنان نیز از ضعفهای عمده محسوب میشوند.
البته تشكلها با مشكلات دیگری نیز مواجهند از جمله اینكه:
- جوان هستند (حتی بعد از دو دهه فعالیت در حمل و نقل كشور)
- تمركز بیشتر آنان در كلانشهرها و عدم تسری در اقصی نقاط كشور
- توجه بیشتر دولت به برخی تشكلهای نیمه دولتی
- ضعف بهرهگیری از متخصصان و كارشناسان توسط تشكلها
- عدم استفاده از سیستمهای مشاركتی و باز در تشكلها
- كمبود منابع مالی، فنی و حمایتی
- ضعف ارتباط با اقشار جامعه و عدم پذیرش آنان از سوی جامعه
- عدم استفاده كارآمد از تجارب بینالمللی و عدم ارتباط مناسب با سایر تشكلها در داخل و خارج
- عدم اعتماد و اعتقاد مراجع دولتی به فعالیت تشكلها
- تفكر هدایتی به جای تفكر حمایتی در دو طرف و شعار دادن به جای عمل كردن
بنابراین با توجه به اینكه امروز همه بر این باورند كه تشكلها میتوانند تأثیرات شگرفی در فرآیند تحولات و گرایشات افكار عمومی و حتی نقشآفرینی دولتها ایفا نمایند، یقیناً با برطرف نمودن ضعفها و موانع و مشكلات پیش گفته و افزایش توانمندیهای تخصصی، میتوانند خدمات مفیدی ارایه نمایند؛ به خصوص اگر سرعت عمل، دقت در انجام وظایف و پایگاه مردمی و جایگاه محكمی در جامعه صنفی داشته باشند.
امید است با همت و درایت دولتمردان و نقشآفرینی تشكلها در اسرع وقت و در كوتاهترین زمان در فرصت پیش آمده در دولت تدبیر و امید تمامی اهداف مورد نظر تحقق یابند.