همایش تابآوری لجستیک ایران بدون اطلاع رسانی اصولی و بدون صدای بخش خصوصی واقعی!
همایش تاب آوری لجستیک ایران امروز درحالی برگزار شد که اطلاع رسانی موثری برای آن انجام نشده بود و بخش خصوصی نیز صدای رسایی در آن نداشت.
برگزاری همایش «تاب آوری لجستیک ایران» در اتاق بازرگانی ایران، در شرایطی که زنجیره تأمین و حمل ونقل کشور بیش از هر زمان دیگری با اختلال، نااطمینانی و تغییر مسیرهای تجاری مواجه است، می توانست فرصتی برای شنیدن صدای فعالان واقعی این حوزه باشد؛ فعالانی که هر روز با کمبود ناوگان، افزایش هزینه ها، مشکلات مرزی، تغییر مسیر بار، محدودیت های ارزی و اختلال در زنجیره تأمین دست وپنجه نرم می کنند.
اما ترکیب سخنرانان و نحوه برگزاری این همایش، پرسش هایی جدی درباره میزان تحقق همین هدف ایجاد کرده است.
یکی از مهم ترین انتقادها به این رویداد، غیبت پررنگ مدیران و فعالان بخش خصوصی است؛ نه به معنای نمایندگان تشکل ها و انجمن های صنفی که سال هاست در بسیاری از همایش های حمل ونقلی حضور ثابت دارند، بلکه مدیرانی که به صورت میدانی درگیر عملیات لجستیکی، حمل ونقل، ترانزیت، زنجیره تأمین و تجارت واقعی هستند.
در شرایطی که موضوع همایش «تاب آوری» بوده، انتظار می رفت صاحبان شرکت های حمل ونقل، مدیران اپراتورهای لجستیکی، فعالان ترانزیت، شرکت های حمل ونقل ترکیبی، مدیران پایانه ها و بنادر و حتی صاحبان کالا درباره تجربه واقعی خود از عبور از بحران سخن بگویند. اینکه چگونه مسیرهای حمل را تغییر داده اند، با چه هزینه هایی مواجه شده اند و چه موانعی عملاً تاب آوری زنجیره تأمین کشور را کاهش داده است.
در مقابل، غلبه چهره های دولتی و حضور برخی چهره های همیشگی انجمن های صنفی، این شائبه را ایجاد می کند که بخشی از این رویداد بیش از آنکه محل انتقال تجربه عملیاتی باشد، به تریبونی برای بیان دیدگاه های رسمی و تکرار دغدغه های آشنا تبدیل شده است.
نکته قابل تأمل دیگر، وضعیت رسانه ای این همایش بود. رویدادی با عنوان «تاب آوری لجستیک ایران» زمانی می تواند اثرگذاری واقعی داشته باشد که رسانه های تخصصی و اثرگذار حوزه حمل ونقل و لجستیک نیز در فرآیند اطلاع رسانی و پوشش آن حضور داشته باشند. با این حال، درباره دعوت از رسانه های مهم تخصصی این حوزه انتقادهایی مطرح شده و دعوت مناسبی از برخی رسانه های تأثیرگذار صورت نگرفته یا دعوت ها در فاصله زمانی بسیار کوتاه و دیرهنگام انجام شده است.
این موضوع در حالی اهمیت بیشتری پیدا می کند که رسانه های تخصصی، صرفاً ابزار انتشار خبر همایش نیستند؛ آنها بخشی از حلقه کارشناسی و مطالبه گری صنعت حمل ونقل محسوب می شوند. حذف یا کم رنگ کردن این حلقه، می تواند باعث شود مباحث مطرح شده در یک رویداد تخصصی، بدون نقد و پرسش های جدی به فضای عمومی منتقل شود.
از سوی دیگر، تفاوت میان فهرست سخنرانانی که پیش از برگزاری همایش اعلام شده بود با افرادی که در نهایت در جایگاه سخنرانی قرار گرفتند نیز پرسش دیگری است که نیازمند توضیح برگزارکنندگان است. تغییر سخنرانان در یک رویداد ممکن است به دلایل مختلف اتفاق بیفتد، اما وقتی فهرست اولیه با ترکیب نهایی تفاوت قابل توجهی دارد، اطلاع رسانی شفاف درباره این تغییرات می تواند از ایجاد ابهام جلوگیری کند.
در نهایت، مسئله اصلی این نیست که چه تعداد مقام دولتی یا نماینده تشکل ها در یک همایش سخنرانی کرده اند؛ پرسش مهم تر این است که چه تعداد از کسانی که واقعاً در میدان لجستیک ایران فعالیت می کنند، فرصت داشتند تجربه خود را بیان کنند؟
اگر قرار است درباره تاب آوری لجستیک ایران تصمیم سازی شود، باید صدای کسانی شنیده شود که در زمان بحران، بار را جابه جا می کنند، مسیر جایگزین پیدا می کنند، با مرز و بندر و کامیون و واگن سروکار دارند و هزینه واقعی اختلال در زنجیره تأمین را پرداخت می کنند.
