◄ بیخاصیت شدن انجمن های حوزه حمل و نقل از کجا ناشی می شود؟
انجمنهای حوزه حملونقل برای اثرگذاری بر دستگاههای سیاستگذار و دفاع از منافع اعضای صنف خود، باید قدرت لازم را داشته باشند و برندهترین ابزار قدرت آنها رسانههای تخصصی هستند اما از استفاده از این ابزار غافل و عاجزند!
هر بار که نمایندگان انجمن ها و تشکل های حمل ونقل در نشست های اتاق بازرگانی یا جلسات مشترک با مسئولان دولتی گرد هم می آیند، یک گلایه تکراری شنیده می شود؛ «صدای ما به جایی نمی رسد.» آنها از بی توجهی دستگاه های سیاست گذار، نادیده گرفته شدن مطالبات صنفی و تصمیم گیری های یک جانبه دولت انتقاد می کنند اما شاید پیش از آنکه انگشت اتهام به سمت سیاست گذاران نشانه رود، لازم باشد خود تشکل ها نیز در آینه عملکردشان نگاه کنند.
واقعیت این است که قدرت در دنیای امروز از تعداد اعضا یا قدمت یک انجمن ناشی نمی شود. قدرت، محصول توانایی در اقناع افکار عمومی، تولید گفتمان، اثرگذاری بر رسانه ها و تبدیل مطالبات صنفی به یک مطالبه عمومی است. در این میان، رسانه های تخصصی مهم ترین سرمایه ای هستند که بسیاری از انجمن های حوزه حمل ونقل از کنار آن به سادگی عبور کرده اند.
اغلب تشکل های این حوزه، ارتباط خود با رسانه را به انتشار چند خبر از جلسات داخلی یا صدور بیانیه هایی محدود کرده اند که مخاطب آنها نیز عمدتاً خود اعضای همان تشکل هستند. در حالی که رسانه تخصصی می تواند مسائل حمل ونقل را از یک دغدغه محدود صنفی به موضوعی ملی تبدیل کند؛ موضوعی که افکار عمومی، نمایندگان مجلس و حتی مسئولان اجرایی ناچار به واکنش در برابر آن شوند.
تجربه بسیاری از صنوف موفق نشان می دهد که هیچ مطالبه ای بدون پشتوانه رسانه ای به نتیجه مطلوب نمی رسد. هر جا رسانه فعال بوده، مطالبه نیز شنیده شده است. اما هر جا تشکل ها تنها به نامه نگاری، برگزاری جلسات و صدور بیانیه اکتفا کرده اند، نتیجه چیزی جز تکرار گلایه ها نبوده است.
از سوی دیگر، بسیاری از انجمن های حمل ونقل هنوز رسانه را هزینه می دانند، نه سرمایه. بودجه های قابل توجهی صرف برگزاری همایش ها، نشست ها و تشریفات می شود، اما برای تولید محتوای حرفه ای، گزارش های کارشناسی، گفت وگو با رسانه های تخصصی و حضور مستمر در فضای عمومی برنامه مشخصی وجود ندارد. نتیجه آن است که روایت مسائل حمل ونقل را دیگران می سازند و تشکل ها صرفاً به منتقدانی منفعل تبدیل می شوند.
تشکل صنفی زمانی می تواند در فرآیند سیاست گذاری اثرگذار باشد که هزینه نادیده گرفتن آن برای تصمیم گیران افزایش پیدا کند. این هزینه نه با اعتراض های پراکنده، بلکه با شکل دهی به افکار عمومی و ایجاد مطالبه اجتماعی ایجاد می شود. رسانه تخصصی دقیقاً همان ابزاری است که می تواند چنین قدرتی را در اختیار انجمن ها قرار دهد.
بی تردید بخشی از مشکلات انجمن های حمل ونقل به ساختارهای اداری و نگاه دولت به تشکل های بخش خصوصی بازمی گردد، اما بخش دیگری از این ضعف، حاصل انفعال خود آنهاست. تشکلی که نتواند صدای اعضایش را به گوش جامعه برساند، طبیعی است که در اتاق های تصمیم گیری نیز صدای بلندی نداشته باشد.
شاید زمان آن رسیده باشد که انجمن های حوزه حمل ونقل، پیش از گلایه از بی توجهی مسئولان، در راهبردهای خود تجدیدنظر کنند. عصر قدرت خاموش گذشته است؛ امروز قدرت، در اختیار کسانی است که بتوانند روایت بسازند، افکار عمومی را اقناع کنند و از ظرفیت رسانه های تخصصی برای دفاع از منافع صنفی بهره بگیرند. تا زمانی که این واقعیت نادیده گرفته شود، شکایت از «به حساب نیامدن» تشکل ها نیز همچنان تکرار خواهد شد.
مدیر مسئول تین نیوز
