فرزانه صادق و یک تصمیم سخت؛ وقت ارزیابی مدیران صنعت هوایی فرا رسیده است
وزیر راه و شهرسازی امروز بیش از هر چیز به یک ارزیابی صریح از عملکرد مدیران حوزه هوایی نیاز دارد؛ ارزیابی ای که نتیجه آن می تواند ادامه فعالیت مدیران موفق، اصلاح عملکرد مدیران متوسط و تغییر مدیرانی باشد که نتوانسته اند انتظارات را برآورده کنند.
حمید نجف: صنعت هوانوردی کشور در شرایطی قرار دارد که بیش از هر زمان دیگری به مدیریت حرفه ای، تصمیم گیری سریع و ثبات مدیریتی نیاز دارد. این صنعت نه تنها با مشکلات انباشته ناشی از تحریم، فرسودگی ناوگان، محدودیت های مالی و کمبود سرمایه گذاری مواجه است، بلکه بحران های اخیر نیز آسیب های جدی بر بخش های مختلف آن وارد کرده است.
در چنین شرایطی، انتصابات وزیر راه و شهرسازی در بخش هوایی را باید با معیار عملکرد و نتیجه ارزیابی کرد، نه صرفاً با معیار انتخاب افراد.
در سازمان هواپیمایی کشوری، انتخاب دوم وزیر راه را می توان انتخابی قابل قبول و موفق ارزیابی کرد. شیرودی مدیری جوان، خوش فکر و متواضع است که در عین روحیه تعامل، در تصمیم گیری صریح و قاطع عمل می کند. به نظر می رسد این ویژگی ها برای مدیریت سازمانی که در شرایط فعلی نیازمند تصمیم های به موقع و شجاعانه است، یک مزیت محسوب می شود.
در شرکت فرودگاه ها و ناوبری هوایی ایران نیز اگرچه انتخاب انجام شده را نمی توان در زمره انتخاب های ناموفق قرار داد، اما عملکرد این مجموعه همچنان در سطحی است که نیازمند ارزیابی دقیق تر و مطالبه جدی تر برای ارتقای عملکرد است.
اما در مورد مدیریت شرکت هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران «هما» و مجموعه فرودگاه بین المللی امام خمینی (ره)، به نظر می رسد عملکرد مدیریت و نتایج حاصل شده با انتظاراتی که از این دو مجموعه حساس وجود دارد، فاصله دارد.
این موضوع البته نباید به معنای نادیده گرفتن زحمات مدیران یا مشکلات ساختاری این مجموعه ها تلقی شود. هما و فرودگاه امام خمینی(ره) هر دو با مسائل قدیمی و پیچیده ای مواجه اند و بخشی از مشکلات امروز حاصل سال ها انباشت تصمیم های نادرست و کمبود منابع است. اما دقیقاً به همین دلیل، مدیریت این مجموعه ها باید از توان و کارآمدی لازم برای عبور از بحران برخوردار باشد.
اکنون با گذشت بیش از دو سال از آغاز فعالیت دولت جدید، زمان آن رسیده است که وزیر راه و شهرسازی عملکرد معاونان و مدیران حوزه هوایی را بدون تعارف و فارغ از توصیه ها و ملاحظات بیرونی ارزیابی کند.
ادامه فعالیت مدیران نباید صرفاً به دلیل حفظ وضع موجود یا توصیه های مختلف باشد. همان طور که انتصاب مدیر باید بر اساس شایستگی انجام شود، ادامه فعالیت او نیز باید به عملکرد، نتیجه و میزان تحقق برنامه ها وابسته باشد.
صنعت هوایی کشور پیش از بحران های اخیر نیز به اندازه کافی آسیب دیده بود. ناوگان فرسوده، محدودیت های بین المللی، مشکلات مالی، کمبود سرمایه گذاری و ضعف زیرساخت ها، شرایط را برای این صنعت دشوار کرده است. در چنین وضعیتی، کمترین انتظار از مدیریت عالی وزارت راه این است که اجازه ندهد سوءمدیریت یا تصمیم های نادرست، بر زخم های موجود آسیب تازه ای وارد کند.
وزیر راه و شهرسازی امروز بیش از هر چیز به یک ارزیابی صریح از عملکرد مدیران حوزه هوایی نیاز دارد؛ ارزیابی ای که نتیجه آن می تواند ادامه فعالیت مدیران موفق، اصلاح عملکرد مدیران متوسط و تغییر مدیرانی باشد که نتوانسته اند انتظارات را برآورده کنند.
این نه تغییر برای تغییر است و نه برخورد سیاسی؛ بلکه یک ضرورت مدیریتی برای صنعتی است که دیگر فرصت آزمون و خطای بیشتر ندارد.
