برای مدیریت فرودگاه در سال ۲۰۳۵ چه مهارت‌ هایی لازم است؟

مدیرعامل باید بتواند مجموعه ای از شرکت های هواپیمایی، نهادهای تنظیم گر، سرمایه گذاران و پیمانکاران را هماهنگ کند، پیامدهای تحولات ژئوپلیتیکی را بر شبکه پروازها بسنجد، سرمایه گذاری های زیرساختی را هدایت کند و درباره استفاده از فناوری هایی مانند هوش مصنوعی، زیست سنجی و اتوماسیون تصمیم بگیرد.

هماهنگی ذی نفعان و درک پیامدهای ژئوپلیتیکی

به گزارش سرویس هوایی تین نیوز، یکی از مهم ترین مهارت های موردنیاز، توانایی مدیریت روابط میان بازیگران مختلف زیست بوم فرودگاهی است. عملکرد یک فرودگاه تنها به کیفیت عملیات داخلی آن وابسته نیست، بلکه تصمیم ها و فعالیت های شرکت های هواپیمایی، پیمانکاران خدمات زمینی، نهادهای نظارتی، شرکت های حمل ونقل ریلی، بهره برداران تجاری، سرمایه گذاران و دولت ها نیز بر آن اثر می گذارند.

مدیرعامل باید بتواند منافع متفاوت این مجموعه ها را با یکدیگر هماهنگ کند، اختلاف ها را مدیریت کند و برای دستیابی به اهداف مشترک راه حل هایی عملی بیابد. این توانایی به ویژه زمانی اهمیت پیدا می کند که تصمیم یک بخش، مانند تغییر برنامه پروازها یا توسعه یک پایانه، بر درآمد و عملکرد چندین مجموعه دیگر اثر بگذارد.

در کنار این توانایی، درک پیامدهای ژئوپلیتیکی بر شبکه پروازها اهمیت بیشتری پیدا خواهد کرد. تحولات سیاسی و امنیتی می توانند در مدت کوتاهی مسیرهای پروازی، جریان مسافران ترانزیتی و جایگاه رقابتی فرودگاه ها را تغییر دهند. برای نمونه، فرودگاه هلسینکی (Helsinki Airport) در پی یک تحول ژئوپلیتیکی، حدود ۳۰ درصد از ترافیک مسافران ترانزیتی خود را از دست داد. در سوی دیگر، فرودگاه های منطقه خلیج فارس در حال تغییر اقتصاد پروازهای دوربرد و بازتعریف رقابت در مسیرهایی از لندن تا لاگوس هستند.

این تحولات نشان می دهد که تصمیم گیری درباره توسعه مسیرها، جذب مسافران ترانزیتی و تقویت جایگاه رقابتی یک فرودگاه باید با توجه به شرایط سیاسی، توافق های دوجانبه هوانوردی و تغییرات شبکه حمل ونقل هوایی انجام شود. مدیرعامل آینده باید بتواند این عوامل را در کنار شاخص های عملیاتی و مالی ارزیابی کند و برای تغییرات احتمالی آماده باشد.

اینفوگرافیک مهارت هماهنگی ذی نفعان و درک پیامدهای ژئوپلیتیکی

مدیریت سرمایه گذاری و راهبری فناوری های نوین

توانایی ارزیابی سرمایه گذاری های بزرگ نیز از دیگر مهارت های ضروری خواهد بود. فرودگاه ها زیرساخت هایی سرمایه بر هستند و توسعه آن ها به تصمیم های مالی بلندمدت نیاز دارد. از سوی دیگر، صندوق های سرمایه گذاری زیرساختی، صندوق های بازنشستگی و صندوق های ثروت ملی در مالکیت یا بهره برداری از برخی فرودگاه ها نقش دارند.

در نتیجه، مدیرعامل باید علاوه بر شناخت نیازهای عملیاتی، با منطق سرمایه گذاری و انتظارات سرمایه گذاران نیز آشنا باشد. توانایی تصمیم گیری درباره تخصیص سرمایه، مدیریت ترازنامه مالی، ارزیابی بازده سرمایه گذاری، تامین مالی پروژه ها و مشارکت های عمومی ـ خصوصی به او کمک می کند میان نیازهای عملیاتی، برنامه های توسعه ای و محدودیت های مالی تعادل برقرار کند و پروژه هایی را در اولویت قرار دهد که توجیه اقتصادی و عملیاتی روشن تری دارند.

هم زمان، گسترش فناوری هایی مانند هوش مصنوعی، سامانه های زیست سنجی، تحلیل داده ها و اتوماسیون، مسئولیت تازه ای برای مدیران فرودگاهی ایجاد می کند. بهره گیری موفق از این فناوری ها تنها به خرید تجهیزات یا اجرای سامانه های جدید وابسته نیست؛ انتخاب تامین کنندگان، نظارت بر نحوه استفاده از داده ها، مدیریت ریسک و ارزیابی پیامدهای فناوری بر نیروی انسانی نیز اهمیت دارد.

به عنوان نمونه، فرودگاه کپنهاگن (Copenhagen Airport) با ایجاد یک مشارکت مشترک، توسعه یک بستر دیجیتال را دنبال کرده است؛ نمونه ای از رویکردی که در آن فناوری و همکاری تجاری در کنار یکدیگر قرار می گیرند. در فرودگاه چانگی (Changi Airport) سنگاپور نیز بازطراحی نزدیک به یک سوم نقش های شغلی مرتبط با هوانوردی، نشان دهنده دامنه تغییراتی است که فناوری می تواند در ساختار نیروی کار ایجاد کند.

مدیرعامل باید بتواند میان فرصت های فناوری، هزینه های اجرا، الزامات امنیتی و پیامدهای آن برای کارکنان و مسافران تعادل برقرار کند و اطمینان یابد که سرمایه گذاری فناورانه به بهبود عملکرد و کیفیت خدمات منجر می شود.

اینفوگرافیک مهارت مدیریت سرمایه گذاری و راهبری فناوری های نوین

مدیریت بحران و هدایت تحول

سابقه اثبات شده در مدیریت بحران و هدایت تحول نیز یکی دیگر از معیارهای مهم برای انتخاب مدیرعامل فرودگاه در آینده خواهد بود. تجربه اصلاح عملکرد مجموعه های کم بازده، مدیریت بحران یا اجرای تغییرات راهبردی می تواند نشان دهد که یک مدیر تا چه اندازه توانایی تصمیم گیری در شرایط دشوار را دارد.

فرودگاه ها با چالش های هم زمانی از جمله تغییر تقاضای مسافران، محدودیت های مالی، تحولات سیاسی و تغییرات فناوری روبه رو هستند. در چنین محیطی، تجربه حفظ عملکرد در دوره های دشوار و تبدیل بحران به فرصتی برای اصلاح ساختارها، ارزشی فراتر از سابقه صرفا عملیاتی خواهد داشت.

اینفوگرافیک مهارت مدیریت بحران و هدایت تحول

مسیرهای ورود به مدیریت ارشد فرودگاه

مسیر رسیدن به جایگاه مدیرعاملی فرودگاه نیز می تواند متفاوت باشد. گروهی از مدیران از داخل صنعت فرودگاهی رشد می کنند و تجربه عملیاتی، شناخت مقررات و آشنایی با روابط میان بخش های مختلف هوانوردی را در اختیار دارند. بااین حال، برخی از آن ها ممکن است برای مدیریت سرمایه گذاری های بزرگ، تعامل با سرمایه گذاران یا ارزیابی پیچیدگی های مالی به تجربه بیشتری نیاز داشته باشند.

گروهی دیگر از حوزه هایی مانند خرده فروشی، املاک و مستغلات یا هتلداری وارد صنعت فرودگاهی می شوند. این افراد می توانند در توسعه درآمدهای غیرهوانوردی، بهره برداری تجاری از فضاها و بهبود تجربه مشتری نقش مؤثری داشته باشند، اما شناخت مقررات هوانوردی، عملیات فرودگاهی و روابط سیاسی و نهادی این صنعت ممکن است برای آن ها به زمان نیاز داشته باشد.

مسیر سوم نیز به مدیرانی مربوط می شود که از حوزه های زیرساخت، مشاوره مدیریتی یا بانکداری سرمایه گذاری به این صنعت می آیند. این افراد معمولا در ارزیابی پروژه ها، تخصیص سرمایه و مدیریت برنامه های بزرگ تجربه دارند، اما برای شناخت الزامات تخصصی هوانوردی و پیچیدگی های عملیات فرودگاهی باید دانش خود را تکمیل کنند.

در هر سه مسیر، سابقه موفق در یک حوزه به تنهایی تضمین کننده موفقیت در مدیریت فرودگاه نیست. مدیرانی که به تازگی مسئولیت یک فرودگاه را بر عهده می گیرند، باید در ماه های نخست فعالیت خود شناخت دقیقی از ساختار سازمان، بازیگران اصلی، محدودیت های عملیاتی و وضعیت مالی مجموعه به دست آورند.

تجربه بین المللی نیز می تواند به درک بهتر تفاوت بازارها، مقررات و الگوهای رقابت کمک کند. افزون بر این، آشنایی با سازوکارهای هیئت مدیره، مسئولیت های نظارتی و مالی و توانایی ارائه دیدگاهی روشن درباره آینده صنعت، برای جلب اعتماد سرمایه گذاران و شرکای تجاری اهمیت دارد.

اینفوگرافیک مسیرهای ورود به مدیریت ارشد فرودگاه

در مجموع، مدیرعامل فرودگاه در سال ۲۰۳۵ باید ترکیبی از شناخت تخصصی هوانوردی، توانایی هماهنگ کردن ذی نفعان، درک تحولات ژئوپلیتیکی، مهارت مالی، حکمرانی فناوری و تجربه هدایت تحول را در اختیار داشته باشد. با پیچیده ترشدن محیط فعالیت فرودگاه ها، مزیت اصلی متعلق به مدیرانی خواهد بود که علاوه بر شناخت نقاط قوت خود، شکاف های مهارتی شان را نیز زودتر شناسایی کنند و برای تکمیل آن ها برنامه داشته باشند