◄ فیلم| چرا برخی پایانه های فرودگاهی به شکل X طراحی می شوند؟
طراحی برخی پایانه های فرودگاهی به شکل X، علاوه بر ایجاد ظاهری متفاوت، با هدف استفاده بهینه از زمین، افزایش ظرفیت پذیرش هواپیما و بهبود دسترسی مسافران به گیت های پرواز انجام می شود. این الگو در برخی فرودگاه های بزرگ جهان به کار رفته است، اما انتخاب آن به شرایط زمین، ظرفیت مورد نیاز و الزامات عملیاتی هر فرودگاه بستگی دارد.
طراحی برخی پایانه های فرودگاهی به شکل X، علاوه بر ایجاد ظاهری متفاوت، با هدف استفاده بهینه از زمین، افزایش ظرفیت پذیرش هواپیما و بهبود دسترسی مسافران به گیت های پرواز انجام می شود. این الگو در برخی فرودگاه های بزرگ جهان به کار رفته است، اما انتخاب آن به شرایط زمین، ظرفیت مورد نیاز و الزامات عملیاتی هر فرودگاه بستگی دارد.
به گزارش تین نیوز، یکی از مزایای طراحی X شکل، ایجاد چند بازو در اطراف بخش مرکزی پایانه است. این بازوها امکان استقرار گیت های پرواز در دو طرف ساختمان و افزایش فضای مجاور هواپیماها را فراهم می کنند. به این ترتیب، طراحان می توانند با استفاده از سطح زمین موجود، ظرفیت توقف هواپیماها در پایانه را افزایش دهند.
از سوی دیگر، متمرکز شدن بخش هایی از خدمات مسافری در قسمت مرکزی و امتداد بازوها به سمت گیت ها می تواند به ساماندهی جریان تردد و دسترسی مناسب تر مسافران کمک کند. با این حال، میزان کاهش مسافت پیاده روی به طول بازوها، محل استقرار گیت ها و نحوه جانمایی بخش های مختلف پایانه بستگی دارد و در همه فرودگاه ها یکسان نیست.
پایانه شماره ۲ فرودگاه بین المللی بمبئی یکی از نمونه های شناخته شده این الگوی طراحی است. در این پروژه، محدودیت زمین و نیاز به افزایش ظرفیت فرودگاه از عوامل موثر در انتخاب طرح معماری پایانه بوده است. پایانه A فرودگاه بین المللی زاید در ابوظبی نیز با چهار بازوی اصلی طراحی شده و امکان مدیریت حجم بالای تردد مسافران و دسترسی به گیت های متعدد را فراهم می کند.
با وجود این مزایا، طراحی X شکل لزوما به معنای کاهش قطعی هزینه های ساخت، مصرف انرژی یا تجهیزات جابه جایی مسافران نیست. ارزیابی این موارد به ویژگی های هر پروژه، از جمله ابعاد ساختمان، سامانه های حمل و نقل داخلی و نحوه بهره برداری از پایانه نیاز دارد.
در نهایت، انتخاب فرم X را باید یکی از راهکارهای معماری و مهندسی برای پاسخ به نیازهای عملیاتی برخی فرودگاه ها دانست؛ راهکاری که کارایی آن به شرایط پروژه وابسته است و نمی توان آن را بهترین الگوی طراحی برای تمام فرودگاه ها معرفی کرد.