◄ تکمیل ۳۸۰۰ کیلومتر ریل/چرا تکمیل شبکه ریلی امنیت اقتصادی ایران است؟
همزمان با اجرای ۳۸۰۰ کیلومتر پروژه ریلی در کشور، تکمیل شبکه حملونقل ریلی بیش از آنکه یک برنامه عمرانی باشد، به یک ضرورت راهبردی برای حفظ جایگاه ترانزیتی، کاهش هزینههای مبادله و تقویت امنیت اقتصادی ایران در رقابت فشرده کریدورهای منطقهای تبدیل شده است.
تکمیل شبکه ریلی کشور که از آن به عنوان ستون فقرات تجارت منطقه ای یاد می شود، وارد مرحله ای حیاتی شده است. بر اساس اظهارات هوشنگ بازوند، مدیرعامل شرکت ساخت و توسعه زیربناهای حمل ونقل کشور، اکنون ۳۸۰۰ کیلومتر پروژه ریلی در سراسر ایران در دست اجراست؛ حجمی از عملیات عمرانی که نویدبخش جهشی بزرگ در توان ترانزیتی کشور در رقابت با مسیرهای جایگزین منطقه ای است.
به گزارش تین نیوز، یکی از نقاط عطف در این مسیر، خودکفایی در تأمین زیرساخت هاست. پروژه راه آهن چابهار-زاهدان که با ۹۲ درصد پیشرفت فیزیکی، نماد توانمندی مهندسی ایران محسوب می شود، تنها یک نمونه از بهره گیری از «ریل ملی» است. هوشنگ بازوند در بازدید از کارخانه ذوب آهن اصفهان و دیدار با مدیرعامل این مجموعه با تأکید بر نقش بی بدیل ذوب آهن اصفهان تصریح کرد که با همکاری های انجام شده، چالش تأمین ریل برای ۸۰۰ کیلومتر مسیر در حال ریل گذاری به طور کامل مرتفع شده است. این دستاورد، وابستگی کشور به واردات ریل را کاهش داده و امنیت پروژه های ملی را در شرایط دشوار تحریمی تضمین کرده است.
مدیرعامل شرکت ساخت و توسعه زیربناهای حمل ونقل با هشدار نسبت به رقابت های شدید منطقه ای، تصریح کرد: «آینده رقابت کشورها، رقابت بر سر کریدورهای حمل ونقل است.» وی با اشاره به اولویت دولت چهاردهم برای تکمیل این مسیرها، تأکید کرد که هرگونه تعلل در بهره برداری از این پروژه ها می تواند جایگاه ترانزیتی ایران را به رقبای منطقه ای واگذار کند. در واقع، ریل ملی نه فقط یک قطعه فولادی، بلکه ابزاری برای تثبیت قدرت سیاسی و اقتصادی ایران در شبکه حمل ونقل جهانی است.
حمایت از تولید داخلی ریل، راهبردی است که طبق برنامه ریزی های صورت گرفته برای سال ۱۴۰۵ نیز ادامه خواهد یافت. ذوب آهن اصفهان اکنون به عنوان پشتوانه اصلی صنعت ریلی، نقشی فراتر از یک تولیدکننده ایفا می کند و در قامت یک بازوی توسعه ای ظاهر شده است. این هم افزایی میان وزارت راه و صنعت فولاد نشان می دهد که با وجود محدودیت های بین المللی، اراده ملی برای حفظ ظرفیت های زیرساختی کشور و ایجاد سرمایه ای پایدار برای نسل های آینده جزم شده است. مسیر پیش رو، مسیری است که در آن، سرعت در ساخت، ضامن بقای جایگاه استراتژیک ایران در نقشه راهبردی ترانزیت جهانی خواهد بود.