◄ خلاصه فیلم دیفالت کره جنوبی، مذاکرات با IMF / روایت بحران مالی کره‌ جنوبی در سال ۱۹۹۷

این سه گانه، همزمان تصویری از فاجعه انسانی و سازوکارهای اقتصاد کلان ارائه می دهد و پرسش های بنیادینی درباره عدالت، حاکمیت ملی و نقش نهادهای بین المللی مطرح می کند (با راهبرد متکی بر «اجماع واشنگتن»، Washington Consensus). 

1) داستان اول پیرامون هان شی-هیون، تحلیلگر ارشد بانک مرکزی کره، می چرخد. او با گزارشی هشداردهنده نشان می دهد ذخایر ارزی کشور ظرف یک هفته به پایان می رسد و نرخ مصنوعی وون در برابر دلار فرو می پاشد.

شی-هیون نماد وجدان بیدار نظام است؛ او با پنهانکاری دولت که واقعیت را از مردم و حتی رئیس جمهور مخفی می کند، مخالف است و خواهان هشدار سریع به مردم برای جلوگیری از خسارت های سنگین تر است. او همچنین با تسلیم محض در برابر شرایط صندوق بین المللی پول مخالفت می کند و پیشنهاد می دهد بخشی از بار تعدیل بر دوش شرکت های بزرگ بیفتد و اجرای سیاست ها پلکانی باشد. اما در فضای اضطراری، صدای او نادیده گرفته می شود و توافقی امضا می شود که بعدها آن را «عمل جراحی بدون بیهوشی» توصیف می کنند. 

2) داستان دوم به یونگ-هاک، تحلیلگر مالی جوان و جاه طلب، مربوط است. او از رادیو درباره خانواده هایی می شنود که برای پرداخت بدهی، خانه های خود را زیر قیمت می فروشند.

یونگ-هاک به جای همدردی، این بحران را «فرصت یک عمر» می بیند و با راه اندازی صندوقی سرمایه گذاری، بر ضد اقتصاد کره شرط بندی می کند. او از سقوط ارزش پول ملی و سهام شرکتهای بزرگ سود کلان می برد. این روایت، چهره بی رحم بازار و نابرابری اطلاعاتی در بحران ها را نشان می دهد؛ جایی که عده ای از تورم و ورشکستگی دیگران ثروتمند می شوند. 

3) داستان سوم، ملموس ترین و تلخ ترین بخش فیلم است: گاب-سو، صاحب کارخانه ای کوچک تولید ظروف فلزی.

او قراردادی بزرگ با یک فروشگاه زنجیره ای می بندد، اما فروشگاه به جای پول نقد سفته می دهد. با ورشکستگی فروشگاه، زنجیره پرداخت ها می گسلد و گاب-سو نه تنها سود نمی کند، بلکه سرمایه اش را از دست می دهد و نمی تواند بدهی تأمین کنندگان را بپردازد.

صحنه های فروش اجباری خانه، غرق کردن غم در مشروب و خودکشی شخصیت های درمانده، نمایانگر قربانیان واقعی سیاست های ریاضتی است.

گاب-سو نماد میلیون ها کره ای است که در بحران ۱۹۹۷ همه چیز خود را از دست دادند. 

بستر تاریخی فیلم، شرایط سختگیرانه صندوق بین المللی پول است. IMF در دسامبر ۱۹۹۷ بسته ۵۸ میلیارد دلاری را تصویب کرد، اما در ازای آن ده شرط بر مدیران ارشد کشور کره جنوبی تحمیل کرد: 1) افزایش شدید نرخ بهره تا حدود ۳۰ درصد، 2) انضباط مالی و کاهش هزینه های عمومی، 3) تعطیلی بانکهای ورشکسته، 4) آزادسازی کامل بازار سرمایه به روی خارجی ها، 5) حذف محدودیت های وارداتی، 6) مجوز فعالیت بانک های خارجی، 7) کاهش نسبت بدهی چایبولها به زیر ۲۰۰ درصد، 8) ممنوعیت تضمین متقابل بدهی، 9) شفافیت مالی و 10) در نهایت تسهیل اخراج کارگران.  

در کوتاه مدت، این «شوک درمانی» IMF (تحت تأثیر «اجماع واشنگتن» مجموعه ای از توصیه ها مانند آزادسازی، خصوصی سازی، ریاضت مالی و انعطافپذیری بازار به جای نجات مردم)، هزاران کسب وکار کوچک را ورشکست کرد، بیکاری را به بیش از هشت درصد رساند و طبقه متوسط را به زیر خط فقر سوق داد. سه توصیه به ویژه مخرب بودند: افزایش شدید نرخ بهره که کارخانه دارانی مثل گاب-سو را نابود کرد، آزادسازی اخراج کارگران که امنیت شغلی را از بین برد، و باز کردن کامل بازار سرمایه که به فروش ارزان شرکت های کره ای به خارجی ها انجامید. با این حال، از منظر اقتصاد کلان، همین سیاست ها باعث شد کره ظرف 3 سال ذخایر ارزی خود را بازسازی کند و زودتر از موعد وام را بازپرداخت کند؛ اما آماری بر دوش تلفات انسانی عظیم.