صندلی های لرزان و صنعت نگران!
چرخ اقتصاد و صنعت با تغییر مداوم آدم ها نمی چرخد، بلکه با ثبات سیاست ها می چرخد. اقتدار یک مدیر به تعداد حکم هایی که صادر می کند نیست، بلکه به آرامش و امنیتی است که برای فعالان آن حوزه ایجاد می کند.
تغییر مدیران اگر برای اصلاح و بهبود باشد، نشانه پویایی است؛ اما وقتی در یک نهاد مهم، جابه جایی آدم ها به یک عادت مکرر تبدیل می شود، دیگر بوی بهبود نمی دهد. وقتی مدیر ارشدی در مدتی کوتاه، مدام تیم خود را عوض می کند و حتی به کسانی که خودش آورده هم رحم نمی کند، نشان دهنده یک حقیقت تلخ است، انتخاب ها از روز اول بدون شناخت و معیار بوده اند. مدیر کم تجربه چون راه حل مسائل پیچیده را نمی داند، تصور می کند با عوض کردن آدم ها معجزه رخ می دهد. این جابه جایی های مداوم، سازمان را به یک ایستگاه اتوبوس تبدیل می کند که هیچ کس در آن فرصت نمی کند برنامه ای را به سرانجام برساند. نتیجه این می شود که انرژی سازمان به جای پرداختن به کار و تولید، صرف جابه جایی میزها و معارفه های تکراری می شود.
این بی ثباتی، بدنه کارشناسی را هم فلج می کند. وقتی کارمندان و مدیران میانی می بینند که عمر مدیریت در سازمانشان کوتاه تر از عمر یک پروژه است، انگیزه خود را از دست می دهند. در چنین فضایی، هیچ کس جرات تصمیم گیری بزرگ ندارد و همه سعی می کنند فقط روز را به شب برسانند تا ببینند نفر بعدی کیست. با هر رفت و آمد، تجربه های قبلی دور ریخته می شود و نفر جدید دوباره از نقطه صفر شروع می کند. این یعنی هدر دادن زمان و بودجه ای که متعلق به مردم است. در واقع، سازمانی که ثبات ندارد، مثل ماشینی است که مدام راننده اش عوض می شود و هر راننده فرمان را به سمتی می چرخاند؛ نتیجه این سفر، درجا زدن و فرسودگی است.
اما بخش عجیب این ماجرا، رفتار فعالان صنعت و ذی نفعان است. به جای آنکه نخبگان و صاحبان تفکر نسبت به این آشفتگی اعتراض کنند و از مدیران ثبات و تخصص بخواهند، متأسفانه شاهد پهن کردن بساط تملق و کرنش هستیم. بسیاری از اهالی صنعت به محض آمدن هر مدیر جدید، به جای نقد علمی برنامه ها، با گل و پیام تبریک به استقبال او می روند. این رفتار مصلحت آمیز، که ریشه در نیاز به مجوزها و رانت های دولتی دارد، سمی مهلک برای پیشرفت است. وقتی مدیر تصمیم گیر به جای شنیدن نقد دلسوزانه، فقط ستایش و تمجید می شنود، در پیله ای از توهم گرفتار می شود و تصور می کند مسیرش درست است، این سکوت مصلحتی باعث می شود که اشتباهات تکرار شوند و صنعت روزبه روز ضعیف تر گردد.
در نهایت باید گفت که چرخ اقتصاد و صنعت با تغییر مداوم آدم ها نمی چرخد، بلکه با ثبات سیاست ها می چرخد. اقتدار یک مدیر به تعداد حکم هایی که صادر می کند نیست، بلکه به آرامش و امنیتی است که برای فعالان آن حوزه ایجاد می کند. تا زمانی که انتصابات بر اساس رفاقت و سیاست باشد و نه تخصص، و تا زمانی که اهالی صنعت به جای نقد، راه تملق را پیش بگیرند، امیدی به تحول واقعی نخواهد بود. توسعه بیش از هر چیز به صندلی های محکم، مدیران ماندگار و منتقدان شجاع نیاز دارد، نه جابه جایی های نمایشی که پشتبند آن، سکوت و تشویق های فرمایشی باشد.
