◄ خلاصه دستورالعمل های عوامل انسانی برای کابین لوکوموتیو (DOT, FRA)
سوانح ریلی نشان دهنده رابطه مستقیم شرایط کار لوکوموتیوران و راهبری ایمن می باشد از جمله میز فرمان مناسب و صندلی راحت و قابل تنظیم، سیستم تهویه قوی، نورافکن های مناسب و قوی، سیستم هشدار ملایم ... که بیشتر باید مورد توجه قرار گیرد.
عباس قربانعلی بیک: دستورالعمل های عوامل انسانی برای کابین های لوکوموتیو که در نوامبر ۱۹۹۸ توسط اداره راه آهن فدرال آمریکا که حاصل بررسی عوامل انسانی کابین لوکوموتیو از آوریل ۱۹۹۴ تا می ۱۹۹۸ است، در ۲۳۰ صفحه تدوین شده و به صورت عمومی در دسترس است.
این سند به عنوان یک راهنمای جامع برای ارزیابی و بهبود شرایط کاری، ایمنی و بهره وری در کابین لوکوموتیوها تدوین شده است.
هدف اصلی، ارائه معیارهای مبتنی بر اصول ارگونومی و عوامل انسانی برای طراحی، ارزیابی و بهینه سازی کابین های فعلی و آینده است. این دستورالعمل ها به عنوان ابزاری برای تصمیم گیری در مورد استانداردهای انجمن راه آهن های آمریکا (AAR) و سایر نهادهای مرتبط به کار می رود.
زمینه و اهمیت موضوع: این گزارش در پاسخ به قانونگذاری کنگره در سال ۱۹۹۲ تهیه شده که FRA را موظف به بهبود ایمنی و شرایط کاری در کابین های لوکوموتیو کرده است.
با توجه به عمر طولانی لوکوموتیوها (۲۰ تا ۴۰ سال)، حدود ۱۹ درصد از ناوگان در سال ۱۹۹۴ قبل از سال ۱۹۷۰ تولید شده بودند که اهمیت توجه به استانداردهای قدیمی و جدید را نشان می دهد. مباحث اصلی در سه حوزه کلی دسته بندی شده اند.
در بخش محیط کابین، بر عوامل فیزیکی مؤثر بر آسایش و عملکرد خدمه تمرکز دارد. یکی از یافته های کلیدی این گزارش، رابطه مستقیم بین دمای محیط و افزایش احتمال سوانح است.
مطالعات نشان می دهد که از حدود ۲۳ درجه سانتی گراد، رفتارهای ناایمن به طور محسوسی افزایش می یابد، به ویژه در شرایط کاری با بار کاری بالا. این مسئله اهمیت کنترل دمای کابین را نه تنها برای آسایش، بلکه برای ایمنی عملیات نشان می دهد.
از جمله عوامل محیطی دیگر می توان به حفظ دمای حداقل ۱۸ درجه سانتی گراد، کنترل رطوبت بین ۳۰ تا ۷۰ درصد، و تأمین هوای تازه با حداقل ۰.۵۷ متر مکعب در دقیقه به ازای هر نفر اشاره کرد. استفاده از سیستم های تهویه مطبوع برای کنترل دما و کاهش آلودگی صوتی زیر ۷۵ دسیبل، و همچنین طراحی سرویس های بهداشتی با تهویه مناسب، عایق صدا، نور کافی و قابلیت تمیزکاری آسان نیز از دیگر توصیه های این بخش است.
کنترل ارتعاشات با استفاده از سیستم های ایزوله سازی و صندلی های جاذب ارتعاش نیز مورد تأکید قرار گرفته است.
بخش چیدمان کابین به سازماندهی فضای داخلی و موقعیت تجهیزات می پردازد. در این بخش، تأمین حداقل ۶ متر مربع فضای مفید برای هر خدمه و ارتفاع سقف حداقل ۱۹۳ سانتیمتر پیشنهاد شده است. طراحی درها و پنجره ها برای خروج ایمن، تضمین دید کافی به جلو و اطراف (حداقل ۱۸۰ درجه) و جلوگیری از خیرگی از ملاحظات کلیدی هستند.
همچنین، طراحی صندلی های قابل تنظیم با قابلیت تغییر ارتفاع بین ۴۰ تا ۴۸ سانتیمتر، زاویه پشتی بین ۹۵ تا ۱۱۵ درجه، پشتیبانی از کمر و پهنای مناسب حداقل ۴۳ سانتیمتر نیز از استانداردهای اساسی این بخش است.
در نهایت، بخش طراحی ایستگاه کاری بر رابط های کنترلی و نمایشی تمرکز دارد. این بخش قرارگیری کنترل های اصلی در محدوده راحتی دست (حدود ۵۶ سانتیمتر از نقطه مرجع صندلی) و منطبق با انتظارات حرکتی کاربر را ضروری می داند. استفاده از نمایشگرهای الکترونیکی با وضوح بالا (ترجیحاً ماتریس ۷ در ۹ پیکسل)، کنتراست حداقل ۳:۱ و قابلیت خوانش در شرایط نوری مختلف، و طراحی سیستم های هشدار دیداری و شنیداری با اولویت بندی واضح و قابلیت خاموش کردن هشدارهای غیرضروری از دیگر توصیه های این بخش است.
در زمینه اتوماسیون، این گزارش بر حفظ نقش فعال مهندس در کنترل قطار و اطمینان از پیش بینی پذیری و شفافیت سیستم های خودکار تأکید می کند.
این گزارش بر «رویکرد سیستمی» و «طراحی متمرکز بر کاربر» تأکید دارد و خاطرنشان می کند که بهبود شرایط کابین نه تنها آسایش، بلکه ایمنی و عملکرد خدمه را نیز ارتقا می دهد. همچنین به لزوم مشارکت کاربران در فرآیند طراحی و توجه به مسائل تعمیر و نگهداری اشاره شده است. این دستورالعمل ها نقطه شروعی برای توسعه استانداردهای آینده در طراحی کابین لوکوموتیوها به شمار می روند و تأکید می کنند که چگونه عوامل به ظاهر ساده مانند دما می توانند تأثیر مستقیمی بر ایمنی عملیات داشته باشند.
سوانح ریلی نشان دهنده رابطه مستقیم شرایط کار لوکوموتیوران و راهبری ایمن می باشد از جمله میز فرمان مناسب و صندلی راحت و قابل تنظیم، سیستم تهویه قوی، نورافکنهای مناسب و قوی، سیستم هشدار ملایم ... که بیشتر باید مورد توجه قرار گیرد.
