ابتکار کمربند و جاده چین با راهبرد ترکمنستان همسو شده است

وی همکاری های دو کشور در بخش هایی مانند انرژی، حمل ونقل و فناوری را گسترده و سودمند توصیف کرد و آن را همسو با ابتکار کمربند و جاده و راهبرد احیای جاده ابریشم دانست.

قربانقلی بردی محمد اف همچنین بر ظرفیت بالای دو طرف برای توسعه مسیرهای ترانزیتی، از جمله مسیر فراخزر، تأکید کرد. او در بخش دیگری از سخنان خود، با اشاره به شرایط پیچیده جهان، گفت تنها راه عبور از بحران ها گفت وگو و همکاری است.

رهبر ملی ترکمن و رئیس شورای خلق بر مخالفت ترکمنستان با جنگ و مداخله، و ضرورت تلاش مضاعف برای حفظ صلح و ثبات جهانی تأکید کرد.

بخشی از این گفت وگو در ادامه آمده است:

 مشارکت راهبردی همه جانبه میان چین و ترکمنستان وارد چهارمین سال خود شده است. شما این رابطه را در چه حوزه های مشخصی ارزیابی می کنید؟ همکاری دو کشور در بخش های مختلف را چگونه می بینید؟

ابتدا اجازه دهید به همکاری های سیاسی و دیپلماتیک اشاره کنم. در 6 ژانویه 1992، چین نخستین کشوری بود که با ترکمنستان روابط دیپلماتیک برقرار کرد. در 3 سپتامبر 2013، دو کشور «بیانیه مشترک جمهوری خلق چین و ترکمنستان درباره ایجاد روابط مشارکتی راهبردی» را امضا کردند. سپس در ژانویه 2023، طرفین با امضای «بیانیه مشترک جمهوری خلق چین و ترکمنستان» به طور مشترک ایجاد مشارکت راهبردی همه جانبه را اعلام کردند.

این اسناد نشان می دهد که روابط دو کشور وارد مرحله ای پیشرفته از همکاری شده است. دو طرف در سطح دیپلماتیک همکاری های ثمربخشی داشته اند و سازوکاری بالغ از مشورت و گفت وگوی سیاسی دوجانبه ایجاد کرده اند. در سازمان های بین المللی، به ویژه در چارچوب سازمان ملل متحد، سنت ارزشمندی از حمایت متقابل شکل گرفته است. این موضوع نشان دهنده دستیابی دو طرف به سطح بالایی از اجماع درباره مسائل حساس بین المللی و منطقه ای و همچنین ایجاد الگویی کارآمد از همکاری است.

همچنین باید اشاره کنم که ترکمنستان و چین در عرصه چندجانبه نیز همکاری های نزدیک و ثمربخشی دارند. ترکمنستان برای نقش مهم چین به عنوان یکی از اعضای بنیان گذار سازمان همکاری شانگهای احترام زیادی قائل است و به عنوان مهمان، به طور فعال در نشست های این سازمان شرکت می کند. افزون بر این، در چارچوب سازوکار «آسیای مرکزی-چین»، همکاری دو کشور به طور مستمر در حال تعمیق و گسترش است.

شاهد بوده ایم که ترکمنستان در مسیر توسعه به یک قطب حمل ونقل منطقه ای و «قطب داده ها» تبدیل شده و بهره برداری از قطارهای باری چین-اروپا نیز پلی برای همکاری ایجاد کرده است. به نظر شما، ابتکار کمربند و جاده چگونه می تواند در مرحله بعدی با راهبرد «احیای جاده ابریشم» بهتر همسو شود؟

 همکاری های ما حوزه های مهمی مانند انرژی، حمل ونقل، ارتباطات، صنایع پیشرفته، نساجی و کشاورزی را در بر می گیرد. در بخش نفت و گاز، ترکمنستان و چین تجربه ای ارزشمند از همکاری های سودمند متقابل دارند. در عین حال، با بهره گیری از فناوری ها و توانمندی های پیشرفته چین، برنامه های توسعه امیدوارکننده ای در حوزه هایی مانند انرژی های تجدیدپذیر در حال پیشبرد است.

در بخش حمل ونقل، همکاری دو کشور موجب رشد سریع صنایع مرتبط در ترکمنستان شده است. در اینجا مایلم به یک نمونه مشخص اشاره کنم: در حال حاضر، 90 درصد لوکوموتیوها و واگن های فعال در شبکه راه آهن ترکمنستان در چین تولید شده اند. علاوه بر خرید این تجهیزات، دو کشور به طور مشترک در حال پیشبرد ساخت کریدورهای ترانزیتی شرق به غرب هستند.

در اوایل سال 2014، یک خط آهن سراسری که چین و ترکمنستان را از طریق کشورهای همسایه به یکدیگر متصل می کند و بیش از 750 کیلومتر طول دارد، به طور رسمی افتتاح شد. در سال های اخیر نیز واردات خودروهای چینی، به ویژه خودروهای سواری، در ترکمنستان به طور قابل توجهی افزایش یافته است.

من اطمینان دارم که دو کشور ظرفیت کامل برای ترکیب توانمندی های خود و توسعه مسیر تجاری فراخزر را دارند. باید تأکید کرد که این روند بیانگر همسویی عمیق میان ابتکار کمربند و جاده چین و راهبرد ملی ترکمنستان برای «احیای جاده ابریشم بزرگ» است.

جهان در حال ورود به دوره ای جدید از آشفتگی و تغییر است و سطح عدم قطعیت به طرزی چشمگیر افزایش یافته است. ارزیابی شما از وضعیت کنونی جهان چیست؟

 وضعیت کنونی نظام بین الملل پیچیده و بی ثبات است، اما من معتقدم با وجود چالش های متعدد، همچنان امکان تبدیل بی نظمی به نظم، کاهش تقابل و بازگشت به مسیر گفت وگو وجود دارد.

سازمان ملل متحد در این مسیر از سازوکارها و منابع جامعی برخوردار است و عامل تعیین کننده، اراده ما برای استفاده مؤثر از این ظرفیت هاست. ترکمنستان به عنوان کشوری با سیاست بی طرفی دائمی، هرگز در هیچ درگیری مداخله نخواهد کرد و به طور قاطع با تهدید به زور در روابط بین الملل مخالف است.

برای ما، این موضع صرفاً یک انتخاب در سیاست خارجی نیست، بلکه مسئله ای بنیادین در حوزه وجدان و اخلاق به شمار می رود. زیرا جنگ پیش از هر چیز زندگی مردم عادی، سرنوشت، رویاها و امیدهای آنان را نابود می کند و می تواند همه این ارزش ها را در یک لحظه از بین ببرد. از این رو، در شرایط کنونی نباید تلاش ها برای جنگ را افزایش داد، بلکه باید چندین برابر برای جلوگیری از جنگ و برقراری صلح تلاش کرد.

در پایان، مایلم به سخنی از بایرام خان ترکمن، دولتمرد برجسته ترکمن در قرون وسطی، اشاره کنم که گفته است: «آنچه ارزشمندتر از پیروزی در جنگ است، دانستن شیوه همزیستی مسالمت آمیز است.»