◄ LNG پرچمدار بی‌ رقیب سوخت‌ های جایگزین شد

صنایع دریایی جهان گام بلندی در مسیر کاهش انتشار گازهای گلخانه ای و انطباق با الزامات زیست محیطی برداشته است. بر اساس تازه ترین گزارش پایگاه اطلاعاتی سوخت های جایگزین (AFI) وابسته به مؤسسه رده بندی معتبر DNV، در فاصله ماه های ژانویه تا اکتبر ۲۰۲۶، مجموعاً ۳۶۴ فروند کشتی مجهز به پیشرانه های پاک و جایگزین سفارش گذاری شده که این رقم در مقایسه با مدت مشابه سال گذشته، افزایشی معادل ۵۷ درصد را به ثبت رسانده است.

LNG؛ انتخاب اول مالکان کشتی برای گذر از سوخت های سنتی

به گزارش سرویس دریایی تین نیوز، در میان سبد رو به رشد سوخت های جایگزین، تکنولوژی گاز طبیعی مایع (LNG) همچنان با اختلاف زیاد در صدر انتخاب مالکان و اپراتورهای کشتیرانی تجاری قرار دارد. آمارها نشان می دهد از مجموع ۳۶۴ سفارش ثبت شده در ۱۰ ماهه نخست سال جاری، ۲۳۰ فروند کشتی (حدود ۶۳ تا ۶۴ درصد) به سیستم های دوگانه سوز LNG مجهز بوده اند که گویای تداوم اعتماد بازار به این حامل انرژی به عنوان گزینه ای قابل اتکا در مسیر گذار انرژی است.

بررسی کالبدشناختی این سفارش ها حاکی از تمرکز شدید تقاضا در دو حوزه کلیدی ترابری دریایی است: کانتینربرها: با اختصاص ۱۳۴ فروند (معادل ۵۸ درصد از کل سفارش های LNG). خودروبرها (Car Carriers): با ثبت ۷۵ فروند (معادل ۳۲ درصد از کل سفارش های LNG).

به این ترتیب، این دو رده از شناورهای تجاری روی هم رفته نزدیک به ۹۰ درصد از کل تقاضای جهانی برای ساخت کشتی های مبتنی بر LNG را در سال ۲۰۲۶ به خود اختصاص داده اند.

رکوردشکنی ماهانه و تنوع بخشی به سبد سوخت های پاک

روند صعودی سفارش گذاری در ماه های اخیر نیز با قدرت تداوم یافته است؛ به طوری که تنها در ماه اکتبر ۲۰۲۶، فعالان صنعت دریانوردی ۵۳ فروند شناور پاک دیگر را به فهرست سفارش ها اضافه کردند که سهم LNG از این ماه ۳۰ فروند (شامل ۱۸ کانتینربر و ۱۲ خودروبر) بوده است.

علاوه بر سلطه بی چون وچرای LNG، سایر گزینه های کربن زدایی نیز سهم خود را حفظ کرده اند؛ ثبت ۱۹ سفارش برای کشتی های حامل گاز مایع (LPG) و همچنین شناورهای مجهز به پیشرانه آمونیاک در این دوره، نشان دهنده حرکت صنعت به سمت تنوع بخشی و آمادگی برای اهداف بلندمدت سازمان بین المللی دریانوردی (IMO) است.

کارشناسان لجستیک دریایی هشدار می دهند که این حجم از گسترش ناوگان LNG سوز، بنادر و زنجیره بانکرینگ جهانی را ناچار می سازد تا هرچه سریع تر زیرساخت های سوخت رسانی و توسعه مخازن خود را متناسب با این شتاب فزاینده ارتقا دهند.