◄ چهار درس از انتخابات آمریکا و اسرائیل برای ایران

اظهارات اخیر جیدی ونس درباره دلایل ریزش آرای جمهوریخواهان، فارغ از صحت و جزئیات نظرسنجی مورد اشاره، حاوی نکات مهمی درباره رابطه سیاستمداران و جامعه است.

من از تحولات انتخاباتی اخیر آمریکا و اسرائیل، چهار برداشت دارم:

۱. سیاست اشتباه برای ابرقدرت ها هم هزینه دارد. هیچ کشوری آنقدر قدرتمند نیست که از پیامدهای تصمیم های نادرست مصون بماند؛ چه برسد به کشورهایی که با ناترازی های اقتصادی، اجتماعی و مدیریتی فراوان رو به رو هستند.

۲. با گفتاردرمانی نمی توان جامعه را راضی نگه داشت. مردم زندگی می کنند، هزینه می پردازند و نتایج تصمیم ها را لمس می کنند. جامعه از هر هوش مصنوعی هوشمندتر است؛ چون واقعیت را با تمام وجود تجربه می کند، نه صرفاً از روی داده ها تحلیل.

۳. انتخابات، سازوکار اصلاح خطاهای حکمرانی است. نظام های سیاسی پایدار، حتی اگر در مقاطعی با خطاهای بزرگ مواجه شوند، امکان بازنگری و جابجایی قدرت را حفظ می کنند. تضعیف این امکان، هزینه اشتباهات را برای یک کشور چند برابر می کند.

۴. رقابت واقعی احزاب، یکی از راه حلهای مسائل پیچیده کشور است. رقابت حزبی می تواند قدرت را پاسخگو کند، نیروهای جایگزین پرورش دهد و مانع از آن شود که سرنوشت یک کشور به تشخیص و اراده یک فرد یا یک جریان گره بخورد.

اما چهار راهکار من برای ایران:

۱. طرفدار صلح باشیم؛ جنگ و تنش نباید به سرنوشت محتوم یک ملت تبدیل شود.

۲. بر هزینه های زندگی، معیشت مردم و مهار تورم تمرکز کنیم؛ اقتصاد مردم را نمی توان با وعده اداره کرد.

۳. ایران را در اولویت قرار دهیم؛ منافع ملی باید معیار اصلی تصمیم های داخلی و خارجی باشد.

۴. در روابط خود با سایر کشورها تجدیدنظر کنیم؛ نه بر اساس تعصب و شعار، بلکه بر پایه منافع ملی، واقع گرایی و احترام متقابل.

هیچ کشوری با اشتباه نکردن قدرتمند نمی شود؛ قدرت واقعی در توانایی دیدن اشتباه، پذیرش مسئولیت و اصلاح به موقع آن است.