چرا ایران عقب افتاد؟ / باید با مردم آشتی کرد

 چرا کشورهایی که روزی همراه ما قدم در مسیر رشد گذاشتند، پیش رفته اند و ما عقب افتادیم؟ چرا با این همه استعداد و تلاش، هنوز زندگی ای را که می توانستیم داشته باشیم، نداریم؟

در دل این پرسش ها، هم رنج هست و هم اشتیاقی نیرومند برای تغییر؛ میل به بیرون آمدن از تعلیق، جبران آنچه از دست رفته و ساختن آینده ای که بتوان به آن دل بست. این نیرو در میان جوانان و زنان، اگر میدان بروز پیدا کند، انگیزه آموختن، نوآوری و کارآفرینی را تقویت می کند و به یکی از موتورهای ارتقای بهره وری و رشد اقتصادی تبدیل می شود

پیوند زدن خواست ایرانیان، به ویژه جوانان و زنان، برای پیشرفت و جبران عقب ماندگی ها با ظرفیت های علمی و فنی انباشته شده در بخش نظامی و انتقال آنها به صنایع غیرنظامی، به دو گشایش اساسی نیاز دارد: رابطه ای بهتر با جهان و رفتاری مهربانانه تر با مردم. 

در بیرون باید از تنش ها کاست، خطر جنگ را دور کرد و راه خروج از اقتصاد تحریمی و گسترش تجارت، سرمایه گذاری و همکاری علمی را گشود تا استعداد و تولید ایرانی فرصت بالیدن و حضور در جهان پیدا کند. در داخل نیز باید با مردم آشتی کرد؛ با جوانی که نگران از دست رفتن سال های زندگی اش است، با زنی که می خواهد توانایی اش دیده شود و با همه کسانی که از خود می پرسند چرا با این همه استعداد و کوشش، هنوز از زندگی شایسته فاصله داریم.