◄ در دفاع از مامور وظیفه شناس فرودگاه مهرآباد/ آقای نماینده باور کن شما "خاص" نیستید!

در روزهای اخیر، انتشار خبری درباره یکی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی و چالش فرودگاهی اش با مأمور گیت پرواز، موجی از واکنش ها را در فضای رسانه ای و افکار عمومی برانگیخته است. متاسفانه این نماینده تلاش کرده است با روایت تمثیلی «تعیین رنگ آفتابه»، رفتار قانونی مأمور وظیفه شناس را مصداق «مردم آزاری» و خطای سیستماتیک جلوه دهد.

ماجرا از آنجا آغاز شد که آقای نماینده با گلایه از اینکه مأمور گیت پرواز کارت شناسایی مجلس او را نپذیرفته و خواستار ارائه کارت ملی شده است، نوشت: «به ایشان عرض کردم که من عادت ندارم از بخش VIP رفت وآمد کنم و طی این چند سال غالباً با همین کارت مجلس و در کنار مردم، کارت پرواز را دریافت کرده ام… متوجه شدم که ایشان از جنس همان مردم آزارهایی است که از آزار مردم لذت می برند! بالاجبار با معاون وزیر و رئیس سازمان هواپیمایی کشور تماس گرفتم تا از پرواز جا نمانم و نهایتاً با ورود سریع ایشان به موضوع و عذرخواهی مدیر ترمینال فرودگاه مشکل حل شد!»

این نماینده محترم سپس با تمسک به داستانی عامیانه و تا حدی دور از ادب درباره تعیین رنگ آفتابه توسط نظافتچی دستشویی بین راهی، تلاش کرده است اثبات کند که سخت گیری های اداری صرفاً نشانه ای از میل به اعمال قدرت و آزار شهروندان است و در ادامه نقدی کلی تر را مطرح کرد که: «متاسفانه دچار نوعی مریضی سیستماتیک هم هستیم… میلیون ها بشکه نفت را بدون هیچ وثیقه معتبری می دهیم به انواع و اقسام تراستی ها تا میلیاردها دلار بالا بکشند، اما برای کنترل یک کارت شناسایی ساده در جایی که کمترین احتمال سوءاستفاده هم نیست، نهایت صعوبت را به خرج می دهیم!»

با وجود تلاش آقای نماینده برای قرار دادن خود در جایگاه «مظلومِ در کنار مردم»، واقعیت ماجرا از زاویه ای دیگر، تصویری کاملاً معکوس و هشداردهنده از فرهنگ قانون گریزی مقامات به نمایش می گذارد.

موضوع این است که هر سازمان و نهاد و شرکتی می تواند برای اعضای خود کارت شناسایی داخلی صادر کند؛ اما «کارت ملی» سندی است هویت بخش، فراگیر و دارای اعتباری فرادستگاهی که در تمام نقاط کشور معیار سنجش هویت شهروندان است.

یک متصدی کنترل در فرودگاه، مأمور امنیت است، نه دایره المعارفی از صدها کارت شناسایی رنگارنگِ نهادها و سازمان های مختلف که هر روز تغییر شکل می دهند. اصالت سنجی کارت های سازمانی در محیط های حساس امنیتی و پروازی، امری تخصصی و خارج از وظیفه متصدی گیت است. 

فرودگاه، فضای اعمال امتیازات ویژه نیست. در آنجا، نماینده مجلس و کارگر ساده، همگی مسافران یک هواپیما هستند و قانون برای همه یکسان حکم می کند. اگر مأموری در گذشته از سر تساهل یا ناآگاهی، کارت های غیرملی را پذیرفته باشد، آن رویه خطایی آشکار بوده و اگر حادثه ای امنیتی رخ می داد، همین نمایندگان باید نخستین کسانی باشند که زنجیره نظارت فرودگاهی را به بازخواست بکشند.

کارت مجلس، اعتبار درون سازمانی دارد و بس. اعتبار یک نماینده نه به پلاک خودرو و کارت شناسایی، که به منش مردمی و پایبندی اش به قانونی است که مجلس بعنوان جمع نمایندگان مردم در تصویب آن نقش محوری داشته است. مقایسه توقع پذیرش کارت سازمانی با بی احترامی به نمادهای ملی، چندان بیراه نیست. همان طور که کوچک شمردن سرمایه ملی و به زبان دقیق تر مردم به بهانه های گوناگون مذموم است، فراتر نشاندن کارت سازمانی بر فراز کارت ملی نیز دهن کجی آشکار به سند هویت ملی ایرانیان است.

آقای نماینده! اگر ادعای تردد در کنار مردم را دارید، این امر مایه مباهات است، اما به شرطی که لوازم آن را نیز بپذیرید. تردد در کنار مردم یعنی پذیرش قوانین عامه مردم، نه استفاده از تلفن مستقیم به معاون وزیر و رئیس سازمان هواپیمایی برای دور زدن یک مأمور ساده ای که تنها وظیفه قانونی شان را انجام داده است.

اینکه به بهانه خطای کلان در واگذاری نفت به تراستی ها (که البته خود نیازمند نظارت دقیق مجلس است)، بخواهیم قانون مندی یک کارمند وظیفه شناس در فرودگاه را زیر سوال ببریم، فرافکنی آشکار است. خطا در یک حوزه، مجوز قانون شکنی در حوزه ای دیگر نمی شود. کارمند حراست و متصدی گیت، «تعیین کننده رنگ آفتابه» نبودند بلکه خیلی ساده، آن ها مجریان انضباط و امنیت پرواز بودند.

شایسته بود نماینده محترم به جای تحقیر مأمور وظیفه شناس، تماس با مقامات عالی رتبه و هزینه کردن از جایگاه نظارتی مجلس برای یک مسئله شخصی، با تواضع کارت ملی خود را ارائه می داد و الگویی راستین از قانون گرایی می شد، نه اینکه قانون مندی را «مردم آزاری» بنامد و با منت گذاری، سیستم نظارتی را وادار به توبیخ کارمندی بی گناه کند که تنها به مسئولیت شغلی خود عمل کرده است.