◄ چرا اتان و متانول به بازار فله برها آمدند؟
بر اساس تازه ترین گزارش مؤسسه تحقیقاتی دریوری، هم زمان با تشدید فشارهای زیست محیطی و نیاز مالکان کشتی به انعطاف پذیری سوختی، ۱۹ شناور دوگانه سوز با قابلیت استفاده از سوخت های نوین نظیر اتان و متانول برای نخستین بار رسماً وارد دفتر سفارش های ساخت کشتی های فله بر شدند.
بازار جهانی ساخت کشتی های تجاری (Newbuilds) بار دیگر شاهد تغییر پارادایم در بخش پیشرانه هاست؛ به طوری که بررسی های جدید مؤسسه معتبر «دریوری» (Drewry) نشان می دهد مالکان کشتی های فله بر خشک (Dry Bulk) بیش از گذشته به سمت فناوری های دوگانه سوز (Dual-Fuel) مایل شده اند تا خود را با استانداردهای کربن زدایی سازگار کنند.
به گزارش سرویس دریایی تین نیوز، بر اساس داده های منتشر شده توسط دریوری، تا ماه سپتامبر سال جاری میلادی، تعداد ۱۹ فروند کشتی فله بر دوگانه سوز با قابلیت استفاده از سوخت های متانول و اتان در فهرست سفارش های جهانی ثبت شده است. نکته حائز اهمیت در این گزارش، ورود رسمی نخستین شناورهای با قابلیت سوخت «اتان» به بازار سفارش های ساخت فله برهاست؛ رویدادی که نشان می دهد مالکان کشتی دیگر تنها به گزینه های سنتی محدود نبوده و به دنبال تنوع بخشی به سبد انرژی شناورهای خود هستند.
پیش تر و در سال های گذشته، تمرکز اصلی بر روی فناوری های ال ان جی سوز (LNG) به عنوان گزینه غالب سوخت پاک در بخش فله بر قرار داشت. با این حال، از سال ۲۰۲۳ میلادی روند گرایش به سمت سیستم های متانول سوز آغاز شد و این روند از ماه مه ۲۰۲۶ شتاب چشمگیری به خود گرفت تا در نهایت به ثبت رکورد ۱۹ فروند شناور دوگانه سوزِ سازگار با متانول و اتان منجر شود. در کنار این دو سوخت، فناوری های آمونیاک سوز نیز از سال ۲۰۲۴ به آرامی وارد معادلات طراحی ناوگان شده اند، هرچند سهم آن ها در بخش فله بر همچنان در مراحل نوپایی قرار دارد.
چرا مالکان فله بر به سمت سوخت های انعطاف پذیر می روند؟
کارشناسان دریوری معتقدند که نوسانات شدید بازار انرژی، قوانین سخت گیرانه سازمان بین المللی دریانوردی (IMO) در خصوص کاهش انتشار گازهای گلخانه ای و ابهام در آینده دسترسی به سوخت های پاک در بنادر مختلف جهان، مالکان کشتی را ناگزیر به انتخاب موتورهای دوگانه سوز کرده است. قابلیت تغییر میان سوخت های فسیلی سنتی و سوخت های جایگزین کم کربن، ریسک سرمایه گذاری بلندمدت در ساخت ناوگان جدید را به حداقل می رساند.
با توجه به اینکه بخش فله بر خشک همواره به عنوان یکی از سنتی ترین بخش های حمل ونقل دریایی شناخته می شد، ورود گسترده این فناوری ها نشان دهنده یک تغییر ساختاری عمیق است؛ تغییری که در سال های آتی می تواند استانداردهای رقابت و ارزش گذاری کشتی های دست دوم و نوساز را در بازار بین المللی دگرگون سازد.
