از بوشهر تا آستارا؛ چرا جنگ تمام عیار، کابوسِ پروژه های روسی در ایران است؟
روسیه خواهان فروپاشی یا بی ثباتی شدید ایران نیست، چون جنگ پروژه های مهم روسیه در ایران مانند نیروگاه بوشهر، راه آهن رشت-آستارا و نیروگاه سیریک را به تعویق انداخت.
نیکیتا اسماگین، کارشناس برجسته روابط ایران-روسیه نزدیک به کرملین، در مقاله ۲۴ ژوئن خود توضیح می دهد که چرا از نگاه روسیه، نه جنگ تمام عیار ایران-آمریکا مطلوب است و نه صلح کامل، بلکه تنش کنترل شده و فرسایشی بهترین گزینه است.
استدلال او:
۱. جنگ برای روسیه سودآور بود، زیرا افزایش قیمت نفت درآمدهای انرژی مسکو را بالا برد و فشار مالی ناشی از جنگ اوکراین را کاهش داد.
۲. بحران ایران توجه رسانه ها، دولت های غربی و بخشی از توان نظامی آمریکا را از اوکراین منحرف کرد؛ پدیده ای که کرملین آن را مزیتی استراتژیک می داند.
۳. با این حال روسیه خواهان فروپاشی یا بی ثباتی شدید ایران نیست، چون جنگ پروژه های مهم روسیه در ایران مانند نیروگاه بوشهر، راه آهن رشت-آستارا و نیروگاه سیریک را به تعویق انداخت.
۴. توافق جامع ایران-آمریکا هم به ضرر روسیه است، زیرا باعث افت قیمت نفت، رقابت صادرات نفت ایران با روسیه، کاهش وابستگی ایران به مسکو و بازگشت تمرکز آمریکا به اوکراین می شود.
۵. روسیه از افزایش وابستگی ایران به خود (از طریق دریای خزر و کریدور شمال جنوب به دلیل تحریم ها) استقبال می کند، چون آن را دستاوردی ژئوپلیتیکی می بیند.
لب کلام
از نگاه اسماگین، سناریوی ایده آل کرملین «نه جنگ، نه صلح» است؛ ادامه تنش و جنگ محدود که قیمت نفت را بالا نگه دارد اما نه آن قدر گسترده که ایران فرو بپاشد یا مخصوصا به توافقی پایدار با آمریکا برسد.
