| کد خبر ۳۲۷۲۶۷
کپی شد

◄ شهر را با امکان پیاده‌ روی بسنجیم/ از دست رفتن حضور مردم در فضای عمومی؛ بزرگترین خطر آلودگی هوا و خودرو‌محوری

علی بهارلوئی در یادداشتی با نقد بحران آلودگی هوا، توسعه شهری را با معیار «پیاده‌ محوری» و امکان حضور در فضای عمومی می‌ سنجد. وی تاکید می‌ کند که شهرسازی بدون توجه به پیاده‌ روی، منجر به انزوای اجتماعی و کاهش کیفیت زندگی شهروندان می‌ شود.

شهر را با امکان پیاده‌ روی بسنجیم/ از دست رفتن حضور مردم در فضای عمومی؛ بزرگترین خطر آلودگی هوا و خودرو‌محوری
تین نیوز |

این روزها شهرهای بزرگ ایران بار دیگر با بحران آلودگی هوا دست و پنجه نرم می کنند و دوباره توصیه ها و اقدامات تکراری شنیده می شود؛ اما شاید لازم باشد به این بحران مزمن و تکرارشونده از زاویه ای عمیق تر نگاه کنیم: ما چه شهری ساخته ایم و این شهر چه نوع انسانی را پرورش می دهد؟

عادت کرده ایم شهرها را با وسعت، جمعیت، تعداد بزرگراه ها، طول خطوط مترو و حجم سرمایه گذاری های عمرانی بسنجیم. اما این شاخص ها لزوماً نشان دهنده کیفیت زندگی نیستند. شاید بهتر باشد شهر را با تعداد روزهای هوای پاک و مهم تر از آن، با امکان پیاده روی در آن ارزیابی کنیم.

پیاده روی یک شیوه جابه جایی یا فعالیت ورزشی نیست؛ پیاده روی راه حضور انسان در شهر است. با قدم زدن، دو ارزش مهم به دست می آوریم: 《ارتباط و حضور》فرصت می کنیم محیط اطراف را ببینیم، همسایه ها را بشناسیم، با کسب وکارهای محلی ارتباط برقرار کنیم و در زندگی اجتماعی شهر سهم داشته باشیم.
آلودگی هوا عوارض و بیماری های تنفسی به همراه دارد، اما خطری عمیق تر نیز وجود دارد: مردم به تدریج از فضای عمومی عقب نشینی می کنند. وقتی خیابان ها ناامن و آلوده باشند و پیاده روی به تجربه ای دشوار تبدیل شود، شهروندان از فضای مشترک شهر فاصله می گیرند. خیابان از محل زندگی و تعامل به مسیری برای عبور خودروها تبدیل می شود. در چنین شهری، سرمایه اجتماعی نیز آسیب می بیند.

از سوی دیگر، توسعه حمل ونقل عمومی، هرچند ضروری و اجتناب ناپذیر است، بدون توجه به پیاده محوری به نتیجه مطلوب نمی رسد. پیش از آنکه درباره توسعه مترو و اتوبوس و حمل ونقل مبتنی بر آن ها صحبت کنیم، باید امکان دسترسی پیاده و ایمن به ایستگاه ها را فراهم کنیم. شهروندی که برای رسیدن به ایستگاه مترو ناچار است از پیاده روهای نامناسب و مسیرهای طولانی عبور کند، انگیزه کمتری برای استفاده از حمل ونقل عمومی خواهد داشت.
پیاده محوری پیش نیاز توسعه موفق حمل ونقل عمومی است. شهری که نیازهای روزمره شهروندان را در مقیاس محله پاسخ می دهد و امکان دسترسی پیاده به خدمات و فرصت های زندگی را فراهم می کند، وابستگی کمتری به خودروی شخصی خواهد داشت.

اما شاید بنیادی ترین پرسش این باشد:
شهر چه نوع انسانی را پرورش می دهد؟

انسانی که بی تفاوت، پشت شیشه خودروی شخصی از کنار دیگران عبور می کند و ناخواسته به آلودگی و انزوای اجتماعی دامن می زند، یا انسانی که با حضور در شهر، ارتباط با دیگران و انتخاب شیوه های پایدار جابه جایی، برای زندگی جمعی ارزش خلق می کند؟

نمی توان از شهروندان، مسئولیت پذیری و مشارکت اجتماعی انتظار داشت، اما شهری ساخت که امکان حضور و ارتباط را از آن ها بگیرد. شهر محیطی است که رفتار، روابط و حتی شخصیت شهروندان را شکل می دهد.شاید وقت آن رسیده باشد که معیار دیگری برای سنجش توسعه شهری داشته باشیم: اینکه مردم چقدر می توانند در شهر قدم بزنند، یکدیگر را ببینند و از حضور در فضای عمومی لذت ببرند؟

شهر خوب، شهری است که مردم در آن میل به ماندن، قدم زدن و زندگی کردن داشته باشند.

آخرین اخبار حمل و نقل را در پربیننده ترین شبکه خبری این حوزه بخوانید
ارسال نظر
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید تین نیوز، تا ۲۴ ساعت بعد منتشر خواهد شد.
  • تین نیوز نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی‌کند.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.
  • انتشار مطالبی که مشتمل بر تهدید به هتک شرف و یا حیثیت و یا افشای اسرار شخصی باشد، ممنوع است.
  • جاهای خالی مشخص شده با علامت {...} به معنی حذف مطالب غیر قابل انتشار در داخل نظرات است.
  • در نوشتن نظرات، لطفا بعد از هر کلمه، یک فاصله خالی بگذارید.
  • در انتقال تخلفات دستگاه‌ها، موارد تخلف را با ضمیمه نمودن اسناد تخلف به آدرس info@tinn.ir ارسال نمایید تا امکان پیگیری بصورت مستند فراهم شود.