آقای زاکانی! مردم کولر می خواهند، نه منت متروی رایگان

شهرداری تهران این روزها با آب و تاب از «متروی رایگان» سخن می گوید؛ گویی لطف بزرگی در حق مردم کرده است. اما سؤال اینجاست؛ مردمی که هر روز در ایستگاه های مترو زیر گرمای طاقت فرسای تابستان عرق می ریزند، به بلیت رایگان نیاز دارند یا به حداقل امکاناتی که سال هاست حق آن هاست؟

واقعیت با آنچه در تبلیغات شهری روایت می شود، فاصله زیادی دارد. کافی است چند دقیقه در یکی از ایستگاه های مترو بایستید؛ سیستم های سرمایشی بسیاری از ایستگاه ها خاموش یا کم جان هستند و سکوها به کوره ای تبدیل شده اند که نفس کشیدن در آن دشوار است. از سوی دیگر، فاصله طولانی حرکت قطارها باعث می شود مردم زمان بیشتری را در همین شرایط طاقت فرسا سپری کنند.

اگر دلیل خاموش بودن سیستم های سرمایشی، ناترازی انرژی است، چرا این صرفه جویی از جیب مردم انجام می شود؟ چرا شهرداری از خودش شروع نمی کند؟ اگر مدیریت شهری واقعاً دغدغه کاهش مصرف برق را دارد، ساعت کاری کارکنان خود را همانند دستگاه های دولتی کاهش دهد، سیستم های سرمایشی ساختمان های اداری شهرداری را زودتر خاموش کند و برق صرفه جویی شده را به جایی اختصاص دهد که روزانه میلیون ها شهروند از آن استفاده می کنند؛ یعنی ایستگاه های مترو.

حمل و نقل عمومی، ویترین تبلیغاتی شهرداری نیست که هر زمان لازم شد با چند شعار و طرح پرزرق وبرق به نمایش گذاشته شود. مردم انتظار ندارند هر چند وقت یک بار با یک اقدام تبلیغاتی غافلگیر شوند؛ آن ها انتظار دارند قطارها با فاصله زمانی مناسب حرکت کنند، ایستگاه ها قابل تحمل باشند و حداقل امکانات رفاهی فراهم باشد. این ها لطف شهرداری نیست؛ وظیفه شهرداری است.

در چنین شرایطی، طبیعی است که این پرسش در افکار عمومی شکل بگیرد که آیا این اقدامات واقعاً برای رفاه مردم طراحی شده یا بیش از آن، با اهداف رسانه ای و سیاسی دنبال می شود؟ وقتی کیفیت خدمات روزبه روز افت می کند اما حجم تبلیغات افزایش می یابد، این شائبه تقویت می شود که اولویت مدیریت شهری نه حل مشکلات مردم، بلکه ساختن تصویری موفق از عملکرد خود است.

آقای زاکانی! مردم برای استفاده از متروی رایگان از شما تشکر نخواهند کرد، وقتی مجبور باشند در ایستگاه هایی که از گرما می سوزند، منتظر قطاری بمانند که با تأخیر می رسد. شهروندان قبل از هر چیز، خدمات باکیفیت می خواهند؛ نه منت، نه تبلیغات و نه نمایش های رسانه ای.

اگر قرار است هزینه ناترازی انرژی پرداخت شود، عادلانه نیست که تنها مردم آن را بپردازند. مدیریت شهری باید پیش از آنکه از شهروندان انتظار تحمل داشته باشد، از ساختمان ها و ساختار تحت مدیریت خود آغاز کند. آن روز است که می توان از «همدلی با مردم» سخن گفت، نه امروز که سهم مردم از مدیریت شهری، گرمای ایستگاه ها، انتظارهای طولانی و شنیدن وعده هایی است که با واقعیت زندگی روزمره شان همخوانی ندارد.