◄ خلاصه کتاب رئیس خوب، رئیس بد، اثر رابرت ساتن

کتاب "رئیس خوب، رئیس بد، Good Boss, Bad Boss" اثر رابرت ساتن (Robert Sutton)، در سال ۲۰۱۰ منتشر و به سرعت در فهرست پرفروش های نیویورک تایمز قرار گرفت.

این کتاب با بهره گیری از ماجراهای واقعی و تحقیقات مبتنی بر علوم رفتاری به تشریح اقدامات گاه تکان دهنده روسای برتر می پردازد و در کنار آزمون ها و فهرست های یادآوری به مدیران کمک می کند تا نقاط ضعف وقوت خود را شناخته و با همدلی، مجموعه تحت امرشان را بهتر هماهنگ و هدایت کنند.

ساتن استاد مدیریت، مهندسی و علوم رفتاری در دانشگاه استنفورد است. او یکی از شناخته شده ترین پژوهشگران جهان در حوزه های: رفتار سازمانی، رهبری و مدیریت، فرهنگ سازمانی، تصمیم گیری است و سال هاست در مرکز فناوری های نوآوری استنفورد فعالیت می کند.

تفاوت های دو روش:

1) رفتار و نگرش نسبت به قدرت؛

رئیس خوب: قدرت را ابزاری برای حمایت از تیم می داند. از قدرت برای ایجاد امنیت روانی و رفع موانع استفاده می کند. تأثیر رفتار خود بر دیگران را دائما ارزیابی می کند.

رئیس بد: قدرت را نشانه برتری و کنترل می داند. از قدرت برای ایجاد ترس یا تحقیر استفاده می کند. از اثرات رفتارش بر دیگران بی خبر یا بی تفاوت است.

2) نحوه تصمیم گیری؛

رئیس خوب: تصمیم ها را با مشارکت تیم می گیرد. به داده، تجربه و مشورت اهمیت می دهد. در صورت اشتباه، تصمیم را اصلاح می کند.

رئیس بد: تصمیم ها را یک جانبه و بدون مشورت می گیرد. هرگونه انتقاد یا نظر مخالف را تهدید تلقی می کند. اشتباهات را انکار یا گردن دیگران می اندازد.

3) ارتباطات و بازخورد؛

رئیس خوب: شفاف، محترمانه و دقیق ارتباط برقرار می کند. بازخورد سازنده می دهد و مسیر یادگیری را باز می گذارد. موفقیت را به موقع و صادقانه تحسین می کند.

رئیس بد: ارتباط های مبهم، عصبی یا تحقیرآمیز دارد. فقط اشتباهات را می بیند و تحقیر یا سرزنش می کند. موفقیت ها را به نام خودش ثبت می کند.

4) نگرش نسبت به اشتباه؛ رئیس خوب: اشتباه را بخشی از رشد تیم می داند. کارکنان را در مواجهه با اشتباه حمایت می کند. اشتباه های خودش را نیز می پذیرد. رئیس بد: اشتباه را جرم غیرقابل قبول می داند. در شکست ها دیگران را قربانی می کند. اشتباه خود را پنهان یا توجیه می کند.

5) مدیریت احساسات و خلق وخو؛

رئیس خوب: احساسات خود را کنترل می کند. در بحران ها آرامش خود را حفظ می کند. تنش را کاهش می دهد و انرژی مثبت پخش می کند.

رئیس بد: احساسات منفی را روی تیم تخلیه می کند. در شرایط بحرانی واکنش های عصبی یا شتاب زده دارد. محیط کار را پرتنش و غیرقابل پیش بینی می کند.

6) تمرکز بر رشد و پیشرفت تیم؛

رئیس خوب: برای توسعه فردی کارکنان وقت می گذارد. مسیر رشد شغلی را شفاف می کند. فرصت های تجربه و یادگیری ایجاد می کند.

رئیس بد: رشد کارکنان را تهدیدی برای جایگاه خود می بیند. استعدادهای قوی را سرکوب می کند. هیچ برنامه ای برای آموزش یا ارتقای تیم ندارد.

7) عدالت و احترام؛

رئیس خوب: با همه کارکنان منصفانه رفتار می کند. هیچ کس را تحقیر نمی کند. فعالانه تلاش می کند محیطی محترمانه ایجاد کند.

رئیس بد: تبعیض و طرفداری دارد. کارکنان را کوچک می شمارد یا بی اعتناست. فرهنگ بی احترامی را در تیم گسترش می دهد.

8) مدیریت تعارض؛

رئیس خوب: تعارض را به عنوان فرصت یادگیری و شفاف سازی می بیند. اختلاف ها را منصفانه و حرفه ای حل می کند. از «فشار آرام اما سازنده» برای هدایت تیم استفاده می کند.

رئیس بد: تعارض را سرکوب یا تشدید می کند. اختلاف ها را شخصی می کند. اغلب خودش منبع درگیری است.

9) تمرکز بر نتایج و کیفیت کار؛

رئیس خوب: نتایج همراه با رفاه و سلامت تیم را دنبال می کند. استانداردهای حرفه ای مشخص وواقع بینانه دارد. موانع را رفع می کند تا تیم بهترین عملکرد را داشته باشد. رئیس بد: فقط نتیجه می خواهد، بدون توجه به انسان ها. استانداردهای غیرواقعی، غیرمهم یا مبهم تعیین می کند. فشارهای غلط ایجاد می کند که باعث فرسودگی می شود.

10) اثر بلندمدت بر سازمان؛

رئیس خوب: اعتماد، انگیزه و وفاداری می سازد. فرهنگ مثبت و عملکرد پایدار ایجاد می کند. از تیم انسانی تر، قوی تر و توانمندتر باقی می گذارد.

رئیس بد: استرس، بی اعتمادی و فرسودگی به جا می گذارد. فرهنگ سازمان را مخدوش می کند. تیم را ضعیف تر، پراکنده تر و بی روحیه می کند.