◄ تجربیات یک بازنشسته راه آهن از بازگشت به سلامتی
بدن انسان یک ساعت مرکزی در مغز دارد به نام هیپوتالاموس (هسته سوپراکیاسماتیک). این ساعت با دریافت نور خورشید، ریتم شبانه روزی خود را تنظیم می کند. خاموشی هوا به بدن فرمان ترشح ملاتونین را می دهد و نور صبح آن را قطع می کند.
تجربیات همکار خوب بازنشسته راه آهن از بازگشت به سلامتی:
سلام دوستان عزیز؛ من ایوب پورصادقیان هستم، متولد آبان ۱۳۴۴. یعنی الان در فروردین 1405 حدود ۶۱ ساله ام و در بخش آخر زندگی ای قدم گذاشتم که خیلی ها فکر می کنند باید بساط بیماری و دارو رو پهن کنم. اما امروز آمدم تا با صراحت و صمیمیت، داستانِ مسیر سلامتم را با شما در میان بگذارم. شاید شما هم همین الان ها با چالش هایی دست و پنجه نرم می کنید که من روزی با آنها روبرو بودم. بروم سر اصل مطلب. شهریور ۱۴۰۰ یعنی حدود ۴ سال و نیم پیش، تصویر سلامتی من واقعا تاریک بود. من با دسته گلِ کامل بیماری های میانسالی روبرو بودم: پیش دیابت، کبد چرب، مشکلات پروستات و آن تکرر ادرار عذاب آور، فشار خون بالا که روی ۱۷ و نیم بود، چربی خون و از همه بدتر، تستوسترون زیر ۳ و نیم که انرژی و روحیه ام را گرفته بود. آن موقع با خودم فکر می کردم و آینده را می سنجیدم. به پدرم فکر می کردم که متاسفانه در ۷۰ سالگی سکته کرد و زمین گیر شد و در ۷۳ سالگی از دنیا رفت. به مادرم مرحومم ،به اقوامم به دایی مرحومم و ... با خودم گفتم: «ایوب، اگه با همین دست فرمان و همین سبک زندگی ادامه بدی، سرنوشتت چی میشه؟ باید چکار کنم؟» آن لحظه، نقطه عطف زندگی من بود. و اما امروز، در ۶۱ سالگی، من یک آدم متفاوتم. خدا را شکر، دیابت حل شد، کبد چرب تمام شد، مشکل پروستات و تکرر ادرار برطرف شده، فشار خونم ثابت روی ۱۲ روی ۸ شده و تستوسترونم به عدد ۶ و ۷۲ رسیده. یعنی جوانی را دوباره تجربه می کنم.از همه مهمتر بدون رفتن به سمت دارو و ... .
از دی ماه ۱۴۰۴ تصمیم گرفتم تجربه ها و دانشی که با تلاش و پشتکار به دست آوردم را فقط برای خودم نگه ندارم. تصمیم گرفتم یک کانال بزنم که در آنجا «سفر سلامت» را به صورت روزنوشت بنویسم. اسم کانال را گذاشتم «عشق به خود» (Self Love). چرا عشق به خود؟ چون معتقدم سلامتی واقعی، نتیجه عشق ورزیدن به خودمونه. در این کانال در مورد «لانجویتی» (عمر طولانی با کیفیت) و «عمر با عزت» صحبت می کنم.
چطور از ۶۱ سالگی به ۳۰ سالگی برگشتم؟ روایتی از مسیر سلامتی با اولین قدم طلایی. حتماً می پرسید از کجا شروع کردم؟
می گویم: نه از باشگاه، نه از رژیم سخت، نه از دمنوش های معجزه گر. شروع کردم با یک کار ساده اما حرفه ای: تنظیم ساعت خواب. طبق پژوهش های علمی (از جمله مقالات Nature Reviews Neuroscience وJournal of Clinical Sleep Medicine)، حدود ۴۰ درصد از مشکلات متابولیک، التهابی و هورمونی با اصلاح سیکل خواب بهبود می یابند یا به طور کامل حل می شوند.
این ادعا را جدی بگیرید! در بدن انسان، هورمون های حیاتی مانند ملاتونین (تنظیم کننده خواب)، کورتیزول (هورمون استرس)، هورمون رشد (بازسازی سلول ها) و حتی لپتین و گرلین (تنظیم کننده اشتها) همگی تابع یک چرخه شبانه روزی منظم هستند.
اما سازمان جهانی بهداشت و دانشمندان حوزه لانجویتی (عمر طولانی با کیفیت) یک عدد طلایی را توصیه می کنند: حداقل ۷ تا ۹ ساعت خواب شبانه، ترجیحاً از ساعت ۲۲ تا ۶ صبح. علم پشت خواب به موقع: چرا ساعت بیولوژیک را نمی شود فریب داد؟
بدن انسان یک ساعت مرکزی در مغز دارد به نام هیپوتالاموس (هسته سوپراکیاسماتیک). این ساعت با دریافت نور خورشید، ریتم شبانه روزی خود را تنظیم می کند. خاموشی هوا به بدن فرمان ترشح ملاتونین را می دهد و نور صبح آن را قطع می کند.
وقتی شما دیر می خوابید، این ریتم طبیعی به هم می خورد. خواب تکه تکه یا معکوس (مثل شبی که تا ۳ صبح بیدارید و تا ۱۰ صبح می خوابید) باعث می شود: پردازش زباله های مغزی مختل شود. سیستم گلیمفاتیک عملکرد درستی نداشته باشد. ریسک چاقی، دیابت، افسردگی و بیماری های قلبی به طور چشمگیری افزایش یابد. من خودم تجربه کردم: وقتی خوابم را منظم کردم (2100 خواب و 0430 بیدار، حتی آخرهفته ها)، ۳۰ روز بعد: احساس خستگی صبحگاهی از بین رفت. هوس شیرینی و نان سفید کمتر شد. تمرکز فکری و تصمیم گیری های روزانه ام شفاف تر از همیشه شد. توصیه عملی: اگر می خواهید ۴۰ درصد از مشکلات سلامتی تان را فقط با یک عادت حل کنید: 1) ساعت خواب ثابت تعیین کنید (ترجیحا 21 تا 23). 2) حداقل ۳۰ دقیقه قبل از خواب، گوشی را کنار بگذارید. 3) دو ساعت قبل از خواب، غذای سنگین نخورید. 4) صبح، پس از بیداری حتما با نور طبیعی و قبل از طلوع آفتاب روبروشوید (تا ساعت بیولوژیک شما تنظیم گردد). نتیجه گیری: خوب خوابیدن، «پیشگیری» است، نه تجمل.
