دولت برای رفع مشکل کودکان کار فقط شعار میدهد
تین نیوز | پديده کودکان کار و خيابانی يکی از معضلات گريبانگير اکثر شهرهای بزرگ در جهان معاصر است. گسترش پديده به حدی است که جوامع توسعه يافته و در حال توسعه را به يک اندازه به خود مشغول کرده است. ایران نیز از کودکان کار تهی نیست و این کودکان به دلیل کم سن و سال بودن و عدم نظارت دستگاهها در بسیاری از موارد استثمار شده و بر اساس ارزش واقعی کار خود حقوق دریافت نمیکنند.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی بیرجندرسا به نقل از صف آرا، پديده کودکان کار و خيابانی يکی از معضلات گريبانگير اکثر شهرهای بزرگ در جهان معاصر است. گسترش پديده به حدی است که جوامع توسعه يافته و در حال توسعه را به يک اندازه به خود مشغول کرده است. ایران نیز از کودکان کار تهی نیست و این کودکان به دلیل کم سن و سال بودن و عدم نظارت دستگاهها در بسیاری از موارد استثمار شده و بر اساس ارزش واقعی کار خود حقوق دریافت نمیکنند. هر سال با شروع فصل سرما، مشکلات این بخش از جامعه بیشتر مورد توجه فعالان اجتماعی
قرار میگیرد. لذا برای بررسی مشکل کودکان کار با حمید نجف، عضو شورای مرکزی حزب اسلامی کار به گفتگو نشسته ایم که مشروح آن در پی میآید:
عضو شورای مرکزی حزب اسلامی کار با اشاره به مشکلات مضاعف کودکان کار در فصل سرما اظهار داشت: جامعه ما امروز با دو نوع فقر رو به رو است. اول فقر اقتصادی و دوم فقر فرهنگی که سابقه طولانی در جامعه ما دارد. برای بهبود شرایط نه تنها در این دولت بلکه در دولتهای قبل هم ما برنامه مشخصی ندیدیم. ما سالهای متمادی است که با این مشکل دست به گریبان هستیم و در چنین روزهایی که وضعیت هوا نامناسب است این مشکل را با گوشت و پوست خود لمس میکنیم. حالا چه این کودکان شخصا اقدام به کار بکنند و چه عضو باندهای تکدیگری باشند در سختیهای وارد به آنها تفاوتی ایجاد
نمیشود. این شرایط مردم دلسوز ما را گاه به کمکهای نقدی به این کودکان سوق میدهد اما واقعیت این است کمک نقدی ضرر بیشتری دارد برای این بچهها و اگر مردم به کمک هم مصر هستند به نظرم بهتر است کمک غیرنقدی بکنند.
ما در تمام دولتها شعارها و برنامههای خوبی را تا زمان انتخابات شاهد هستتیم اما بعد از انتخابات گام مشخصی در این زمینه نمیبینیم. در تمام سالهای گذشته نهادهای مختلف مانند کمیته امداد، بهزیستی و شهرداریها سعی در مقابله با این معضل دارند اما هیچ کدام به نتیحه قابل توجهی نرسیدند.
حمید نجف، دلیل اصلی ناکارامدی نهادهای مختلف در رفع معضل کودکان کار را نبودن نهاد مرجع دانست و گفت: واقعیت امر این است که عوامل موثری در این ناکامی سهیم هستند. اما شاید اصلیترین عامل عدم هماهنگی این نهادها و عدم وجود یک نقشه راه مشخص و هماهنگ در این مورد است. ما اگر اکنون بخواهیم درباره این معضل بازخواست انجام بدهیم نمیدانیم مشخصا چه نهادی مسئولیت را بر عهده دارد و با موازی کاری نهادهای متعدد دولتی،نیمه دولتی و خصوصی مواجه هستیم. وی افزود: از سوی دیگر در این زمینه هم مانند اکثر بخشهای کشور با معضلی که رئیس جمهور نیز به آن اشاره کردند یعنی فساد اقتصادی،
رو به رو هستیم. هیچ وقت به تمام قسمتهای یک زمین کج به صورت یکسان آب نمیرسد. تا زمانی که زمین اقتصاد ما متوازان و سالم نباشد این بودجههای کلان کارآمدی لازم را ندارد و به آن مصرفی که باید نمیرسند.
مسئله بعد این است که این مسئله آن برد تبلیغاتی لازم را ندارد. آن ظاهری که آسفالت کردن خیابان یا احداث یک پل و تونل را دارد ندارد یعنی استفاده تبلیغاتی برای نهادها ندارد و در ظاهر تنها هزینه و ضرر است. اما توجه نمیکنیم که اگر حل کردن معضل یک کودک ده سال خیلی سادهتر از مقابله با جرم و بزهکاری یک جوان بیست و چندساله است.
نجف افزود: به نظر میرسد یک نهاد بالا دستی باید تمام نهادها را متمرکز کند و وظایف آنها را تقسیم بندی کند تا حوزه مسئولیت و وظیفه هر نهادی مشخص باشد تا بتوان نسبت به پاسخگویی آنها نیز انتظار داشت. فکر میکنم دولت برای این اختلال و موازی کاری باید اقدام کند.
ایشان در خصوص راهکار حل معضل کودکان کار اظهار داشت: ما باید سراغ ریشه برویم. به سراغ تامین خانواده این کودکان برویم. اگر بی سرپرست و بی خانواده هستند برای آنها شناسنامه و پرونده تشکیل بدهیم و نظارت کنیم. در کشورهای اروپایی ما موردی به نام کودک بی شناسنامه و وضعیت نامشخص نداریم. اما در ایران ما حتی آمار مشخصی هم از این کودکان نداریم. در اروپا حتی حیوانات پرونده دارند و شما نمیتوانید به آنها تعرض کنید ولی در ایران کودکان کار بی سرپرست در خطر هر تعرض و تهدیدی هستند.
نجف در پایان در خصوص نقش احزاب در تولید فکر در جامعه و عمل به تفکرات حزبی بیان داشت: در مقایسهای جهانی هر حزب به تولید اندیشه و فکر میپردازد و پس از این که داری یک خط فکری مشخص شد با ارائه تفکر خود به مردم خود را در به رای میگذارند. متاسفانه در ایران این مسئله مطرح نیست و در مثال اخیر آن میبینیم هیچ حزب اصولگرایی پاسخگوی عملکرد آقای احمدینژاد نیست.
وقتی مسئولین ما بر آمده از احزاب نباشند نمیشود انتظار خاصی هم از احزاب داشت. ما هر چقدر هم تولید فکر و برنامه در احزاب داشته باشیم ولی هیچ شخصی متعهد به اجرا آن نمیشود. در بالاترین سطح افتخار مسئولین ما این است که نسبت به هیچ حذبی تعهد ندارد.