در گذشته راههایی را عوضی رفتهایم
وبلاگ تین نیوز، علی جهاندیده | هر مسئله بزرگی را که به درستی نگاه کنیم در خواهیم یافت که از ابتدا بزرگ به دنیا نیامده است. مسایل و مشکلات بزرگ معمولا با نادیده گرفتن طولانی مدت مسایل کوچکتر به وجود می آیند یا با سهل گرفتن بی دلیل پیامدهایی که در انتهای هر کاری ممکن است در انتظارمان باشد . با همین قیاس است که به سادگی می شود فهمید مسایل حمل و نقلی ما زائیده بی اعتنایی درازمدت ما به تجارب عملی و یافته های علمی در هر یک از زیربخش های آن است.
امروز سوال های پیچیده ای در برابرمان قرار گرفته که کسی پاسخ آن ها را نمی یابد. با این همه تراکم جمعیت و کسب و کار در تهران و چند شهر بزرگ چه می خواهیم بکنیم؟ مشکلات ترافیک شهر را با چه روش هایی می توانیم بهبود بخشیم ؟ مشکل آلودگی هوا را چه کنیم ؟ آیا می شود کارخانه های خودرو سازی را تعطیل کرد یا از صاحبان خودروها خواست که مئتور وسیله نقلیه شان را روشن نکنند ؟ با این همه جمعیت در تهران و شهرهای بزرگ چه کنیم که مسایل شان هر روز ابعاد بزرگتری می گیرد . هر چه خانه می سازیم تعداد بی خانمان ها بیشتر می شود هر چه خیابان می کشیم راه کمتری برای گذر در اختیارمان می ماند ! مردم را
که نمی شود به زور در شهرهای دیگر آواره کرد . زمین های شهری هر روز گرانتر و نایاب تر می شود و ارتفاع ساختنمان ها فزونی می گیرد . تراکم اگر نفروشیم چه می شود ؟ آیا مردم در مضیقه بیشتری نمی افتند و قیمت خانه ها بالاتر نمی رود؟
روشن است که در گذشته راه هایی را عوضی رفته ایم. اشتباهات مان محدود نبوده است . مرتبا اشتباه کرده ایم و مشکلی روی مشکلات قبلی گذاشته ایم تا وضع به همین جا برسد که نه راه پیش داشته باشیم و نه پس و نه هوا برای نفس ! هر چه زمین بوده یا به خیابان و معبر خودروها اختصاص داده ایم یا به زیر ساختمان برده ایم ، هم مردم را در مناطق کوچکی متمرکز کرده ایم و همه صنایع و خدمات را . آن وقت میلیون ها کیلومتر مربع از کشورمان را خالی گذاشته ایم . نه در وسط کویر و بیابان بلکه در حاشیه ای به طور پنج هزار کیلومتر در ساحل دریاها در شمال و جنوب که هم بهترین امکانات سکونت و زندگی را دارند و هم
بهترین فرصت های اشتغال ، کسب و کار و تجارت داخلی و بین المللی را در اختیارمان می گذارند.
اما مگر می شود همه صنایع را از تهران و مراکز استان ها برداریم و در کنار دریا مستقر کنیم ؟ اصولا از نگاه دریا محور و اقصاد دریا محور چه معجزه ای ساخته است . مگر می شود مردمان زیادی را از شهرهای بزرگ به سواحل دریاهای شمال و جنوب و جزایر کوچ بدهیم ؟ اگر هم کوچ دادیم این همه آدم در آن مناطق چه کاری باید انجام دهند ؟ وقتی می گوییم سوالات بی جواب ، یعنی درماندگی ! واپس افتادگی ! یعنی هاج و واج!
با همه پیچیدگی همه راه ها به سوی مان بسته نیست . می توانیم اشتباهات گذشته را بی طرفانه مرور کنیم. کارهایی که به تمرکز مردم در نقاط محدود و انزوای سواحل مان انجامیده است . سواحلی که می توانستند زیربنای هر تحول و رشد اقتصادی مان باشند. بنابر این ساده ترین کار هم همین است که اقتصاد دریا محور با محور کردن دریا برای زندگی پیوند بزنیم. به نقاطی برویم که همه چیز در دسترس مان است.
هم کالاهایی که از بازاهای جهان می خوایم و هم کالاهایی که می توانیم به همه جای جهان بفرستیم.
اگر صنایع را نمی توانیم به ساحل منتقل کنیم اما اگر همین امروز به سواحل اولویت ببخشیم چند سال دیگر خواهیم دید که چه چذابیتی برای کار و زندگی و برخورداری از رفاه اجتماعی در سواحل مان به وجود آمده است.
هنوز هم عاقلانه راه نمى روید، کژ مى روید.