نان به قیمت جان
نرگس رسولی:
پنج ماه پیش بود که کنارکیها برای رهایی صیاد دربندشان از دست دزدان دریایی سومالی گلریزان کردند تا شاید بتوانند پدر خانوادهای که به بهای جانش نان خانه را تأمین میکرد؛ به آغوش خانوادهاش بازگردانند. در آن روزها هرچند که شنیدن نام دزد دریایی و صیاد دربند دیگر برای کنارکیها آشنا بود اما دست مهربانی این مردم برای همکیششان کوتاه نشد و تلاش کردند تا قبل از رسیدن عید سعید فطر همشهریشان را به خانه بازگردانند.
و حالا امروز... هرچند که هیچ خبری درباره آزادی صیاد گناوهای وجود ندارد که خبرها حکایت از کشته شدن صیادان اسیر در دست سومالیاییها دارد. گویا کابوس صید بیبازگشت برای صیادان و دریانوردان ایرانی تمامی ندارد. این روزها وقتی پدری یا پسری خانواده را بهقصد مأموریت دریایی جدید، صیادی ترک میکند مثل واضح رفتنش با خودش و بازگشتش باخداست.
این روزها خانواده نمیدانند خداحافظی امروز با دریانوردشان سلامی دوباره را در پی دارد یا خداحافظی آخر است.
سال ۸۹ بود که بهیکباره موج جدیدی از پرچمهای سیاه اسکلت نشان در آبهای آزاد خلیج عدن خودنمایی کرد. پرچمهایی که اگرچه تجهیزات زیادی نداشتند و تنها بر قایقهای موتوری معمولی رخنمایی میکردند اما توانستند در فاصله کوتاهی ترس را در دل دریانوردان عبوری از خلیج عدن بیندازند.
تا جایی که کار بهجایی رسید که در هفته یکی دو مورد دزدی دریایی کشتیهای ایرانی و غیر ایرانی در صدر اخبار دریایی قرار میگرفت از آن روز تاکنون هرچند روال دزدی دریایی به لطف گاردهای دریایی ارتش ایران و البته همکاریهای بینالمللی روال نزولی یافت اما هیچگاه از بین نرفت و هنوز هم هرازگاهی کشتیهای ایرانی و غیر ایرانی عبوری از آبهای خلیج عدن موردتهاجم دزدانی دریایی قرار میگیرند.
دزدانی که همقبیلهایهایشان برای تصاحب هر کشتی و باجگیری از آنها هله هله سر میدهند و پایکوبی میکنند با هر بار پاکوبیدنشان دل خانوادهای را در آن سوی دنیا خون میکنند.
هل هلهای که با باجخواهی از صاحبان کشتی و خانوادههای صیادان به مصیبتی بزرگ تبدیلشده است هرچند که در طی این سالها صاحبان کشتیها و خانوادههای صیادان و دریانوردان و البته دولتها هم سعی کردند در لوای سکوتشان مردان دریانوردشان را به خانه بازگردانند اما هیچگاه نتوانستند سایه ترس از دزدان دریایی را بهطور کامل از سر آبهای آزاد خلیج عدن پاک کنند.
هنوز فراموش نکردهایم پنج ماه پیش را که دزدان دریایی سومالی برای آزادی چهار اسیر از ۲۱ اسیر ایرانی که چهار سال پیش به اسارت سومالیاییها درآمده بودند، صد هزار دلار مطالبه داشتند و فرارسیدن عید سعید فطر را آخرینمهلت تعیینشده برای رهایی آنها اعلام کرده بودند.
هرچند که دزدان دریایی سومالی در طی دو سال گذشته از تعداد حملات خود کاسته بودند اما هفته پیش بود که دوباره با حمله به یک تانکر حامل مواد شیمیایی در ساحل شرقیشان رسما این سکوت یا شاید کمکاری دوسالهشان را شکستند تا نشان دهند سایه دزدان سومالیایی هنوز هم این خلیج را بدنام کرده است. این امر گویا دوباره زنگ خطر را برای مسئولان به صدا درآورده است.
مسئولانی که در مواجه با تلاشها برای ایجاد کمپینهای حمایتی از صیادان و دریانوردان سکوت اختیار کرده یا خواهان رفعورجوع ماجرا بدون ایجاد تلاشهای مردمی بودند؛ گویا متوجه شدهاند که دزدان سومالیایی هیچگاه قصد تغییر موضع خود را ندارند بهگونهای که حتی خود یکی از فرماندهان گارد ساحلی سومالی هم با ا اذعان بر این امر معتقد است: «این حمله نشان داد دزدان دریایی همچنان قصد حمله به شناورها برای باجگیری و به فلاکت نشاندن دریانوردها و خانوادههایشان را دارند.
این مسئله هوشیاری و توجه جامعه بینالمللی را طلب میکند.»این گفتههای فرمانده سومالیایی بهخوبی نشان میدهد که ازاینپس کابوس دزدان دریایی مجدداً بر سر کشتیهای عبوری خلیج عدن سایه خواهد افکند و کشتیهای ایرانی که بنا به گفته بهرام قاسمی سخنگوی وزارت امور خارجه؛ ارتباطی با دولت سومالی ندارند و این کشور در فقر دولت کارآمد به سر میبرد؛ کار را سختتر میکند.
هرچند که قاسمی تأکید بر کوتاه بودن اطلاعرسانی در مورد صیادان ایرانی دارد و سعی دارد تا درباره کمپین مردمی آزادی صیادان ایرانی هم واکنش روشنی نشان ندهد؛ اما تنها با ابراز امیدواری از اینکه وزارت امور خارجه و دیگر نهادها تلاشهای بسیاری برای آزادی گروگانهای ایرانی انجام دادهاند، میگوید: «وزارت امور خارجه بهطور جد پیگیر موضوع است و تلاش میکنیم تعداد باقیمانده از صیادان ایرانی آزاد شوند و به میهن خود بازگردند. تعدادی از این صیادان در ماههای گذشته آزادشده و به ایران بازگشتهاند و تلاشها با جدیت ادامه دارد. تقسیم وظایفی بین
نهادها وجود دارد و پیگیریها انجام میشود و در زمان مناسب اطلاعرسانی بهموقع و لازم انجام میشود...»
حال باید منتظر ماند و دید آیا دیپلماسی مذاکره در سکوت برای آزادی صیادان زنده انگشتشمار ایرانی به کجا میرسد و آیا روزی میرسد که دریانوردان ایرانی بازهم آغوش گرم خانوادهشان را لمس کنند.
لینک خبر