مذاکرات ایران و آمریکا؛ چرا کاهش تنش در راستای منافع ملی است؟

آقای رئیس جمهور بر اساس سوگندی که در جهت حفظ منافع ملی، حفظ حقوق شهروندان، تامین رفاه ملت و اعتلای کشور یاد کرده است، اقدام به پذیرش توقف درگیری ها و آغاز فرایند مذاکره با امضای تفاهم نامه با رئیس جمهور امریکا برای حل وفصل پاره ای از امور نموده است. در این ارتباط چند نکته را متذکر می شوم:

1- این موفقیت از رهگذر تاب آوری ملت سربلند ایران، دفاع جانانه نیروهای مسلح سرفراز و هم چنین حسن تدبیر و مسئولیت پذیری رئیس جمهور محترم  و شورای عالی امینت ملی حاصل شده است. این تصمیم بر اساس اصل یکصد و هفتاد و ششم جزء اختیارات قانونی رئیس جمهور و این شورا است و کسی حق تعرض به آنان را ندارد.

2- زمانی که کشور در حال نبرد با یک ابرقدرت به همراهی رژیمی که سرتاپا جنایت و خیانت است باید از مسئولان ملی و فرماندهان جنگ پشتیبانی نمود. این به معنی لغو آزادی های مصرح در قانون اساسی نیست. هر شهروندی حق دارد که آزادانه نقطه نظرهای خود را بیان کند. به موازات این حق، ما شهروندان نسبت به سرنوشت این کشور نیز مسئولیت داریم. بنابراین، باید حق و مسئولیت را در کنار هم به کار ببندیم. بر اساس اصل نهم قانون اساسی، در جمهوری اسلامی ایران، آزادی و استقلال و وحدت و تمامیت ارضی کشور از یکدیگر تفکیک ناپذیرند و حفظ آنها وظیفه دولت و آحاد ملت است. 

3- بر اساس اصل یکصد و پنجاه و دوم قانون اساسی، سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران بر اساس روابط صلح آمیز متقابل با دول غیرمحارب استوار است. بنابراین، زمانی که دولت امریکا اظهار تمایل به توقف درگیری ها می کند، سیاست کلی باید رویکرد صلح آمیز باشد. این مفهوم، به معنی بی مبالاتی و ساده انگاری رفتارهای پیچیده ی اطراف منازعه نیست. لیکن، آمادگی برای دفاع و مقابله با هر ترفند دشمن لزوما، ادامه درگیری و منازعه نیست.

4- این که سرنوشت این مذاکرات به کجا می انجامد از سویی بستگی به پشتیبانی نیروهای ملی از دولت و حسن تدبیر او در فرایند مذاکرات دارد. و از سویی دیگر، به توطئه های آشکار و پنهان رژیم آپارتایدی و جنایتکار اسرائیل دارد که با بهره گیری از لابی های قوی خود در امریکا و اروپا، توان نسبی تاثیرگذاری بر فرایند مذاکرات را دارد. ملت ایران و سیاست مداران باید مراقب باشند که گروهی غوغاسالار توجه مذاکره کنندگان را از بیرون به درون منحرف نکنند. مواجهه ی مذاکره کنندگان ملی با دو جبهه ی داخلی و خارجی بی گمان به سود امریکا و متحد ناپاک او اسرائیل است.

5- بزرگ ترین تهدید ملی ایران نه درگیری نظامی، بلکه تداوم فقر، کاهش سرمایه گذاری، فرسایش سرمایه ی انسانی و عقب ماندگی توسعه ای در مقایسه با سایر ملت هاست. تقلیل این امر به یک درگیری و رویارویی نظامی، بی گمان به زیان منافع ملی ایران است. بنابراین، هرگامی که در جهت کاهش تنش، تامین ثبات و تامین مقدمات توسعه برداشته می شود در جهت حفظ منافع ملی است. در این ارتباط، سیاست مداران ملی در همراهی با وجدان عمومی ملت ایران در پشتیبانی از سیاست های درست، نباید دچار کوچک ترین لکنت زبان شوند. هرچند هزار نقد به کارکرد دولت داشته باشند که این قلم دارد.

6- برخی جریان های سیاسی که پیش تر با مخالفت های خود مانع بهره گیری کامل از برجام؛ بزرگترین دستاورد سیاست خارجی ایران شدند و ظلمی تاریخی به این ملت نمودند و بیش از 10 سال فرصت های طلایی را از کف این ملت خارج ساختند، گروهی از آنان دیگر بار که با این تدبیر شجاعانه، منافع سیاسی و اقتصادی شان به مخاطره افتاده است، با صدایی بند در صدد تخطئه ی این تدبیر ملی برامده اند. سیاست مداران ملی، نباید از این هیاهوهای سیاسی کوتاه مدت هراسی به دل راه دهند و گامی عقب بنشینند. زمان، زمان دفاع بی لکنت از منافع ملی ایران است.   

در نهایت، معیار داوری هر تصمیم سیاسی نه هیاهوی جناحی، بلکه میزان تأثیر آن بر امنیت، رفاه و آینده توسعه ایران است.