ضرورت تغییر بنیادی در تفکر ساختاری
تیننیوز| وبلاگ عباس آخوندی-در ایران هر زمان که مسالهای مورد پیگیری و بررسی قرار گیرد در نهایت به مشکلات ساختاری میرسد و همه چیز در آن نقطه متوقف میگردد و طبق نتایج حاصله اینجانب؛ سرانجام باید یک تغییر رویکرد در کشور رخ دهد به طوریکه باید انگاره ذهنی ما تغییر کند و یک تغییر رویکردshift) paradigm) صورت بگیرد.
ارزيابی عملكرد وزارت راه و شهرسازی نبايد تنها براساس تعداد پروژههای افتتاح و انجام شده باشد؛ بلكه بايد عملكرد بازرگانی و ميزان بهرهبرداری از زيرساختها نيز مورد توجه قرار گیرد.
حتی اگر حرفهایی مانند شبکهای شدن تجارت از سوی برخی، سخنان «فانتزی» تلقی شود اما در واقعیت نمیتوان از آن فرار کرد و اگر به موقع متوجه آن نشویم، ناگهان شاهد محصور شدن کشور خود در بین صدها شبکه تجاری خواهیم شد که در پی آن تمام شبکههای رانتی و مافیایی داخل را جمع کرده و ما همچنان به دنبال ایجاد یک متولی واحد برای ترانزیت خواهیم بود.
در واقع ما خلاف مسیر جهانی حرکت میکنیم به طوریکه هر چه بیشتر تاکید میکنیم از مسیر دورتر میشویم و در پی چند اتفاق به دنبال محکوم کردن یکدیگر میگردیم و در محافل تبلیغاتی و انتخاباتی این محکوم کردنها با مشتهای گره شده همراه میشود.
تغییر انگاره در بخش دولتی و خصوصی در قالب رویکرد بازرگانی تجلی پیدا میکند.
در بخش دولتی و خصوصی این تغییر باید با در قالب رویکرد بازرگانی باشد. در واقع همه سازمانها و بنگاهها برای ایجاد یک تجارت روان تلاش میکنند. از این رو من زمانی میتوانم یک تجارت روان ایجاد کنم که سازمان بنادر و دریانوردی، شرکت راهآهن و سازمان راهداری و حملونقل جادهای و همچنین شرکتهای بازرگانی خصوصی نیز رویکرد بازرگانی داشته باشند.
در رویکرد بازرگانی باید به جای رانت از تجارت سود کرد. اما در مقابل الان از بخش خصوصی گرفته تا بخش دولتی همه میخواهند از رانت سود کنند.
به طور مثال در حوزه ساختمان، فعالان این بخش چقدر میخواهند از ساخت ملک و تفاوت قیمت سود ببرند، در واقع همه به دنبال سود کردن از مابهالتفاوت ملک هستند تا به طور مثال سالانه نزدیک به ۴۰ درصد و یا ظرف چندسال ۳۰۰ درصد سود کند. در واقع این سوداگری چندین برابر یک کار مهندسی درجه یک که قیمت تمام شده ساختمان را کاهش و زیبایی ساختمان را افزایش دهد مورد استقبال قرار میگیرد.
همواره از ما در وزارت راه و شهرسازی در خصوص میزان افزایش کیلومتراژ پروژههای جاده، راهآهن و توسعه بنادر و فرودگاه سوال میشود اما هیچگاه در مورد اینکه چه میزان رویکرد وزارتخانه تجاری شده سوالی مطرح نمیشود.
تمام ۶۷ مشکل ترانزیت کشور زمانی حل و فصل میشود که از رویکرد یک مدیر در وزارت راه و شهرسازی تا رویکرد بخش خصوصی، بازرگانی باشد و اینکه چقدر تسهیل تجارت در کشور میتواند مبنای کار انجمنهای بخش خصوصی و حتی برای استاد دانشگاه و هم برای مدیران دولتی مساله است تا از سازمانهای ذیربط سوال کنند که چقدر توانستهاند هزینهها را کاهش و منافع برای ملت را تامین کنند.
همه مدیران ما در دولت و رسانهها از من به عنوان وزیر نمیپرسند شاخص عملکرد تو چیست؟ بلکه سوال همه در مورد تعداد جادهها، بنادر و حتی تعداد واحدهای مسکن ساخته شده در زمان مدیریت من است و هرچه بازگو میکنم که مسکن باید از سوی بخش خصوصی ساخته شود و دولت نمیتواند از نظر قانونی وارد حوزه ساخت و ساز ساختمان شود و اگر این بخش هم بر عهده دولت گذاشته شود که خصوصی سازی در این مملکت به یک شوخی تبدیل خواهد شد، کسی توجهی نمیکند.
در واقع هنوز معضل اصلی ما داشتن رویکرد ارباب-رعیتی یا تعابیری نظیر آن است. اگرچه دولت وظایف خود در قبال ملت را باید انجام دهد اما باید بیاندیشیم که دست آخر میخواهیم هزینه بازرگانی را کاهش، میزان تجارت را افزایش و عزت نفس شهروندان را افزایش دهیم یا فقط به دنبال افزایش حجم زیرساختهای حملونقل هستیم.
البته باید توجه داشت که کنشگر بینالمللی باید در محیط مساعدی رشد و نمو کند. به همین خاطر همه باید دست به دست یکدیگر دهند تا تغییر رویکرد به سمت بازرگانی سوق یابد. ما باید به دنبال یک تغییر انگاره برویم و و اصل رویکرد ما رویکرد بازرگانی باشد.
برگرفته از خبر تین نیوز