۲۴۰ هزار مسکن بدون برنامه در اطراف تهران ساخته شد
تیننیوز| وبلاگ عباس آخوندی- در این شرایط بدون داشتن طرح و برنامه ۲۴۰ هزار واحد مسکونی در شهرهای جدید مانند پرند، پردیس، هشتگرد در اطراف تهران تعریف کردند که ظرفیت برای این مقدار جمعیت وجود ندارد.
نمیخواهم به شرایط سخت و تنگناهای مالی که دولت با آن مواجه است، اشاره کنم ولی ابتدا باید فهمی از تحولات شهری و آن چه بر شهرهای ایران گذشته است، پیدا کنیم و سپس به مباحث مالی و اشتغال بپردازیم.
فرض کنیم که دولت بسیار پر پول بود که اگر این روند ادامه بحث شهرسازی در ایران باشد و فهم ما از تحولات شهری همین فهم کنونی باشد، حتی اگر ۱۰ برابر مبالغ فعلی پول داشته باشیم نه تنها هیچ اتفاقی نمیافتد بلکه بحران را زیادتر میکنیم.
همه ما از تحولات اجتماعی و بحث توسعه ایران صحبت میکنیم ولی وقتی موقع عمل میرسد، همه دنبال این هستند که دولت پول را توزیع کند تا پروژه تعریف شود. آخر کار ما هنوز در جامعه مهندسیمان دنبال این هستیم که سرویس ارائه کنیم بدون این که به حل مسئله بپردازیم.
تحولات شهری ایران نشان میدهد بخش عمدهای از جمعیت جابهجا شده است. در حال حاضر ۷۲ درصد جمعیت ایران شهری و ۲۸ درصد روستایی است یعنی جابهجایی بزرگی در ایران رخ داده که باید در طرح مباحث متناسب با این شرایط اقدام کنیم.
زمانی صحبت از طرح جامع و تفصیلی بود. در حال حاضر تمام شهرها طرح جامع و تفصیلی دارند و چند بار بازنگری شده است. زمانی در جابهجایی جمعیت نیاز به توسعه انبوه مسکن بود اما آیا واقعاً هنوز تصور این است که امکان تعریف پروژههای جدید وجود دارد. آیا مسکن مشتری دارد؟
مهم این است که بدانیم از شهر چه اندیشهای داریم. آیا تصور میشود که میتوان یک بار دیگر یک میلیون مسکن مهر ساخت؟
مسائل شهری ما حاشیهنشینی یا از بین رفتن بافتهای میانی و تاریخی شهرهاست. ۳۰ درصد جمعیت ایران در بدمسکنی بسیار شدید زندگی میکنند. آنوقت بعضیها انتظار دارند برای آنها پروژه و کار تعریف کنیم.
ما چند نفر داریم که به شهر بهارستان که صددرصدش حاشیهنشین است، برود و مشکل آنها را حل کند. قلعهحسنخان چهارصد هزار نفر جمعیت دارد. حالا چه طرحی میخواهید برای آن تعریف کنید؟ کدامیک از طرحهای تفصیلی ما مسئله بافت تاریخی تهران و مشهد را حل میکند؟ بنابراین به نظرم در مسئله تعریف شهرسازی مشکل داریم.
روزی که شهرسازی دچار سوداگری مطلق شد و تمام قوانین شروع به خرید و فروش شد، متأسفانه جامعه حرفهای ایران نسبت به این مسئله هیچ حساسیتی نشان نداد. ۲۴۰ هزار واحد مسکونی در شهرهای جدید اطراف تهران تعریف کردند که در حال ساخت است اما آیا ظرفیت برای این مقدار جمعیت وجود دارد؟
بحث من این است که آخر کار باید از این که شهرسازی ایران به چه مسیری میرود تحلیل داشته باشیم.
تقاضاهای جدید در تهران دیگر کارکرد ندارد. در شیراز، مشهد و تبریز هم با این مسئله مواجهیم. یک اتفاقی رخ داده که ما متوجه نشدیم و به روند بساز و بفروشی ادامه دادهایم.
هنوز فکر میکنند میتوانند در منطقه یک تهران برجهای چند ۱۰ طبقه بسازند. برای یک پروژه در شمال تهران یک میلیون و هفتصد و پنجاههزار متر مربع زیربنا تعریف شده است. یعنی هر یک نفر در تهران به اندازه پنجاه متر مربع در این پروژه سهم دارد.
با یکی از شهرداران سابق صحبت میکردم و به او گفتم شما که این قدر قوانین را خرید و فروش میکردید چند نفر در روز به شما مراجعه میکردند؟ او پاسخ داد: تمام درآمد شهر از همه شهروندان یک طرف و درآمدی که از پنجاه نفر به دست میآوردیم طرف دیگر.
در چنین شرایطی بازخوانی و بازآفرینی شهری در چارچوب یک دستور کار شهری در روزگار معاصر میتواند از طریق بازتعریف هویتی، فرآیندی و ساختاری چارچوبی بنیادین را برای خروج از چالشهای معاصر توسعه در ایران فراهم کند. ما نیاز داریم تا برای رسیدن به مکان مطلوب زندگی، محیط امن، آسایش و فضای بالنده حقیقت و عنصر معنایی زندگی را در شهر به عنوان یک سازمان اجتماعی جستوجو کنیم.
برگرفته از خبر ایسنا