◄ رشد ۶۷ درصدی ناوگان باری جهان تا ۲۰۴۵ | پیش‌بینی بوئینگ از آینده هوانوردی

شرکت بوئینگ در تازه ترین پیش بینی ۲۰ ساله خود اعلام کرد که ناوگان هواپیماهای باری جهان تا سال ۲۰۴۵ با رشدی ۶۷ درصدی از مرز ۴ هزار فروند عبور خواهد کرد تا پاسخگوی شتاب فزاینده تبادلات تجاری در سطح بین المللی باشد.

به گزارش سرویس هوایی تین نیوز، شرکت بوئینگ در گزارش راهبردی و ۲۰ ساله خود از بازار حمل ونقل هوایی بار، خط سیر این صنعت را تا افق سال ۲۰۴۵ ترسیم کرد. بر اساس این برآورد، تعداد هواپیماهای باری فعال در جهان از ۲ هزار و ۳۹۵ فروند در سال ۲۰۲۵ به ۴ هزار و ۱۰ فروند در سال ۲۰۴۵ افزایش می یابد. این جهش ۶۷ درصدی، گویای نقش آفرینی پررنگ تر حمل ونقل هوایی در اکوسیستم لجستیک و تجارت جهانی است.

نیاز بازار به ۲۹۳۰ هواپیمای باری جدید یا تبدیل شده

برآوردهای بوئینگ نشان می دهد که ترافیک بار هوایی طى دو دهه آینده با نرخ رشد میانگین سالانه ۳.۵ درصدی روبه رو خواهد شد. برای پوشش این تقاضای انباشته و همچنین جایگزینی ناوگان فرسوده، صنعت هوانوردی به ۲ هزار و ۹۳۰ فروند هواپیمای باری جدید یا تغییرکاربری یافته نیاز خواهد داشت.

تحلیل ساختار این تقاضا ابعاد جالبی از سیاست گذاری تأمین ناوگان را نمایان می کند: منبع تأمین: حدود دو سوم از این هواپیماها از طریق تبدیل ناوگان مسافربری به باری (Passenger-to-Freighter Conversions) تأمین خواهند شد و مابقی به تحویل هواپیماهای باری نو اختصاص می یابد. نوسازی در برابر توسعه: نزدیک به ۴۵ درصد از کل تحویل ها صرف جایگزینی ناوگان قدیمی، فرسوده و کم بازده می شود و ۵۵ درصد باقی مانده، ظرفیت کاملاً تازه ای را به شبکه لجستیک هوایی تزریق خواهد کرد.

آسیا؛ کانون اصلی رشد و پیشران تجارت هوایی بار

در تقسیم بندی جغرافیایی این گزارش، مسیرهای تجاری مرتبط با قاره آسیا گوی سبقت را از سایر مناطق ربوده و در کانون تمرکز رشد قرار گرفته اند. طبق پیش بینی بوئینگ، آسیا سهمی در حدود ۶۰ درصد از بازار جهانی حمل بار هوایی را به خود اختصاص خواهد داد.

رشد اقتصادی این منطقه، در کنار تقاضای صعودی برای محصولات فناورانه، سخت افزارهای پیشرفته مرتبط با هوش مصنوعی و فراگیر شدن خریدهای اینترنتی، محرک های اصلی این شتاب خیره کننده هستند.

 هوانوردی بار در مسیر تخصصی شدن

گزارش بوئینگ مؤید این حقیقت ساختاری است که حمل ونقل هوایی بار دیگر صرفاً یک بخش حاشیه ای نبوده، بلکه به یکی از ارکان حیاتی شبکه تجارت جهانی تبدیل شده است. در شرایطی که سرعت و دقت زمانی، مزیت رقابتی اصلی در زنجیره های تأمین مدرن به شمار می روند، فعالان این صنعت ناچارند برای پاسخگویی به تقاضاهای نسل جدید، به سمت توسعه ناوگان بزرگ تر، کارآمدتر و تخصصی تر حرکت کنند.