| کد خبر ۱۶۸۴۶
کپی شد

◄ قصه پر غصه شروع یک سفر هوایی

◄ قصه پر غصه شروع یک سفر هوایی
|

وبلاگ تین نیوز، علیرضا منظری | این یک داستان و یا یک نقل نیست بلکه حقیقت شروع یک سفر هوایی واقعی است که بیان می شود. رجاء واثق دارم که مسئولان به آن توجه نموده و از هیچ تلاشی برای رفع مشکلات کوتاهی نخواهند کرد زیرا فقط جهت یادآوری است. 

روز جمعه سوم مرداد ماه یک هزار و سیصد و نود و سه یک روز گرم تابستان بود که برای سحر از خواب بیدار شدم. چون سفری در پیش داشتم پس از خواندن نماز و گرفتن دوش و پوشیدن لباس و خداحافظی نزدیک ساعت پنج صبح با اتومبیل شخصی از منزل خارج شدم. خوشبختانه خیابان ها را بدون ترافیک طی نمودم تا در کمترین زمان ممکن یعنی ساعت پنج و نیم به فرودگاه امام رسیدم. همان جایی که قرار است دروازه ورودی کشور نام گیرد.
 
در بدو ورود ماشین هایی را مشاهده کردم که در اطراف و اکناف ترمینال از کنار خیابان گرفته تا پیاده‌روها به جهت کمبود پارکینگ و عدم وجود مسئولان مربوطه همانند مور و ملخ در هر گوشه ای پارک کرده بودند. البته علاوه بر آنها در یک بخشی از این خیابان باریک مقابل ترمینال اتوبوسی در حال دور زدن بود تا خود را در ایستگاه جاسازی کند و تعدادی تاکسی نیز در حال پیاده و سوار کردن مسافر در وسط خیابان بودند. چون برای رتق و فتق و راهنمایی نیازی به وجود مامور و ساماندهی امور نبود. 

به طور طبیعی از لابلای اتومبیل ها به زحمت و با احتیاط فراوان عبور کردم و به عقربه های ساعت نگاه می کردم که به سرعت می گذشت و از جا ماندن از پرواز هراس داشتم. تازه متوجه شدم چرا شب گذشته به حرف دخترم گوش نکردم که می‌گفت بهتر است با اتومبیل یک آژانس بروی. البته از طرفی فکر می کردم که لازم بود به این ترتیب بروم تا همانند دیگر هموطنانم واقعیت های تلخ را لمس نمایم. با این افکار پریشان بود که به محل پارکینگ رسیدم، نرده ای در جلوی درب آن مشاهده می شد که بر روی آن نقش بسته بود "ظرفیت تکمیل است". چندین اتومبیل پشت آن نرده ایستاده بودند و به حرف مسئول مربوطه برای اعزام به سایر پارکینگ ها توجه نمی کردند و اصرار بر رفتن به داخل پارکینگ داشتند تا این که به زحمت و جا به جا شدن یکی دو اتومبیل توانستم خود را از پشت سر آنها به راه عبوری که به سمت پارکینگ شماره 3 منتهی می شد برساندم و از آن محل نیز خارج شوم. 

نگران انجام پرواز بودم و به سرعت مسیر را طی کردم تا به پارکینگ غیر مسقف شماره 3 رسیدم. هر چه نگاه کردم در آن تاریکی کسی را در اتاقک منصوب بر سر راه پارکینگ نیافتم و بالاخره با عجله ای که داشتم تصمیم به ورود گرفتم. پس از عبور از دروازه ناگهان در تاریکی صبحگاهی فردی از داخل پارکینگ فریاد زد آقا نرو. توقف کردم و چند اتومبیل دیگر نیز پشت اتومبیل من ایستادند. دستور فرمودند که باید برگردید تا عکس بگیرم. گفتم چگونه. گفت دنده عقب. ظاهرا این روش معمول است و تخلف از مقررات راهنمایی و رانندگی تلقی نمی شود. خلاصه رانندگان غر غر کنان به عقب رفتند تا من هم بتوانم اتومبیل را به عقب رانده و در محل مقرر بایستم. پس از گرفتن عکس و دریافت کارت وارد شدم و مرحله ای دیگر از مشکلات پدیدار شد زیرا هر چه می گشتم محلی برای پارک اتومبیل نمی یافتم. تعداد بسیار زیادی اتومبیل پارک بود که گرد و غبار حسابی بر روی آنها سایه انداخته بود. با خود می اندیشیدم که پس از بازگشت اتومبیل خود را چنین خواهم یافت. البته خود را قانع کردم که ظاهرا این افراد محل مناسبی را برای پارک دایمی اتومبیل نیافته اند و اتومبیل خود را برای مدت زیادی اینجا گذاشته اند. در هر حال پس از چرخیدن زیاد و پیدا نکردن محل پارک ناگهان چشمم به جوانکی افتاد که صدا می زد حاج آقا بیا اینجا توقف کن اشکالی ندارد آن ماشین ها را به طور دیگری بیرون خواهند رفت. اشکالی وجود ندارد امن است. چون چاره ای نداشتم به امید خدا آن را پارک کردم و به دلم بد راه ندادم. 

در این بیابان غیر مسقف سرگردان و حیران به راه افتادم تا اینکه همان جوانک مجددا گفت حاج آقا از آن طرف برو تا به ایستگاه اتوبوس برسی زیرا اتوبوس می آید و شما را به ترمینال می برد. به سمت محل مورد اشاره حرکت کردم که چشمم به چند شخصی افتاد که در آن محل منتظر اتوبوس ایستاده بودند. آقا و خانمی با یک کالسکه و بچه ای حدود 2 سال ایستاده بودند . مرد به همسرش می گفت دیر شده بچه را بردار تا کالسکه را جمع کنم. به قدر کافی دیر شده تا اتوبوس آمد سریع برویم. مادر بچه را از کالسکه بیرون آورد تا او را بر روی زمین گذاشت شروع به دویدن کرد که ناگهان یک اتومبیل در حال حرکت به طرف او می آمد و مادر فریاد زنان و سراسیمه برای گرفتن او دوید و بچه را گرفت و الحمدلله همه چیز به خیر و خوشی گذشت. ولی مرد زیر لب اعتراض خود را به مسئولان اعلام می‌داشت گر چه گوش شنوایی وجود نداشت جز آنکه سایر مسافران هم با او همدردی کنند. در این حال چند نفر دیگری نیز به ما پیوستند که در این هنگام اتوبوسی غرش کنان از دور با صداهای ناهنجار به محل رسید و پس از توقف، مسافران زن و مرد و پیرزن و پیرمرد پشت خمیده با چمدان های متعدد کوچک و بزرگ کشان کشان از اتوبوس پیاده شدند. تازه معلوم شد که هنوز جوانمردی و کمک به دیگران وجود دارد زیرا جوانکی به سایرین کمک می کرد تا پیاده شوند و طنین تشکر آمیز آنها نیز فضای درد آلود را مرهمی بخشید. البته زمانی نگذشت که آنها نیز اعتراض خود را با گفتار نامناسب به گوش سایرین رساندند چون از مسئولان و گوش شنوا خبری نبود. 

در این هنگام بود که باید مسافران برای سوار شدن اقدام کنند. زن و مرد با زحمت چمدان ها و کالسکه و کودک نا آرام را سوار کردند و سایر مسافران و من هم سوار شدیم. همین که در داخل اتوبوس رفتم به یاد دوران کودکی و دهه چهل افتادم که همراه پدر و مادرم برای رفتن به حضرت عبدالعظیم از میدان شوش سوار چنین اتوبوس هایی می شدیم و آن با جمعیت بسیار و به صورت آهسته و با سلام و صلوات این مسیر را طی می کرد تا به مقصد برسد. در هر حال در این فضا ایستاده و عرق ریزان به خاطر گرما منتظر بودیم تا راننده محترم که حتما کار مهمی داشت از راه رسیده و اتوبوس را به حرکت درآورد. پس از حدود پنج یا شش دقیقه سرانجام اتوبوس به راه افتاد تا آن که در کنار در ترمینال پروازهای ورودی آهسته آرام گرفت. حال راهی برای پیاده شدن وجود نداشت زیرا مسافران ورودی خسته از راه رسیده به سمت درهای اتوبوس حمله ور شده بودند و با چمدان های بسیار کنار آن ایستادند تا این که با نهیبی غرنده از سوی مسافران راه باریکی باز شد و مسافران آهسته آهسته و با کشاندن چمدان های سنگین پیاده شدند. البته وجود این نوع بی نظمی ها خیلی هم بی سابقه نیست. 

سرانجام با کمی ترس و دلهره از میان مسافران ورودی که به طرف خیابان می آمدند به طور معکوس و با زحمت وارد ترمینال شدیم. حالا مسافران برای یافتن اطلاعات پرواز خود باید به تابلوی پروازهای ورودی به جای پروازهای خروجی می نگریستند. خوب آنهایی که اطلاع داشتند باید با وجود دلهره و نگرانی وضعیت خود سایر مسافران را نیز راهنمایی می‌کردند که به این تابلوها توجه نکنند چون به لحاظ نیافتن پرواز خود نگران تر می‌شدند. به هر ترتیب خود را به پله برقی رساندم تا به سالن مسافران خروجی بروم. البته با افکار مغشوش در مورد سرگردانی سایر مسافران به منظور پیدا کردن علامتی و یا نشانه ای و احیانا سوال و پرس و جو از مستقبلین دیگر مسافران در حال حرکت بودم که ناگهان خود را در کنار صف طولانی ورود به سالن چک کردن مسافر و بار همراه یافتم. گر چه مامور لاغر اندامی ایستاده بود و مسافران را به نظم در می آورد ولی ناگهان سه جوان از سوراخی در کنار محل ورودی ایستگاه کنترل خود را خارج از صف به درون محوطه بعدی رساندند که ناگهان باربران به سمت آنها دویده و گفتند این راه برای عبور انسان ها نیست فقط برای عبور چرخ دستی ها است و با کلی بحث ماجرا به خیر پایان یافت و آنها را از همان محل به بیرون راهنمایی کردند تا دوباره در صف قرار گیرند. سرانجام پس از دقایقی با عبور صف طولانی به دستگاه چک بار همراه رسیدم و با گذاشتن ساک بر روی آن از دروازه عبور کردم گر چه سوتی نکشید و مشکلی برای عبور نبود ولی مامور لاغر اندام شروع به بازدید بدنی نمود ظاهرا بر وجود دستگاه های مدرن فایده ای مترتب نبوده و عدم وجودش را به ز وجودش می‌دانست. 

پس از برداشتن ساک به سمت تابلو اعلانات حرکت کردم تا بتوانم ردیف میزهای کنترل مسافر پرواز خود را بیابم که با نگاه عمیق و پر معنی نتوانستم اطلاعات لازم را بیابم. ظاهرا صفحه قفل شده بود و پروازهای قبلی را با علامت "پرواز کرد" نشان می داد. نا امید به حرکت درآمدم و پرسان پرسان به میز محل کنترل مسافر برای مقصد مورد نظر رسیدم. هر چه چشم انداختم تابلوی کلاس تجاری پرواز خود را نیافتم و فقط سه میز کلاس عادی برای کنترل مسافر وجود داشت. ناگهان مسافری در صف حالت متعجب مرا دید و فریاد زد آقا اگر میز کلاس تجاری را می خواهی باید به آن طرف پشت سر این ردیف بروی. قدم زنان به آن طرف رفتم. چندین میز کنترل برای پرواز به یک مقصد دیگر وجود دارد و در کنار آنها میزی قرار دارد که تابلوی آن خاموش بود. سوال کردم کلاس تجاری مقصد مورد نظر من اینجا است؟ خانمی پاسخ داد بله. سوال کردم چرا تابلو ندارد و پاسخ داد حالا که پیدا کردی. گفتم چرا کلاس عادی آن طرف و تجاری این طرف. پاسخ داد اینطوری است دیگر. از این که محل را پیدا کرده و کارم انجام می‌شد خوشحال و خندان بودم. 

مامور مربوطه پس از تحویل و بررسی مدارک سوال کرد چرا در برگه ویزا شماره پاسپورت را ننوشته اند. پاسخ دادم من که آن را صادر نکرده ام و لابد نیاز نبوده چون تمامی مشخصات آن با مشخصات و عکس پاسپورت هماهنگی دارد. گفت نمی دانم باید صبر کنی تا مسئول بالاتری بیاید. حدود پنج دقیقه تلاش کرد تا او را پیدا کند که نتوانست. سرانجام دست به دامان اطلاعات پرواز شد تا با بلندگو او را صدا کردند و بعد از دقایقی پیگیری سرانجام فرد مورد نظر از راه رسید و پس از دیدن برگه اجازه ادامه فعالیت را صادر فرمود. تشریفات کنترل به اتمام رسید و خود را برای دادن عوارض خروج و تکمیل فرم و قیافه خواب آلود مامور بانک آماده کردم. 

پس از انجام این مرحله به صف کنترل گذرنامه رسیدم. صفی که پایان آن به دستگاه کنترل بار نیروی انتظامی در ابتدای سالن رسیده بود. حدود ده دقیقه بدون حرکت در صف ایستادم که ناگهان یکی از مسئولان گذرنامه اشاره کرد به جلو بیایید و در این حالت صف بهم خورد و همه دوان دوان به جلو رفتند تا خود را به صف جدید برسانند تا از محل اتباع خارجی عبور کنند. در هر حال با انجام شکرگزاری به خاطر مسئولیت پذیری و انجام وظیفه به موقع ماموران پس از مدتی این مرحله را نیز پشت سر گذاشتیم. 

از میان خیل مسافران ایستاده در کنار بوفه منتظر خرید کیک و چای و آبمیوه عبور کرده تا خود را به محل سالن پذیرایی مسافران کلاس تجاری برسانم. به محض ورود با عدم تمیزی آن محیط و نا مرتب بودن اوضاع مواجه شدم زیرا در دفعات قبل اینگونه نبود که ناگهان به خاطر آوردم پیمانکار اداره آن تغییر یافته و طبیعی است که چنین باشد. در این میان خانم میانسالی از متصدی مربوطه سوال می کند که لیوان برای نوشیدن آبمیوه نیست که بلافاصله با این پاسخ روبرو می شود که در حال شستن لیوان ها هستند و او هم بسیار مودب اما ناراحت برای برداشتن فنجان و خوردن آبمیوه با آن به جای چای، اقدام می نماید. در این هنگام متوجه می شوم که تعدادی از خانم های کره ای یا چینی وارد سالن می شوند و به نظر می آید با برداشتن سریع شال های نیم بند و رفت و آمد با لباس های بدون آستین به آرامش و آزادی قابل توجهی دست یافته اند. 

لحظات به سرعت می گذرد و زمان رفتن به سالن ترانزیت برای سوار شدن به هواپیما فرا می رسد. پس از طی مسیر و انجام تشریفات امنیتی ناگهان با مکان متروکه ای که زمانی بوفه بوده و هم اکنون با تخلیه آن فقط یخچال و میز و قفسه های آن به صورت خالی باقی مانده مواجه می شوم که مسافران با حسرت در کنار آن قدم می زده و به یاد می آورند که زمانی پس از گذراندن مراحل مختلف تحویل بار و دریافت کارت سوار شدن و کنترل گذرنامه و کنترل امنیتی با خرید یک شیشه آب از این بوفه گلویی تازه می کردند و همچنان افسوس می خورند و زیر لب می سرایند که ای زمانه کجایی. در این مکان که ورود لوازمی ممنوع بوده و دسترسی به آب برای نوشیدن فراهم نیست این بوفه هم غنیمت بود که اکنون از وجود آن هم محروم شده ایم.
 
کمی به جلو رفته تا به میز کنترل سوار شدن با شماره اعلامی قبل نزدیک شدم که ناگهان در تابلو سر در آن به جای نام شرکت هواپیمایی مورد نظر نام یک شرکت دیگر نظرم را جلب نمود و بلافاصله لرزه بر اندامم افتاد که نکند با تمامی دقت، اشتباهی آمده ام و از سفر باز بمانم. قدم ها را سریع تر برداشته و خود را به فرد مسئول رسانده و در پاسخ به سوالم شنیدم که درست آمده ای و این تابلو اشتباه است و در این هنگام که آخرین مسافرها نیز از این محل در حال عبور هستند فردی فریاد می زند:" آمد" که منظور او نام صحیح شرکت مربوطه بر روی تابلو می باشد که ظاهرا در پایان فعالیت این شرکت با پیگیری مسئولان آن حل شده و لابد تا پایان مراحل انجام فعالیت شرکت بعدی نیز ادامه خواهد یافت. 

در هر حال مسیر را طی نموده و به پایین می روم تا به جای عبور از تونل برای سوار شدن به یک اتوبوس آماده شوم و به محل استقرار هواپیما عازم گردم که در این هنگام چشمانم به جمال دو یا سه اتومبیل سواری تصادفی روشن می شود که در داخل پارکینگ هواپیماها در حال عبور و مرور هستند و این لحظه وداع یک ایرانی با کشور و سوار شدن به هواپیما برای عزیمت به فرنگ می باشد.

ارسال نظر
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید تین نیوز، تا ۲۴ ساعت بعد منتشر خواهد شد.
  • تین نیوز نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی‌کند.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.
  • انتشار مطالبی که مشتمل بر تهدید به هتک شرف و یا حیثیت و یا افشای اسرار شخصی باشد، ممنوع است.
  • جاهای خالی مشخص شده با علامت {...} به معنی حذف مطالب غیر قابل انتشار در داخل نظرات است.
  • در نوشتن نظرات، لطفا بعد از هر کلمه، یک فاصله خالی بگذارید.
  • در انتقال تخلفات دستگاه‌ها، موارد تخلف را با ضمیمه نمودن اسناد تخلف به آدرس info@tinn.ir ارسال نمایید تا امکان پیگیری بصورت مستند فراهم شود.

  • درد آشنا پاسخ

    سلام جناب منظری دردنامه و رنجنامه شما حکایتی است که هر روز شاهد آن در فرودگاهی که مزین به نام معمار بزرگ انقلاب است می باشیم. عزیز من این غم نامه تقریبا در تمامی فرودگاه های کشور وجود دارد و جالب است وقتی پای صحبت مدیران ارزشمند صنعت می نشینی همه چیز را به گردن تحریم می اندازند. نمی دانم این بزرگواران چقدر به حق الناس اعتقاد دارند اما بدانند این تضییع حقوق مسافر که بنا بر روایتی(المسافر کالمجنون) است و لزوم تکریم او فرض و قطع است. جناب آقای منظری شما خود سالیان مدید در این صنعت بوده اید و امروز بیشتر از هر کس درد و درمان را می شناسید اما کو گوش شنوا؟؟؟ در جائی که حدود شش ماه است با تغییر دو مسئول در شرکت فرودگاه ها و البته دیدگاه کاملا متفاوت آنها وضع تغییری که نکرده بلکه بدتر هم شده است. در سازمان هواپیمائی کشوری نیز که بایستی نقش حاکمیت را ایفا کند انگار(خاک میت) است. اما ای مدیران ارزشمندی که افزایش تعداد پروزا های عبوری و یا داشتن مدرک دکترا افتخار شماست بیدار شوید!!! این روایت داستان سرائی نیست بلکه درد تلخی است که درمان آن فارغ از دیدگاه های سیاسی و با مدیریت قابل درمان است. فکر می کنم آقای منظری فقط اشاره به ظاهر اوضاع کرده اند و صد البته ایشان از هزار لای این مصیبت خبر دارند ولی به خاطر حس ایران دوستی انها را بازگو نکرده اند چند سال است با تغییر سه مجری طرح در فرودگاه امام هنوز پل ارتباطی بین پارکینگ و ترمینال افتتاح نشده است. اما سخن آخر با بزرگانی همچون دکتر اخوندی، دکتر نهاوندیان، دکتر نوریان و همه دیگر عزیزانی که این مشکللات را در فرودگاه امام دیده اند و در تصمیم گیری صنعت دخیلند تو را بخدا و بخون شهدا بداد مردم برسید کاری که الان در صنعت حمل و نقل انجام می گیرد مدیریت نیست بلکه اتلاف بیت المال و فرصت سوزی است کدام یک از مدیرا ن حتی سطح متوسط شرکت فرودگاه ها و یا سازمان هواپیمائی کشوری حاضر هستند همچون مسافر عادی و بدون هماهنی قبلی از فرودگاه امام و یا سایر فرودگاه ها سفر کند روز گذشته پرواز ۶۲۲۸ شرکت تابان از مهرآباد به مشهد بدلیل مشکل خدمه پرواز بله درست شنیدید مشکل خدمه پروازی بیش از ۴ ساعت تاخیر داشت از هفته گذشته تا کنون با اجرای طرح ترافیکی؟؟؟؟؟ مردم برای رسیدن به فرودگاه مهرآباد باید از پازل ترافیکی عبور کنند مشکل فرکانسی در مرکز کنترل بیداد می کند و بالاخره رکود در صنعت حمل و نقل هوائی بدلیل عدم تصمیم عاقلانه کاملا نمایان است. در انتها: حسنت به اتفاق ملال از جهان گرفت آری به اتفاق جهان می توان گرفت