سهم ورامین از وعده های ریلی چه شد؟
در روزهایی که دمای هوا در دشت ورامین به ۴۸ درجه سانتیگراد رسیده، گلایه مسافران از واگنهای فاقد سرمایش مناسب در قطار حومهای پیشوا–ورامین–تهران بار دیگر این پرسش را مطرح کرده است که با وجود سفر رئیسجمهور، وزیر راه و شهرسازی و وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی به منطقه، سهم مردم ورامین از وعدههای توسعه حملونقل ریلی چه بوده است؟
برای هزاران نفر از ساکنان پیشوا، ورامین و قرچک، قطار حومه ای تنها یک وسیله حمل ونقل نیست؛ ریل زندگی روزمره است. هر صبح پیش از طلوع آفتاب، کارگران، کارمندان، دانشجویان و کسبه راهی ایستگاه ها می شوند تا خود را به تهران برسانند و هر شب خسته از یک روز کاری به خانه بازگردند، اما تابستان امسال، گرمای سوزان دشت ورامین، مشکلات قدیمی این خط ریلی را دوباره به صدر مطالبات مردمی آورده است.
در حالی که دمای هوا در برخی روزها به ۴۸ درجه سانتی گراد رسیده، شماری از مسافران از نقص سیستم سرمایشی برخی واگن ها، ازدحام بیش از حد و شرایط نامناسب سفر گلایه دارند؛ موضوعی که به گفته آنان، سال هاست تکرار می شود و هنوز راه حلی پایدار برای آن اندیشیده نشده است.
به گزارش تین نیوز به نقل از ایسنا، آنچه اعتراض شهروندان را پررنگ تر کرده، مقایسه این خط با برخی دیگر از خطوط حومه ای تهران است. مسافران می گویند قطارهای مسیر تهران–پرند از شرایط مطلوب تری برخوردارند و سیستم سرمایشی آن ها در روزهای گرم تابستان عملکرد قابل قبولی دارد، اما در خط پیشوا–ورامین–تهران همچنان مشکلاتی وجود دارد که هر سال با آغاز فصل گرما دوباره خود را نشان می دهد.
یکی از مسافران می گوید: جنوب شرق استان تهران کمتر از سایر مناطق نیست. ما هم مالیات می دهیم، کار می کنیم و هر روز از این قطارها استفاده می کنیم، چرا باید تفاوت کیفیت خدمات بین خطوط مختلف این قدر محسوس باشد؟
مسافر دیگری با اشاره به شرایط دشوار سفرهای روزانه اظهار می کند: در گرمای ۴۸ درجه، از کار افتادن کولر واگن فقط یک نقص فنی نیست. وقتی واگن مملو از مسافر باشد، شرایط واقعاً طاقت فرسا می شود. مسئولان اگر یک روز کنار مردم این مسیر را طی کنند، بسیاری از مشکلات را از نزدیک خواهند دید.
اما ماجرا تنها به کولرهای از کارافتاده ختم نمی شود. شهروندان معتقدند مشکل اصلی، سال ها عقب ماندگی در توسعه زیرساخت های حمل ونقل جنوب شرق استان تهران است. منطقه ای که با وجود جمعیت بالا، نقش مهم اقتصادی و نزدیکی به پایتخت، همچنان با کمبودهای جدی در حوزه حمل ونقل عمومی روبه روست.
این گلایه ها در شرایطی مطرح می شود که طی دو سال اخیر، دشت ورامین میزبان سفرهای متعددی از سوی مقامات ارشد دولت بوده است. رئیس جمهور در سفر به منطقه بر پیگیری مطالبات مردم تأکید کرد. وزیر راه و شهرسازی نیز وعده هایی در زمینه توسعه زیرساخت های حمل ونقل و ارتقای خدمات ریلی مطرح کرد. وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی نیز در جریان سفر خود به منطقه بر لزوم توجه به جامعه کارگری تأکید داشت؛ جامعه ای که بخش عمده ای از آن هر روز از همین قطارهای حومه ای استفاده می کند.
با این حال، امروز بسیاری از شهروندان می گویند خروجی ملموس این سفرها و وعده ها هنوز در زندگی روزمره آنان دیده نمی شود. از نگاه مردم، وقتی ابتدایی ترین مطالبه یعنی برخورداری از واگن های مجهز به سیستم سرمایشی مناسب همچنان پابرجاست، طبیعی است که افکار عمومی نسبت به سرنوشت وعده های بزرگ تر نیز پرسش داشته باشد.
در این میان، نگاه ها به سمت مسئولان محلی نیز معطوف شده است. شهروندان معتقدند نماینده مردم ورامین، پیشوا و قرچک در مجلس شورای اسلامی باید گزارشی شفاف از پیگیری های انجام شده برای نوسازی ناوگان ریلی و جذب اعتبارات ملی ارائه کند. بسیاری از مردم می پرسند نتیجه جلسات، مکاتبات و وعده هایی که طی سال های اخیر مطرح شده، چه بوده و چه دستاورد مشخصی برای مسافران این خط ریلی داشته است؟
فرمانداران شهرستان های منطقه نیز از نگاه افکار عمومی در برابر این مطالبه مسئول هستند. به اعتقاد شهروندان، مشکلاتی که هر روز هزاران نفر را درگیر می کند، نباید تنها در حد نامه نگاری و وعده باقی بماند. مردم انتظار دارند مسئولان شهرستانی و استانی با جدیت بیشتری مطالبات حمل ونقلی منطقه را دنبال کنند و نتیجه این پیگیری ها را به اطلاع افکار عمومی برسانند.
دیار ۱۵ خرداد همواره در بزنگاه های مهم تاریخ انقلاب اسلامی نقشی اثرگذار داشته است؛ منطقه ای که نام آن با ایثار، حضور و مطالبه گری گره خورده است. امروز نیز مطالبه مردم این دیار نه یک خواسته لوکس، بلکه برخورداری از حداقل استانداردهای حمل ونقل عمومی است؛ حقی که به اعتقاد آنان نباید میان مناطق مختلف استان تهران با تفاوت و تبعیض همراه باشد.
