◄ از بوئینگ تا بلیزر
تین نیوز | «كشور شما را ترك ميكنم تا براي خدمت به كشور خود بروم. مهماننوازي دولت فرانسه و حس آزادي خواهی آن را فراموش نخواهم كرد.» اینها بخشی از جملات امام خمینی (ره) پیش از ترک نوفل لوشاتو در 12 بهمن 1357 است.
به گزارش تین نیوز، درباره 12 بهمن 1357 و سالروز ورود امام خمینی (ره) به کشور گفتنی ها بسیار است اما دو وسیله حمل و نقلی حامل امام در آن روزها، یعنی آن هواپیمای معروف بوئینگ 747 ایرفرانس، حامل امام از فرودگاه شارل دوگل به فرودگاه مهرآباد تهران، و خودروی بلیزر معروف از فرودگاه به بهشت زهرا با رانندگی رفیق دوست، را نمی توان از یاد برد. سفری که از آن با عنوان «پرواز انقلاب» یاد می شود و ترافیک 32 کیلومتری که بزرگ ترین ترافیک پایتخت با جمعیت 3 میلیون نفری استقبال کنندگان است.
بوئینگ 747 و بلیزری که رفیق دوست، راننده آن بود، بخشی از خاطرات فراموش نشدنی انقلاب اسلامی است. از این رو یادآوری خاطرات هواپیما و بلیزر حامل امام در سالروز 12 بهمن 57 و نیز هلی کوپتری که ایشان را از بهشت زهرا به سمت بیمارستان امام خمینی هدایت کرد اما به دلیل ازدحام جمعیت دیدار با مجروحان اتفاق نیفتاد، خالی از لطف نخواهد بود.
بوئینگ
موسسه مطالعات و پژوهش های سیاسی درباره پرواز انقلاب و هواپیمای امام می نویسد: سرانجام روز 12 بهمن 1357(فوريه 1979) امام خميني پس از بيش از 14 سال تبعيد با هواپيماي 747 شركت هواپيمايي فرانسه (ايرفرانس) عازم ايران گرديد. امام پيش از ترك نوفللوشاتو در پيامي كوتاه از مهماننوازي و تفاهم فرانسويان و اجازه آزادي بيان كه به او داده شده بود، تشكر كرد: «كشور شما را ترك ميكنم تا براي خدمت به كشور خود بروم. مهماننوازي دولت فرانسه و حس آزادي خواهي آن را فراموش نخواهم كرد.» ضمن اينكه امام از اهالي نوفللوشاتو نيز به خاطر دردسرهايي كه اقامت وي برايشان فراهم كرده
بود، عذرخواهي كردند.
امام در مصاحبهاي در فرودگاه پاريس به سئوالات خبرنگاران نيز پاسخ داد. در مورد دولت بختيار، مواضع قبلي خود را تكرار كرد و گفت: «ملاقات را نميپذيرم، مگر آنكه استعفا بدهد و كنار برود.» همچنين امام در مورد ارتش، ضمن تأييد تماسهايي كه در تهران با ارتش بوده است، فرمود: «اگر مقتضي بدانيم، باز هم تماس حاصل خواهيم كرد. ما از ارتش ميخواهيم كه هر چه زودتر به ما متصل شود. ما ميخواهيم ارتش مستقل باشد، و از قيد اجانب خارج شود، آزاد شود. آنها فرزندان ما هستند. ما به آنها محبت داريم بايد به دامن ملت بيايند و ارتش و ملت از همديگر هستند. ارتش بايد از دولت غاصب
كنار برود، تا مردم تكليفشان را با او معين كنند...»
بدين ترتيب «پرواز انقلاب» در 12 بهمن از فرودگاه شارل دوگل به پرواز درآمد و رهبر انقلاب را در فرودگاه مهرآباد تهران پياده كرد. 150 تن خبرنگار خارجي كه عمدهترين شبكه خبري دنيا را تشكيل ميدادند، همراه امام در «پرواز انقلاب» حضور داشتند.
يكي از مهمترين نكات پرواز انقلاب، خالي بودن نيمي از صندليهاي بوئينگ 747 ايرفرانس بود. در حالي كه هواپيماي چارتر ايرفرانس گنجايش بيش از 400 نفر را داشت اما از پذيرش حدود 250 مسافر خودداري نمود تا بتواند به اندازه كافي سوختگيري كند و در صورت عدم فرود در تهران به پاريس بازگردد. 9 اين مطلب بيش از هر چيز نشان دهنده نگراني از احتمال عدم موفقيت و شكست پرواز بود. با اين حال امام مصرانه و در كمال آرامش اعلام كرد كه به كشور باز ميگردد.
آرامش امام در طول پرواز براي تمام خبرنگاران و همراهان وي شگفتانگيز بود. روزنامه كيهان در گزارش ويژه خود در روز دوازدهم بهمن چنين نقل ميكند: «يك خانم مهماندار هواپيمايي كه آيتالله خميني را به تهران آورد، گفت امام فاصله پاريس تا تهران را در كف هواپيما خوابيده بود. به گفته اين مهماندار اندكي بعد از سوار شدن به هواپيما در فرودگاه شارل دوگل پاريس امام به طبقه بالاي هواپيما رفت، نمازش را خواند و بعد روي دو پتو خوابيد. دستيارانش در طبقه پايين ماندند و فقط خدمه و افرادي كه در كابين كار داشتند از پلكان رفت و آمد ميكردند.» مهماندار هواپيما گفت: «يك
بار كه از كنار وي عبور كردم آرام به خواب رفته بود و بار ديگر كه برگشتم هنوز در خواب بود.»
خواب آرام امام ظاهراً نشان ميدهد كه وي بيمي از احتمال افزايش برخوردهاي خونين بين نيروهاي نظامي و هوادارانش به دنبال ورودش به تهران به خود راه نداده است.
يكي از خبرنگاران روزنامه اطلاعات كه در هواپيماي امام حضور داشت نيز به مسئله خواب راحت امام خميني اشاره ميكند و مينويسد: «ساعت 2 و 10 دقيقه بعد از نيمه شب امام خميني خود را به طبقه دوم هواپيماي جت 747 رساند و به استراحت مشغول شدند و اين استراحت تا هنگام نماز صبح طول كشيد و سپس آيت الله براي خواندن نماز بار ديگر به قسمت پايين هواپيما آمدند، كليه ايرانيان در هواپيما شروع به خواندن نماز كردند و پس از آن به چند تن از خبرنگاران اجازه گرفتن عكس داده شد. هنگامي كه هواپيما بر فراز شهر تهران رسيد و فرودگاه مهرآباد نمودار شد به رغم اخطار مهمانداران، ايرانيان حاضر
در هواپيما شروع به گفتن الله اكبر كردند. هواپيما روي باند فرودگاه رسيد، ولي همين كه خواست فرود آيد انگار اشكالي پيشآمد. چون دوباره اوج گرفت و دردل آسمان رفت. آه از نهاد مسافران و به خصوص خبرنگاران برخاست، همه نيم خيز شدند و صحبت ازاين شد كه به هواپيما اجازه فرود داده نميشود، هواپيما اوج گرفت، حدود ده دقيقه در آسمان تهران به پرواز خود ادامه داد و درحاليكه بسياري فكر ميكردند راه آمده را بايد بازگرديم، بار ديگر بر روي فرودگاه مهرآباد ظاهر شد و اين بار موفق به فرود شد و مسافران ايراني و خارجي هواپيما اين بار همگي الله اكبر گفتند.»
بلیزر
سایت مرکز اسناد انقلاب اسلامی خاطره محسن رفیق دوست، راننده خودروی بلیزر حامل امام از فرودگاه تا بهشت زهرا در 2 بهمن 1357 را این گونه روایت می کند:
" بزرگان شورای انقلاب خبر دادند كه امام 12 بهمن به میهن بازخواهند گشت و در جلسات شورای انقلاب بازرگان با بختیار برای تحویل فرودگاه مهرآباد و هرچه بهتر برگزار كردن مراسم استقبال رایزنی هایی كرده بودند. روز دهم رفتیم و ترمینال شماره یك فرودگاه مهرآباد را تحویل گرفتیم ...
شب یازدهم بهمن بچه های اسكورت به منزل ما آمدند ولی چون منزل ما گنجایش آنها را نداشت به خانه باجناقم در خیابان 17شهریور رفتیم و شب را در آنجا گذراندیم. شهید محمد بروجردی رئیس اسكورت با افرادش آنجا بودند...صبح زود از خواب برخاستم و ماشین بلیزر را روشن كردم و پس از خواندن آیت الكرسی و ان یكاد به سوی فرودگاه به راه افتادم. ساعت 6به فرودگاه رسیدم هنوز كسی نیامده بود ولی دیدم كه دو نفر پاسبان از نیروهای خودمان جلوی در فرودگاه ایستاده اند كه آنها را مرخص كردم چون قرار نبود آن روز كسی در آن مكان باشد زیرا برای استقبال كنندگان كارت فرستاده بودیم و قرار نبود هر كسی به داخل
فرودگاه وارد شود. نیروها را جلوی در متمركز كردیم، سپس فرودگاه را سامان دادیم و به تدریج میهمانان هم آمدند.
روز 12 بهمن هواپیمای حامل امام در فرودگاه مهرآباد به زمین نشست قبل از اینكه امام از داخل ترمینال بیرون بیایند دیدم كه مجاهدین خلق در میان روحانیون ایستاده اند به همین دلیل روی پلهها رفتم و گفتم صف اول باید روحانیون باشند برای اینكه كارم را تكمیل كنم رفتم دست اسقف مانوكیان، خلیفه ارامنه را كه در صف سوم بود گرفتم و به صف اول آوردم و به این ترتیب مجاهدین صفوف دوم و سوم رفتند ما پیوسته اخبار مربوط به فرود هواپیما را از برج مراقبت میگرفتیم و با آنها در ارتباط بودیم.
وقتی هواپیما به زمین نشست ابتدا قرار نبود كسی به روی باند برود و فقط آقای مطهری رفتند و باایشان هم امام پایین آمدند بعد از آن امام به سالن كوچكی كه در چند متری محوطه باند بود و ما به زور آن را خالی نگه داشته بودیم تشریف آوردند. اما توقف امام در آن مكان كوچك نه میسر بود و نه امكان اینكه امام را از اینجا بیرون ببریم وجود داشت چون مردم هم بیرون می آمدند و مانع سوار شدن ایشان می شدند. بنابراین تصمیم گرفتیم امام را دوباره به باند ببریم تا بعد ماشین را به سوی باند بیاورم. امام چند دقیقه صحبت كردند و گفتند كه وعده ما بهشت زهرا.
من هم رفتم ماشین را كنار باند آوردم همان لحظه دیدم امام و حاج سید احمد آقا سوار یك بنز شدند كه متعلق به نیروی هوایی بود بلافاصله رفتم و ضمن عرض ادب گفتم كه آقا شما قرار است در این ماشین بنشیند آقا فرمودند چه ضرورتی دارد؟ گفتم:این ماشین كوتاه است و جمعیت زیاد بنابراین ما یك ماشین بلند برای شما در نظر گرفتهایم كه مردم بتوانند شما را ببینند. در همین زمان شهید عراقی به امام گفتند:آقا شما تشریف بیاورید عقب این ماشین سوار شوید. بنابراین امام از آن ماشین پیاده شد. قرار بود آیت الله مطهری در صندلی عقب كنار امام بنشیند و حاج احمد آقا كنار دست من و هاشم صباغیان هم بی سیم به
دست پشت سر امام اوضاع را كنترل كند. اما آقای مطهری گفتند می خواهند خودشان به بهشت زهرا بروند ولی امام اجازه نداد. صباغیان سوار شوند و فرمودند فقط من و احمد كس دیگری در این ماشین نباشد.امام صندلی جلو كنار من نشستند و حاج احمدآقا هم صندلی عقب. در طول مسیر امام در حالی كه لبخند محبت آمیز بر لبانشان بود و مدام به احساسات مردم با لبخند و تكان دادن دست پاسخ میداد نشسته بودند...
وقتی كه به بهشت زهرا رسیدیم مردم گاهی خودشان ماشین را حركت میدادند ... تااینكه به نقطه آخر رسیدیم كه امام قرار بود پیاده شوند و از قرار معلوم بچه ها هماهنگ كرده بودند كه هلیكوپتر بیاورند و در 500متری آخرین محل توقف بلیزر قرار دهند. حاج احمد آقا در انتهای خیابان شهید رجایی بی هوش شد و بعد از مدتی به هوش آمد. حال من هم چند بار به هم خورد ولی امام كاملا سالم و با نشاط بودند.
در بهشت زهرا قرار بود امام به قطعه 17 بروند ولی با ازدحام جمعیت این كار ممكن نبود آنجا متوسل به حضرت زهرا(س) شدم كه نجاتم دهد. یكباره دیدم آقای ناطق نوری بدون عبا و عمامه روی دست مردم به طرف ما آمد. من در طرف خودم را بازكردم و به او گفتم به امام بگویید بیرون نروند ایشان رفتند و به امام گفتند چند لحظه منتظر باشید تا نزدیك هلی كوپتر برویم اما امام دائما اصرار می كردند مردم را بیشتر از این منتظر نگذارید..
ماشین خاموش شده بود تا اینكه عده ای از جوانان یا كریم گویان ماشین را بلند كردند و نزدیك هلی كوپتر بردند. آقای ناطق بالای پله هلی كوپتر رفت من هم امام را بغل كردم و دستش را به دست آقای ناطق دادم بعد حاج احمد آقا وارد شد و در آنجا یكی از جوانها پایش را روی سینه من گذاشت و داخل هلی كوپتر رفت. خستگی رانندگی در مسیر متراكم و درد سینه باعث شد بیهوش شوم وقتی به هوش آمدم دیدم برادران صالحی و دكتر عارفی پزشك مخصوص امام به من تنفس می دهند و امام هم فریاد می زنند :«من دولت تعیین می كنم من توی دهن این دولت می زنم» بعد ازاینكه به هوش آمدم همراه با برادران به مدرسه رفاه برگشتیم
تا اوضاع را مرتب كنیم."
همچنین در خاطرات حجتالاسلام و المسلمین ناطق نوری که از سوی مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر شده ماجرای انتقال امام با هلی کوپتر از بهشت زهرا به بیمارشتان امام خمینی، این گونه روایت شده است:
"امام خمینی پس از سخنرانی تاریخی در بهشت زهرا، با یک فروند هلیکوپتر نیروی هوایی برای ملاقات بیماران و مجروحان انقلاب در بیمارستان امام خمینی (هزار تخت خوابی) بستری هستند. به این بیمارستان رفتند لکن بر اثر ازدحام جمعیت امام موفق به ملاقات و عیادت از بیماران نشدند و اطرافیان ناگزیر معظم له را سوار اتومبیل کرده و از بیمارستان خارج کردند.15 امام با اتومبیل آقای ناطق نوری و همراهی حاج سید احمد آقا راهی منزل آقای کشاورز شدند، در منزل آقای کشاورز نماز را خواندند و نهار را میل کردند و پس از قدری استراحت، حاج احمد آقا با کمیته استقبال تماس گرفت و خبر سلامتی امام را
اعلام کرد و شبانه عدهای از اعضای کمیته به همراه شهید عراقی به منزل آقای کشاورز رفتند و امام را به مدرسه رفاه منتقل نمودند."