◄به احترام عصا!
وبلاگ تیننیوز، فریدون اروجلو| یکی از دوستان که در دهه های پنجم و ششم زندگی است (بنظرم 55 یا 56 سال داشته باشد با اینکه خیلی پیر به نظر نمیرسد اما تقریبا نیمی از موهای سر و صورتش با هم مشغول برف بازیاند ) مدتی بودکه به دلیل بیماری قندی که مجبور به عمل یکی از چشمانش شد و به قول خودش یکی از پروژوکتورهایش کم نور شده وبه عارضه سرگیجه دچار شده بود،عصای چوبی قهوه ای رنگی را بدست می گرفت که بعد از بهبودی وگذراندن دوران نقاهت که چند ماهی بدرازا کشید کماکان از آن استفاده می کرد.
جالب این جاست که خیلی از اوقات آن را داخل اتوبوس و تاکسی جا می گذاشت که اگر هشدار راننده اتوبوس و یا مسافرین نبود همان روزهای اول می بایست عطای استفاده از این عصای کذائی را به لقایش می بخشید، ماجرای استفاده این دوستمان از عصا موضوع قابل توجهی نبود تا اینکه مدتی پیش متوجه شدیم با اینکه به کلی آثار بیماری در او از بین رفته و دلائل اصلی استفاده از عصا به عنوان ستون و تکیه گاه و بهم خوردن تعادل یا نشان دادن پستی و بلندی مسیر و راه تماما منتفی گردیده کما کان او از عصا استفاده می کند کم به همراه آوردن آن با توجه به کم حواسی که دچارش بود حساسیت ما
برانگیخت وبه او گفتیم با توجه به اینکه هم به لحاظ سن وسال هنوز زود است که عصا بدست بگیرد و هم دلائلی که لزوم استفاده از آن را ایجاب می کرد از میان رفته بهتر است از آوردن عصا به همراه خود امتناع کند خنده با نمکی کرد و گفت: عمرا اگر این کار را بکنم!با تعجب پرسیدیم چرا ؟جواب دا د شما نمی دانید این عصا چقدر دراین مدت به من کمک کرده واین جامعه احساسی ما که در بسیاری از مواقع احساساتشان از قوه تعقل شان پیش تر است چه احترامی به این عصا می گذارند!
پرسیدیم چطور ؟گفت :به عنوان مثال من از روزی که این عصا را بدست گرفته ام همیشه در مترو واتوبوس جایی برای نشستن دارم، درتاکسی نیز بیشتر اوقات صندلی تک نفره جلو مال من است هنگام گذشتن از عرض خیابان های شلوغ تهران بصورت افقی حائلی بین من وماشینها بشمار می رود و رانندگان از ترس ماشینشان هم که شده اجازه می دهند از عرض خیابان عبور کنم ،واز همه مهمتر یکی دوبار در دعوای دو نفره ای که نزدیک بوده کتک بخورم باعث برتری من در دعوا شده !شما جای من بودید چیکار می کردید ؟ا کمی به گفته هایش فکر کردم !این است که الان چند روزی است من هم دنبال تهیه یک عصا هستم !تا نظر شما چه باشد.