◄یک قدم رو به جلو
وبلاگ تیننیوز، آرمان بیات| روز گذشته به وقت ایالات متحده ، کمیته کنترل دارایی های خارجی وزارت خزانه داری آمریکا مجوزی صادر نمود که در حقیقت حرکتی رو رشد در روابط هوانوردی غیر نظامی ایران با سایر شرکت ها ، مشخصا شرکت های آمریکایی است که البته با توجه به معادلات سیاسی اخیر بر محور برجام ، انتظار آن می رفت.
اما لازم است چند نکته برای عزیزان و به خصوص مخالفین توسعه پایدار کشور ، که ممکن است یک یا چند بند این مجوز ، که مناسب حملات سیاسی و حزبی نگری برای زیر سوال بردن برنامه جامع اقدام مشترک است، از مجموع محورهای آن را پررنگ جلوه دهند ، توضیحاتی در راستای تنویر افکار عرض گردد.
این مجوز صادره یک مجوز عمومی یا General OFAC Lisence است و نه صرفا مجوزی مشخص نسبت به یک درخواست مشخص و طبیعی است که هر مجوزی در معاملات بیش از ۱ میلیون دلار که فروش وسایل پرنده آمریکایی در شمول آن است ، منحصرا و طی درخواست طرف قرارداد ، منتهی به صدور یک مجوز به نام آن شرکت خدمات دهنده یا فروشنده خواهد شد.
بنابراین آنچه روز گذشته صادر شده است آن OFAC Lisence مد نظر افکار عمومی که بابت اجازه فروش ایرباس و بوئینگ است نبوده و صرفا مجوزی است در یک مسیر مشخص روابط دو یا چند جانبه حمل و نقل هوایی که بیشتر در موضوع اجازه بررسی ، تحلیل بازار و مذاکره شرکت های هواپیمایی در برقراری مسیر پروازی مابین ایران و شهرهای ایالات متحده و کانادا که البته خود مستقلا نیازمند عقد معاهده حمل و نقل هوایی بین دوول است ، کاربرد دارد.
البته از بعد روانی بر فعالان این بخش و صنایع وابسته ، تاثیرگذاری جدی داشته و پیش زمینه ای در رخدادهای مثبت آینده است.
شروطی که در این مجوز عمومی ذکر گردیده می تواند کاربردهایی در مراودات بعدی داشته باشد که اجاره هواپیما بدون حق ثبت در جمهوری اسلامی ایران ، از آن دسته است و خود پس از ۳۷ سال تحریم این بخش و ۲۰ سال تحریم داماتو و ۸ سال از تحریم منع هرگونه مراوده غیر مستقیم ، در بخش هوانوردی تجاری ، اقدامی مثبت و حاصل نفس توافق برجام است که نشان دهنده انعطاف در روابط هوانوردی غیر نظامی ایران و ایالات متحده بوده و زمینه را برای ورود فعالان این حوزه به بازار ایران فراهم خواهد کرد که البته لازم است مدیران و فعالان ایرانی از ظرفیت ایجاد شده به عنوان یک فرصت نگریسته و بهره برداری لازم جهت
بهره وری بیشتر در صنعت هواپیمایی ایران را داشته باشند.
دغدغه طرف مقابل ، عدم بهره برداری دو منظوره که نگرشی غیر کارشناسی و کاملا سیاسی به موضوع هوانوردی غیر نظامی و غیر سیاسی و ضمانت های حسن انجام تعهدات است که زمزمه های الزام عضویت ایران در کنوانسیون کپتاوون نیز شنیده می شود.
با این حال این اقدام به طور یقین راه را برای تحقق دیگر اهداف و صدور دیگر مجوزات فروش و تامین ملزومات و متعلقات ناوگان هوایی و صنایع وابسته ، هموار خواهد نمود که به نظر فعلا در مراحل راستی آزمایی است و نباید با بینش سیاسی و عجول بدان نگریست.